kontroluj cukrzycę z nami
A A A

cukrzyca

  • Udostępnij
     Aktywność fizyczna stanowi niezbędny element profilaktyki i leczenia w niektórych schorzeniach a przede wszystkim w otyłości, nadciśnieniu, chorobach serca oraz w cukrzycyAktywność fizyczna ma szczególne znaczenie w profilaktyce cukrzycy typu 2Znanym, potwierdzonym w badaniach fakt, że brak aktywności fizycznej sprzyja wystąpieniu cukrzycy typu 2, a osoby, które raz w tygodniu wykonują intensywne ćwiczenia fizyczne mają znacznie niższe ryzyko wystąpienia cukrzycy. Każdy wzrost wydatku energetycznego o 500 kcal tygodniowo zmniejszał ryzyko cukrzycy o 6%. Warto podkreślić, że dobry efekt w zapobieganiu cukrzycy uzyskiwano również w wyniku stosowania niezbyt intensywnych ćwiczeń, wystarczające były ćwiczenia fizyczne w postaci spacerów. U chorych na cukrzycę wysiłek fizyczny, dieta i stosowane leki stanowią podstawowe elementy skutecznego leczenia. Wysiłek fizyczny jest szczególnie ważny w cukrzycy typu 2, gdzie stosowany przynosi wyraźne efekty.

    Do najkorzystniejszych należą:

    - utrzymanie lub wręcz spadek masy ciała, znaczna poprawa wyrównania cukrzycy,
    - spadek wartości glikemii w wyniku wzrostu wrażliwości na insulinę po wysiłku fizycznym,
    - wreszcie stosowanie w wyniku tego mniejszych dawek insuliny lub doustnych leków przeciwcukrzycowych.

      Ze względu na inny mechanizm cukrzycy typu 1, regularny trening u tych chorych wymaga zmiany diety i dawkowania insuliny, by skutecznie wpływał na wyrównanie cukrzycy. Różne formy aktywności fizycznej, ich intensywność i czas trwania mają różny wpływ na wartości glikemii u chorych.

     Ćwiczenia anerobowe jak szybki bieg, podnoszenie ciężarów, ćwiczenia siłowe, to ćwiczenia w czasie których dochodzi do wzrostu poziomu cukru we krwi, który może utrzymywać się przez dłuższy czas. Zwyżka cukru we krwi jest wynikiem nadmiernej stymulacji nerwowego układu adrenergicznego, a źródłem energii jest glikogen spalany w mięśniach (glukoza w mięśniach i wątrobie jest magazynowana w tej postaci). W początkowym okresie pogarsza się wrażliwość na insulinę. Korzystne jest jednak to, że w okresie późniejszym po wysiłku utrzymuje się zwiększona wrażliwość na insulinę. Ćwiczenia anerobowe należy wdrażać po konsultacji z lekarzem.

     Ćwiczenia aerobowe (dynamiczne) - spacer, bieganie, pływanie, taniec, jazda na rowerze, w czasie tych ćwiczeń energia pozyskiwana jest z tłuszczów i węglowodanów (glukozy krwi i glikogenu mięśni), które ulegają spalaniu. Prowadzić to może do niedocukrzenia, zwłaszcza, gdy nie zmniejszono przed wysiłkiem dawki insuliny, a przy długotrwałym wysiłku samo zwiększenie kaloryczności diety (dodatkowy posiłek) może nie wystarczać. Po dłuższym okresie ćwiczeń następuje przestrojenie organizmu: ciało korzysta głównie z tłuszczów, oszczędzając glikogen oraz glukozę w krwi. Pozwala to na bardziej skuteczne utrzymywanie poziomu cukru we krwi. Nie powinno wówczas dochodzić do niedocukrzeń.

     Zalecane ćwiczenia (wg American College of Sports Medicine). Chorym zaleca się 3 do 5 razy w tygodniu przez 20-60 min. ćwiczenia aerobowe (spacer, bieganie, pływanie, taniec). Zwykle jest to 55-90% maksymalnej czynności serca, co determinuje intensywność ćwiczeń. Istnieje specjalny wzór na obliczenie częstości akcji serca, jaka może być osiągnięta w czasie wysiłku fizycznego.Ponadto wskazane jest wykonywanie ćwiczeń oporowych, 2-3 razy w tygodniu co najmniej jednego zestawu 8-10 ćwiczeń angażujących różne grupy mięśni.

     W skład jednego zestawu wchodzi ok. 12 powtórzeń. Do ćwiczeń należy włączyć ćwiczenia rozciągające, jako prewencja zmian stawowo-mięśniowych, będących wynikiem szczególnie źle wyrównanej cukrzycy (procesy uszkadzające struktury stawowe).Na początek i zakończenie ćwiczeń wskazane są rozgrzewka i ćwiczenia kończące. Rozgrzewka to 5-10 min. mniej intensywnych ćwiczeń, w które zaangażowane są te grupy mięśni co w ćwiczeniach właściwych (np. spacer przed planowanym biegiem). Na zakończenie również 5-10 min. rozluźniających ćwiczeń.

     Ogólne zalecenia dotyczące ćwiczeń sportowych dla chorych na cukrzycę typu 1 wg ADA (American Diabetes Association) i rekomendacji dla osób z typem 1 cukrzycy (S. Colberg, Diabetes Educator 2000)

    - Unikać wykonywania ćwiczeń przy stężeniu glukozy powyżej 250 mg% z towarzyszącą kwasicą ketonową (aceton w moczu) jak również powyżej 300 mg% bez ketozy. Przy poziomie glukozy ok. 100 mg% spożyć dodatkowy posiłek.
    - W trakcie programu nauczyć się zmiany dawki insuliny i spożywania dodatkowego posiłku celem uniknięcia niedocukrzeń.
    - Poprzez częste oznaczanie glikemii poznać wpływ różnych ćwiczeń na poziom glikemii.
    - W miarę potrzeby spożyć dodatkowy posiłek, pamiętać o zabezpieczeniu dodatkowego pożywienia przy planowaniu wysiłku.


    Zalecenia

    Przeprowadź konsultację ze swoim lekarzem, celem doboru bezpiecznego dla ciebie i równocześnie sprawiającego ci przyjemność zestawu ćwiczeń, ich intensywności, czasu trwania. Lekarz posiada więcej informacji o twojej chorobie i może zdecydować czy współistnienie innych schorzeń np. serca nie jest wskazaniem do zaniechania niektórych ćwiczeń lub zmniejszenia ich intensywności.Sposób i zakres aktywności fizycznej musi być indywidualnie dobrany dla każdego pacjenta.Najczęściej zalecane ćwiczenia to ćwiczenia dotleniające jak: pływanie, spacer, bieganie, jazda na rowerze - uprawiaj je co najmniej 3 razy na tydzień przez 20-60 min.Dodatkowo stosuj program ćwiczeń siłowych (2-3 razy w tygodniu co najmniej jeden zestaw 8-10 ćwiczeń - każde 12 powtórzeń)

     Wysiłek fizyczny możesz zwiększyć np. wchodzeniem po schodach zamiast korzystania z windy, rzadszym korzystaniem z samochodu.Ćwiczenia zaczynaj od małej dawki, początkowo np. kilkuminutowe spacery, stopniowo zwiększając ich dystans.Program ćwiczeń zaczynaj 5-, 10-minutową rozgrzewką, czyli wykonuj ćwiczenia z uruchomieniem tych grup mięśni, które będą następnie zaangażowane w czasie treningu, jednak mniej intensywnie.Ćwiczenia zakończ również 5-minutowym o słabym nasileniu zestawem ćwiczeń rozluźniających /np. spacer/.Rodzaj uprawianych ćwiczeń fizycznych może być uwarunkowany powikłaniami, np. ćwiczenia siłowe są niewskazane przy obecności retinopatii /zmian na dnie oka/, a biegi bądź intensywne spacerowanie przy istnieniu lub dużym zagrożeniu zespołem stopy cukrzycowej /zalecane wtedy ćwiczenia to np. jazda na rowerze/. W zespole tym niewskazane jest obciążanie nadmierne kończyn dolnych, szczególnie stóp.Pamiętaj o częstej kontroli glikemii zarówno przed wysiłkiem jak i w trakcie, pozwoli ci to na szybkie reagowanie na gwałtowne zwyżki poziomu glukozy bądź niedocukrzenia. Kontroluj glikemię po posiłku /uwaga na późne niedocukrzenia/.

    Piśmiennictwo

    1.S. R. Colberg, D. P. Swain - Wpływ ćwiczeń fizycznych na wyrównanie cukrzycy Medycyna po Dyplomie, Vol. 10, Nr 6,2001
    2.S. Colberg - Use of clinical practice recomendation for exercise by indyviduals with type 1 diabetes. Diabetes Educator 2000,26/2/
    3.M. L Pollack, G. A. Gaesser, J. D. Butcher, et al - The recommended quantity and quality of exercise for developing and maintaining cardiorespiratory and muscular fitness and flexibility in healthy adults. Med Sci Sports Exerc 1998,30/6/
    4.J. Devlin - Effects of exercise on insulin sensivity in humans Diab Care 1992,15/11/
    5.J. E. Manson, E. B. Rimm, M. J. Stampfer et al - Physical activity and incidence of non-insulin dependent diabetes mellitus in woman Lancet,1991,338/8770/
    6.American Diabetes Association - Clinical Practice Recommendation 2000:diabetes mellitus and exercise Diab Care 2000 ,23/suppl 1/
    7.F.Kemmer - Prevention of hypoglycemia during exercise in type 1 diabetes Diab Care 1992,1992,15 /suppl 4/

    Pokrewne artykuły:

    test Coopera

    hipoglikemia

    hiperglikemia

    źródło bieganie.pl

    data-matched-content-rows-num="3" data-matched-content-columns-num="3"

  • Amiotrofia cukrzycowa inaczej znana jako neuropatia cukrzycowa proksymalna. 

    To bardzo rzadki zespół chorobowy zaliczany do tzw niesymetrycznych powikłaniach neurologicznych w cukrzycy, w trakcie której następuje uszkodzenie korzeni nerwu obwodowego. Jest szczególną postacią neuropatii cukrzycowej. Zwykle występuje u pacjentów w starszym wieku z długą historiąnie wyrównanejcukrzycy typu 2. Objawia sięniedowładem a następnie atrofią (zanikiem)mięśni miednicy orazkończyn dolnych. W pierwszym etapie objawy dotyczą proksymalnych części mięśni jednej strony. W wyniku osłabienia mięśni następuje przeciążenie niewydolnych struktur które doprowadzają do bólu podczas poruszania się. Najprostsze ruchy wymagają dużego wysiłku.

    Udostępnij

    Dodatkowe objawy choroby to:

    - zaburzenia czucia głębokiego (brak orientacji i czucia przestrzennego). Chory często obija się o przedmioty które są w jego pobliżu.

    - zaburzenie czucia powierzchniowego charakteryzującego się pieczeniem, drętwieniem, przeczulicą.

     Diagnozę amiotrofii cukrzycowej przeprowadza się podczas elektromiografii (badanie przewodności nerwu).

     W leczeniu najważniejsze jest wyrównanie cukrzycy (prawidłowe HbA1c) oraz procedury medyczne znane z leczenia stopy cukrzycowej. Terapia trwa miesiącami lub latami i nie doprowadza do pełnego powrotu czucia i sprawności.

     

     glukoza.pl

    data-matched-content-rows-num="3" data-matched-content-columns-num="3"

  • Poziom glukozy we krwi powinno być badaniem, które wykonujemy jako element rutynowej kontroli w laboratorium. Kiedy pojawiają się objawy hiperglikemii lub hipoglikemii, oraz w trakcie ciąży. Gdy chorujesz na cukrzycę badamy nawet kilkakrotnie w ciągu dnia, w celu monitorowania poziomu cukru we krwi. Obecność glukozy w moczu kontroluje się jako część badania ogólnego moczu.

     Wykonanie badania poziomu cukru we krwi zaleca się zwłaszcza osobom obciążonych znacznym ryzykiem zachorowania na cukrzycę, np. jeśli w rodzinie występowała cukrzyca, u osób z nadwagą, oraz u osób w wieku powyżej 40 lat.

    Udostępnij

     Próbka krwi pobrana z żyły (najczęściej w dole łokciowym) lub w przypadku samokontroli - kropla krwi wypływająca po nakłuciu skóry (zazwyczaj z opuszka palca ręki).

    Poziom cukru można oznaczać:
    - na czczo (po 8 godzinach nieprzyjmowania posiłków i płynów, poza wodą),
    - o dowolnej porze dnia lub nocy, bez względu na przyjęte wcześniej posiłki (tzw. przygodny poziom glukozy),

    - po posiłku (najczęściej u osób z już zdiagnozowaną cukrzycą),
    - jako część testu doustnego obciążenia glukozą (OGTT).

     OGTT składa się z szeregu pobrań próbek krwi określających poziom cukru na czczo oraz po przyjęciu odpowiedniej ilości glukozy. Pierwsza próbka krwi jest pobierana na czczo, następna po wypiciu płynu zawierającego glukozę (sprawdzającego ten sposób sprawdza się, jak organizm poradzi sobie z nagłym napływem cukru do krwi). Następnie w odpowiednich odstępach czasu pobiera się kolejne próbki. OGTT wykonuje się w przypadku podejrzenia cukrzycy lub w przypadku podwyższonego poziomu cukru we krwi na czczo.

     W celu zdiagnozowania cukrzycy zaleca się dwukrotne wykonanie testów (zarówno poziomu glukozy na czczo jak i OGTT). Badanie poziomu glukozy wykonuje się również u każdej kobiety w ciąży między 24. a 28. jej tygodniem. Jest to badanie przesiewowe, dzięki któremu można wykryć cukrzycę. Badanie to wygląda podobnie jak OGTT.  Pierwsza próbka krwi jest pobierana na czczo. Różnica dotyczy czasu pobrania drugiej próbki – robi się to po 1 godzinie od przyjęcia roztworu cukru. Jeśli wynik badania okaże się nieprawidłowy, lekarz zaleci wykonanie klasycznego OGTT.

     Chorzy na cukrzycę muszą monitorować poziom glukozy kilka razy w ciągu dnia. Pozwala to ustalić dawkę insuliny oraz innych leków przeciwcukrzycowych, które powinni przyjmować. Samokontroli dokonuje się z wykorzystaniem glukometru. Po niewielkim nakłuciu skóry (zazwyczaj opuszki palca ręki), niewielką ilość krwi umieszcza się na papierowym pasku, który następnie wkłada się do glukometru. Na tej podstawie wynik aparat dokonuje odczytu poziomu cukru we krwi.

     Najczęstszą przyczyną podwyższonego poziomu glukozy jest cukrzyca. Istnieje jednak szereg innych czynników, które powodują podwyższenie poziomu cukru we krwi. Należą do nich:
    - akromegalia
    - stres (w wyniku urazu, wypadku, zawału serca, udaru)
    - przewlekła niewydolność nerek

    - przyjmowanie niektórych leków: kortykosteroidów, trójcyklicznych leków przeciwdepresyjnych, estrogenów (w tym również tabletek antykoncepcyjnych oraz hormonalnej terapii zastępczej), litu, kwasu acetylosalicylowego (aspiryny) 

    - nadmierne w stosunku do zapotrzebowania przyjmowanie pokarmów.

     Poniżej znajdziesz interpretację wyników badania poziomu cukru (glukozy) we krwi.

    Poziom glukozy na czczo

    POZIOM GLUKOZYINTERPRETACJA
    Od 70 do 99 mg/dL (od 3.9 do 5.5 mmol/L)Prawidłowy poziom glukozy
    Od 100 do 125 mg/dL (od 5.6 do 6.9 mmol/L)Nieprawidłowy poziom glukozy na czczo (stan przedcukrzycowy)
    Co najmniej 126 mg/dL (7.0 mmol/L) w co najmniej dwóch pomiarachCukrzyca

    Test doustnego obciążenia glukozą (OGTT)

    Poniższe wartości nie odnoszą się do badania u kobiet w ciąży. Druga próbką jest pobierana po 2 godzinach od spożycia płynu z 75 g glukozy.

    POZIOM GLUKOZYINTERPRETACJA
    Poniżej 140 mg/dL (7.8 mmol/L)Prawidłowa tolerancja glukozy
    Od 140 do 200 mg/dL (od 7.8 do 11.1 mmol/L)Nieprawidłowa tolerancja glukozy (stan przedcukrzycowy)
    Powyżej 200 mg/dL (11.1 mmol/L) w co najmniej dwóch pomiarachCukrzyca

     

     

    Badanie przesiewowe u kobiet w ciąży: test obciążenia glukozą

    Druga próbka jest pobierana po 1 godzinie od przyjęcia płynu z 50 g glukozy.

    POZIOM GLUKOZYINTERPRETACJA
    Poniżej 140* mg/dL (7.8 mmol/L)Poziom prawidłowy
    Powyżej 140* mg/dL (7.8 mmol/L)Poziom nieprawidłowy, konieczne wykonanie OGTT
    * W niektórych laboratoriach punkt odcięcia wynosi >130 mg/dL (7.2 mmol/L) 

    data-matched-content-rows-num="3" data-matched-content-columns-num="3"

  •  Sulforafan to substancja zawarta w brokułach która może być użyteczna w leczeniu cukrzycy typu 2. Informacja podali badacze z Uniwersytetu Lund w Malmö (Szwecja). Uczeni sprawdzili, jakie efekty daje stosowanie tego związku u pacjentów z cukrzycąSzwedzcy naukowcy wzięli pod uwagę profil genetyczny tkanek dotkniętych chorobą i potencjalne leki przeciwcukrzycowe. W szczególności przeanalizowano 50 genów związanych z cukrzycą i 3852 różnych związków. Wśród tych ostatnich najbardziej obiecujące wyniki dał sulforafan, substancja naturalnie zawarta w brokułach i innych warzywach z rodziny krzyżowych.

    Udostępnij
    W ramach badań sulforafan był podawany myszom karmionym dietą o wysokiej zawartości tłuszczu lub o wysokiej zawartości fruktozy (takie odżywianie się sprzyja cukrzycy). Substancja poprawiła tolerancję glukozy u gryzoni i zmniejszyła wytwarzanie glukozy w komórkach wątroby.
    Przeprowadzono również testy z udziałem ludzi. 97 diabetykom przez 12 tygodni podawano ekstrakt z brokułów. Po tym okresie zaobserwowano u wszystkich pacjentów zmniejszenie poziomu glukozy w osoczu na czczo w porównaniu z grupą kontrolną.
    Uczeni zaznaczają, że podawano duże dawki sulforafanu i aby uzyskać dobre efekty w zmniejszaniu poziomu glukozy, trzeba by było jeść po kilka kilogramów brokułów. Niemniej, wspomniany związek można podawać pacjentom osobno, a jedzenie tych warzyw może wspomóc walkę z chorobą.
    Ponieważ sulforafan wykazuje tak silne działanie, zdaniem naukowców może być alternatywą dla dotychczasowych sposobów leczenia choroby. Na całym świecie na cukrzycę choruje ponad 400 milionów ludzi ludzi. Najpowszechniej stosowanym lekiem jest metformina, jednak część diabetyków nie może jej zażywać ze względu na wysokie ryzyko problemów z nerkami.

     

    Badania opublikowano w magazynie Science Translational Medicine.

    na podstawie cukrzyca-vademecum.pl

    data-matched-content-rows-num="3" data-matched-content-columns-num="3"

  •  Jeszcze kilkadziesiąt lat temu ciąża u kobiety chorej na cukrzycę lub zachorowanie na cukrzycę przez ciężarną już w trakcie ciąży niosło ze sobą znaczne ryzyko komplikacji zarówno dla matki, jak i jej nienarodzonego dziecka. Na całe szczęście, wraz z rozwojem diabetologii w ostatnich latach znacząco wzrosły szanse na bezpieczene donoszenie ciaży i narodzenie zdrowego dziecka. Cukrzyca w ciąży to jednak poważna choroba wymagająca stałej opieki lekarza diabetologa i odpowiedniego traktowania przez przyszłe matki.

     Szacuje się, że cukrzyca u kobiet w ciąży występuje w trakcie około 5% ciąż. Może ona wystąpić zarówno u kobiet wcześniej chorujących na cukrzycę, stan ten zwany jest jako cukrzyca przedciążowa. Może też ujawnić się po zajściu w ciążę po raz pierwszy, wówczas jest to cukrzyca ciążowa. Identyfikuje się tak zwane grupy wysokiego ryzyka, w których ryzyko wystąpienia cukrzycy w ciąży jest zdecydowanie podwyższone. 

    Czynniki wysokiego ryzyka to:

    • zajście w ciążę po 35 roku życia,

    • liczne wcześniejsze urodzenia – szczególnie narażone są tak zwane wieloródki,

    • kobiety, które rodzą dzieci z występującymi wadami rozwojowymi lub z masą ciała przewyższającą 4000g,

    • matki z występującą znaczną nadwagą i otyłością,

    • osoby z nadciśnieniem tętniczym,

    • pacjenci mający w rodzinie osoby chore na cukrzycę.

     Z początku wystąpienie cukrzycy w ciąży może nie dawać żadnych objawów. W dzisiejszych czasach, dzięki zastosowaniu wczesnej diagnostyki i zaktualizowaniu kryteriów diagnostycznych, dochodzi do wykrycia nieprawidłowości nawet przed pojawieniem się takich objawów cukrzycy jak:

    • wzmożone pragnienie,

    • uczucie suchości w ustach,

    • częstsze oddawanie moczu,

    • zauważalny ubytek masy ciała,

    • odczuwalne osłabienie.

     Osobę ciężarną kwalifikuje się do rozpoznania cukrzycy w ciąży poprzez poprzez wykrycie u niej stężenia glikemii charakterystycznego dla osoby w stanie przedcukrzycowym. Gdy cukrzyca ciążowa zostaje zaniedbana, może to prowadzić do nadmiernego wzrostu dziecka i zaistnienia wad rozwojowych płodu. Następuje to na skutek nadmiarej ilości glukozy, która z krwi matki przechodzi do krwi dziecka przez łożysko. W rezultacie, trzustka dziecka zaczyna produkować zwiększoną ilość insuliny by obniżyć stężenie cukru.

     Podstawowym celem leczenia cukrzycy w ciąży jest obniżenie poziomu stężenia glukozy u osoby ciężarnej do wartości, które notowane są u osób zdrowych. Wśród zaleceń dla przyszłych matek wymienia się częste posiłki, od 5 do 6 razy w ciągu dnia, o małych objętościach i składające się z produktów pełnowartościowych o niskim poziomie indeksu glikemicznego oraz wartościach kalorycznych właściwych dla zapotrzebowania danej osoby. Z myślą o zdrowiu dziecka, wysoce zalecana jest całkowita rezygnacja ze spożywania słodyczy i białego pieczywa, ograniczenie spożycia ziemniaków i produktów z białej mąki, a także zadbanie o odpowiedni odpoczynek i regularną aktywność fizyczną. Gdy samo leczenie dietetyczne okazuje się niewystarczające, rozpoczynana jest zazwyczaj insulinoterapia, z której wykluczane są jednak dla osób ciężarnych leki doustne przeciwcukrzycowe. 

     W przypadku około 75% kobiet z cukrzycą ciążową dochodzi do całkowitej normalizacji glikemii po porodzie. Zalecane jest jednak wykonanie badań kontrolnych po 6 do 12 tygodniach od urodzenia dziecka, w szczególności zaś wykonanie testu tolerancji glukozy. By skutecznie przeciwdziałać późniejszemu nawrotowi choroby, zalecane jest utrzymywanie prawidłowej masy ciała i odpowiedniego do wieku poziomu aktywność fizycznej. W przypadku nawrotu choroby, może ona nie dawać typowych dla niej objawów i rozwijać się podstępnie. Dlatego też osoby, które cierpiały na cukrzycę ciążową, zachęcane są do powtarzania badań kontrolnych co najmnej raz w roku. Ciężarne, u których wystąpiła cukrzyca typu 2 przed lub w trakcie ciąży, mogą rozważyć przejście z leczenia insuliną na leczenie preparatami doustnymi po zakończeniu karmienia piersią.

     W obecnych czasach cukrzyca ciążowa zaliczana jest do chorób, które w coraz mniejszym stopniu zagrażają zdrowiu i życiu dzieci i matek. Niemniej, kobiety które przebyły już cukrzycę ciążową znajdują się wśród osób z grupy podwyższonego ryzyka wystąpienia zachorowania na cukrzycę typu 2 w niedalekiej przyszłości. Matki te są również narażone na wystąpienie cukrzycy ciążowej również przy następnej ciąży. Stąd tak istotne jest wykonywanie regularnych badań, utrzymywanie zdrowej oraz zbilansowanej diety, jak ciągła aktywność fizyczna, nawet po całkowitym wyleczeniu cukrzycy.

    Lek. med. Bożena Nowowiejska

  • Cukrzyca ciężarnych(Gestational Diabetes Mellitus, GDM) – stan hiperglikemiczny (przekroczona norma poziomu cukru we krwi). Powodem jest nieprawidłowa glikemia na czczo.Pojawia się nagle u zdrowych dotąd kobiet w ciąży. Dodatkowo obserwacje wykazują że, u 30 - 45% kobiet z cukrzycą ciężarnych, rozwinie się cukrzyca typu 2 (do15 lat).U dzieci kobiet z niewykrytą lub źle prowadzoną cukrzycą (GDM) mogą wystąpić wady rozwojowe (wady serca, nerek, układu nerwowego, przewodu pokarmowego, kończyn) lub tzw powikłania położnicze: wielowodzia, obrzęki, zakażenia dróg moczowych, odmiedniczkowe zapalenia nerek, zatrucia ciążowe).

    Udostępnij

     Cukrzyca unormowana w ciąży nie stanowi zagrożenia zdrowia dziecka i matki. W Polsce istnieje system wsparcia w leczeniu i prowadzeniu cukrzycy ciążowej. Zajmuje się nim NFZ i WOŚP, którzy wypożyczają pompy insulinowe.

     Rozróżnia się dwa stany w/w cukrzycy:

    - wykryta w trakcie ciąży (GDM)

    - wykryta wcześniej cukrzyca przedciążowa (ang.Pregestational Diabetes Mellitus=PGDM).

     Określenie typu (GDM czy PGDM) dokonuje się po zakończeniu ciąży, gdy nadal utrzymuje się hiperglikemia po odstawieniu leków.

     W praktyce stosuje się kilka testów, wykrywających cukrzycę. Dla matek najważniejszy jest test przeprowadzony w I trymestrze ciąży. Jego wynik ma wpływ na dalszą diagnostykę (cukrzyca, nietolerancja glukozy, chwilowe wahania gospodarki węglowodanowej). Test na czczo wykonuje na pierwszej wizycie ginekolog prowadzący ciążę (wytyczne Polskiego Towarzystwa Ginekologicznego).

    Interpretacja wyników:

    • <100 mg/dl – wynik prawidłowy, dalsza diagnostyka w 24.–28. tygodniu ciąży (cukrzyca może się rozwinąć później)

    • 100 – 125 mg/dl – wynik wątpliwy, wykonanie natychmiast testu kontrolnego OGTT

    • >125 mg/dl – rozpoznanie cukrzycy w ciąży.

     

     Przyczyną GDM prawdopodobnie jest zwiększone wydzielanie antagonistów insuliny (np. estrogen), które powodują insulinooporność i nadmierne obciążenie komórek β trzustki. Należy brać pod uwagę także niezdiagnozowaną wcześniej inna formę cukrzycy (głównie typ 2).

     Przenikająca w dużej ilości przez łożysko glukoza osiąga wysokie stężenia w krwi płodu. W efekcie Wyspy Langerhansa trzustki płodu produkcją większą ilość insuliny (Hiperinsulinizm) co doprowadza do zwiększeniem rozmiarów płodu (makrosomia). Waga noworodka często przekracza 4 kg co jest czynnikiem ryzyka powikłań położniczych.

     Dodatkowe czynniki ryzyka to:

    • wiele ciąż

    • wiek > 35 lat

    • waga dziecka z poprzedniej ciąży (> 4 kg) po urodzeniu

    • dziecko z wadą z wcześniejszej ciąży

    • zgon w poprzedniej ciąży

    • występowanie nadmiernego owłosienia

    • nadciśnienie tętnicze

    • nadwaga (BMI> 27 kg/m²)

    • cukrzyca typu 2 w rodzinie

    • przebyta wcześniej cukrzyca ciężarnych

     Podstawowym celem leczenia GDM (jak wkażdym typie cukrzycy) jest uzyskanie prawidłowych poziomów glukozy we krwi oraz prawidłowego wynikubadania HbA1c. W stanowisku Polskiego Towarzystwa Diabetologicznego określającym cele leczenia, idąc w ślad za innymi towarzystwami diabetologicznymi (ADA, National Institute for Health and Care Excellence — NICE), złagodzono cele glikemiczne dla kobiet z cukrzycą planujących ciążę, które obecnie wynoszą: HbA1c < 6,5% (48 mmol/mol), podtrzymując zalecenie HbA1c < 6,0 % (42 mmol/mol) w II i III trymestrze ciąży, jeżeli nie wiąże się z większą częstością hipoglikemii.

     W pierwszym etapie wprowadza się dietę odpowiednio dobraną do BMI matki. Przy braku osiągnięcia pozytywnych wyników poziomu glukozy w ciągu 5–7 dni, rozpoczyna się leczenie za pomocą intensywnej insulinoterapii. Kontrola glikemii przez ciężarną powinna być prowadzona przynajmniej 4 razy dziennie. Najlepsze efekty terapii daje leczenie indywidualną pompą insulinową, które w Polsce są wypożyczane na czas ciąży dla wszystkich potrzebujących przez NFZ i WOŚP.

     W mniejszym stopniu stosuje się wstrzykiwane krótko działające analogi insuliny szybko działające za pomocą penów. Całkowity zakaz ma stosowanie doustnych leków hipoglikemizujących i długo działających bezszczytowych analogów insulin.

     Insulinoterapię zaprzestaje się po porodzie lub między 4 a 6 tygodniu połogu.

     

    POZIOM GLUKOZYINTERPRETACJA
    Od 70 do 99 mg/dL (od 3.9 do 5.5 mmol/L)Prawidłowy poziom glukozy
    Od 100 do 125 mg/dL (od 5.6 do 6.9 mmol/L)Nieprawidłowy poziom glukozy na czczo (stan przedcukrzycowy)
    Co najmniej 126 mg/dL (7.0 mmol/L) w co najmniej dwóch pomiarachCukrzyca

    TEST DOUSTNEGO OBCIĄŻENIA GLUKOZĄ (OGTT)

    Poniższe wartości nie odnoszą się do badania u kobiet w ciąży. Druga próbką jest pobierana po 2 godzinach od spożycia płynu z 75 g glukozy. 

    POZIOM GLUKOZYINTERPRETACJA
    Poniżej 140 mg/dL (7.8 mmol/L)Prawidłowa tolerancja glukozy
    Od 140 do 200 mg/dL (od 7.8 do 11.1 mmol/L)Nieprawidłowa tolerancja glukozy (stan przedcukrzycowy)
    Powyżej 200 mg/dL (11.1 mmol/L) w co najmniej dwóch pomiarachCukrzyca

    BADANIE PRZESIEWOWE U KOBIET W CIĄŻY: TEST OBCIĄŻENIA GLUKOZĄ

    Druga próbka jest pobierana po 1 godzinie od przyjęcia płynu z 50 g glukozy.

    POZIOM GLUKOZYINTERPRETACJA
    Poniżej 140* mg/dL (7.8 mmol/L)Poziom prawidłowy
    Powyżej 140* mg/dL (7.8 mmol/L)Poziom nieprawidłowy, konieczne wykonanie OGTT
    * W niektórych laboratoriach punkt odcięcia wynosi >130 mg/dL (7.2 mmol/L 

    Pokrewne artykuły:

    cukrzyca typ 1

    cukrzyca MODY

    data-matched-content-rows-num="3" data-matched-content-columns-num="3"

  • Tabela 1. Rodzaje insulin stosowanych w leczeniu cukrzycy

    rodzaj insulinynazwa handlowa
    ludzka krótko działającaActrapid, Gensulin R, Humulin R, Polhumin R
    analog szybko działającyApidra, Humalog, NovoRapid
    ludzka o pośrednim czasie działania

    Gensulin N, Humulin N, Insulatard, Polhumin N

    analog długo działającyLantus, Levemir

    mieszanki ludzkie

    Gensulin M10, 20, 30, 40, 50; Humulin M 2; Mixtard 10, 20, 30, 40, 50; Polhumin Mix 25
    mieszanki analogoweHumalog Mix 25, 50; NovoMix 30, 50

    Tabela 2. Charakterystyka pod względem czasu działania najczęściej stosowanych insulin

    rodzaj insulinypoczątek działaniamax stężenie we krwiDł działania
    insuliny ludzkie krótko działające
    Actrapid, Gensulin R, Humulin R, Polhumin R

    0,5 godz.

    1–3 godz.

    6–8 godz.

    analog szybko działający
    Apidra5–15 min1–2 godz.3–4 godz.
    Humalogok. 15 min40 min–1 godz.2–5 godz.
    NovoRapid10–20 min1–3 godz.3–5 godz.
    insuliny ludzkie o pośrednim czasie działania
    Gensulin N, Humulin N, Insulatard, Polhumin N

    1–1,5 godz.

    3–10 godz.

    18–20 godz.

    analogi długo działające
    Lantus60 min4–24 godz.24 godz.
    Levemir60 min3–14 godz.24 godz.
    mieszanki ludzkie
    Gensulin M10, 20, 30, 40, 50; Humulin M 2; Mixtard 10, 20, 30, 40, 50; Polhumin Mix 25

    0,5 godz.

    2–8 godz.

    15–24 godz.

    mieszanki analogowe
    Humalog Mix 25, 50; NovoMix 30, 50

    ok. 15 min

    2–8 godz.

    24 godz.

     

    powrót do art

    data-matched-content-rows-num="3" data-matched-content-columns-num="3"

  • Badanie w kierunku diagnozy cukrzycy należy przeprowadzić raz w ciągu 3 lat u każdej osoby powyżej 45 roku życia. Ponieważ u ponad połowy chorych nie występują objawy hiperglikemii (podwyższonego poziomu cukru).

     U osób z grup ryzyka zachorowania na cukrzycę obowiązkowe jest przeprowadzanie badań przesiewowych. Niezależnie od wieku badanie powinno wykonywać się raz w roku u osób :

    z nadwagą lub otyłością z BMI co najmniej 25 kg/m2

    z obwodem w talii > 94 cm (mężczyźni), > 80 cm (kobiety)

    z cukrzycą typ 1 lub cukrzycą typu 2 w najbliższej rodzinie

    z całkowitym brakiem lub mało aktywnych fizycznie

    z grupy środowiskowej lub etnicznej częściej narażonej na cukrzycę

    jeśli w poprzednim badaniu wykazało stan przedcukrzycowy

    u kobiet które miały cukrzycą ciążową

    u kobiet, które urodziły dziecko o masie ciała powyżej 4 kg

    z nadciśnieniem tętniczym (≥ 140/90 mm Hg)

    z dyslipidemią

    u kobiet z zespołem policystycznych jajników

    z chorobą układu sercowo-naczyniowego

     Do osób z podwyższonej grupy ryzyka zalicza się osoby u których wystąpiła glikemia przygodna w okolicach 200 mg/dl (11.1 mmol/l). Jeśli wynik badania wynosi co najmniej 200 mg/dl (11,1 mmol/l) należy oznaczyć wówczas poziom  glukozy w osoczu krwi żylnej. Gdy wynik powtórzy się wraz z objawami  hiperglikemii – rozpoznawana jest cukrzyca.

     Jeśli stwierdzono brak objawów hiperglikemicznych lub współistnienie objawów wraz z poziomem cukru ale poniżej 200 mg/dl (11,1 mmol/l) to oznacza się poziom glukozy dwukrotnie w różnych dniach (na czczo). Jeśli glikemia w każdym teście wyniesie co najmniej 126 mg/dl(7,0 mmol/l) — rozpoznajemy cukrzycę.

     OGTT (oral glucose tolerance test) – doustny test tolerancji glukozy. Wykonuje się jeśli, stwierdzono po pojedynczym lub dwukrotnym pomiarze glikemii na czczo poziom100–125 mg/dl (5,6–6,9 mmol/l), lub poniżej 100 mg/dl (5,6 mmol/l) wraz z podejrzeniemtzw nieprawidłowej tolerancji glukozy.

    Udostępnij

    żródło: glukoza.pl na podstawie zaleceń Polskiego Towarzystwa Diabetologicznego.

    data-matched-content-rows-num="3" data-matched-content-columns-num="3"

  •  Drożdże piwne – Ze względu na zawartość chromu zaleca się stosowanie (picie) drożdży w powtarzających się stanach hipoglikemicznych oraz w zdiagnozowanej cukrzycyChrom ułatwia insulinietransport glukozydo komórek organizmu. Niedobór tego pierwiastka wpływa negatywnie na tzw czynnik tolerancji glukozy co w efekcie doprowadza do dużych wahań poziomu glukozy.
     Wniosek: regularne przyjmowanie drożdży piwnych uzupełnia niedobór chromu co prowadzi do stabilizacji gospodarkiwęglowodanowej
     Miłośnicy piwa, którzy chcieliby zastąpić kurację drożdżami - piwem, muszą pamiętać o jednym. Piwo dostępne na rynku to w 90% jest pasteryzowane, mikrofiltrowane i filtrowane czyli wyjałowione ze wszystkich zdrowych składników.

    data-matched-content-rows-num="3" data-matched-content-columns-num="3"

  •  Dyslipidemia - to nieprawidłowa ilość lipidów (np. trójglicerydów, cholesterolu i / lub fosfolipidów tłuszczu) we krwi. W krajach rozwiniętych większość dyslipidemii to hiperlipidemia. Czyli podniesienie lipidów we krwiCiężkostrawna, zła dieta, palenie papierosów, brak aktywności sportowej prowadzi do wydzielania dużej ilości insuliny. Przedłużone podwyższenie poziomu insuliny może prowadzić do dyslipidemii. Podobnie zwiększone poziomy transferazy O-GlcNAc (OGT) mogą powodować dyslipidemię.

    Udostępnij

    Leczenie dyslipidemii u chorych na cukrzycę

    1. zmiana stylu życia: zwiększenie aktywności fizycznej; zmniejszenie masy ciała u osób z nadwagą lub otyłością; zaprzestanie palenia tytoniu; dieta z ograniczeniem spożycia tłuszczów nasyconych < 10% całkowitej ilości zapotrzebowania energetycznego.

    2. w hipertriglicerydemii bardzo istotne znaczenie mają zmniejszenie nadwagi, redukcja spożycia alkoholu, obniżenie spożycia mono- i dwusacharydów (redukcja spożycia fruktozy), ograniczenie spożycia tłuszczów nasyconych, włączenie do diety tłuszczów jednonienasyconych, redukcja spożycia węglowodanów

    3. dobra i częsta kontrola glikemii

    4. leczenie farmokologiczne (u osób ze współistniejącymi chorobami sercowo- naczyniowymi, przewlekłą chorobą nerek)

    Na podstawie: Zalecenia kliniczne dotyczące postępowania u chorych na cukrzycę, 2016 

    data-matched-content-rows-num="3" data-matched-content-columns-num="3"

  • Glikacja białek - nieenzymatyczny proces łącznia się glukozy z grupami wolnych białekFizjologiczny stan odpowiedzialny za procesy starzenia. Duży wpływ na przyśpieszenie w/w stanu ma hiperglikemia czyli długotrwały podwyższony poziom glukozy we krwi (cukrzyca, insulinooporność).

    Udostępnij

     Hiperglikemia odpowiada za szybsze występowanie powikłań cukrzycowych (np. cukrzycowa choroba oczu, cukrzycowa choroba nerek, polineuropatia, angiopatia) co doprowadza do chorób nerek, oczu, serca, miażdżycy naczyń tętniczych mózgu. Osłabia także strukturę kolagenu. Wysokie stężenie glukozy doprowadza do jej łatwego łączenia z hemoglobiną (jednym z białek). Pomiar zawartości glikowanych białek we krwi (głównie hemoglobiny) jest wskaźnikiem diagnostycznym, przydatnym w ocenie wyrównania cukrzycy. Badanie to tzw. hemoglobina glikowana HbA1c, która odzwierciedla poziom glukozy w ostatnich 4-12 tygodni. Do celów określenia przebiegu i kontrolowania cukrzycy, jest to bardziej miarodajne badanie niż pomiar glukozy we krwi glukometrem.

     Odpowiada za to wolniejsze wahanie glikowanych białek niż chwilowy poziom glukozy.

    data-matched-content-rows-num="3"      data-matched-content-columns-num="3"

  • Sprawdź, która aktywność fizyczna pozwala w najkrótszym czasie spalić 100 kcal?

    Kilokaloria (kcal) - jednostka energii cieplnej, która jest równa 1000 kalorii (cal). Naukowo kilokaloria określa - ilość energii cieplnej, jaką powinno dostarczyć się organizmowi do utrzymania podstawowych funkcji organizmu.

    Energia powstaje w trakcie spalania pokarmów o określonej wartości energetycznej (liczbie kcal) podczas przemiany materii.

    Energia, którą przetwarza organizm, jest przez niego wykorzystywana do podtrzymywania funkcji życiowych.

    Pojęcia kilokalorii najpowszechniej używa się w dietetyce.

    Należy wziąć po uwagę i zapamiętać że skrót "kcal" oznacza wyłącznie kilokalorię a nie kalorię (jak to mylnie często się podaje)

    Warto zapamiętać wartości energetyczne składników pokarmowych:

    1 gbiałkato ok. 4 kcal

    1 gwęglowodanówto ok. 4 kcal

    1 gtłuszczówto ok. 9 kcal

    Czym bardziej kaloryczny posiłek tym więcej czasu będziemy potrzebować by go spalić w poszczególnej aktywności.


     

    Bieganie (10 km/h)9 minut
    Skakanie na skakance9 minut
    Zumba11 minut
    Wchodzenie po schodach11 minut
    Gra w piłkę nożną13 minut
    Ćwiczenia na ergometrze (wiosła treningowe)13 minut
    Trening siłowy umiarkowany15 minut
    Pływanie (średnie tempo)15 minut
    Gra w tenisa15 minut
    Odśnieżanie15 minut
    Jazda na łyżwach18 minut
    Pielenie ogródka18 minut
    Taniec20 minut
    Hatha joga20 minut
    Chodzenie (5 km/h)20 minut
    Mycie samochodu20 minut
    Zamiatanie23 minuty
    Pilates25 minut
    Wyprowadzenie psa26 minut
    Sprzątanie26 minut
    Siatkówka (rekreacyjnie)26 minut
    Gra w kręgle30 minut
    Gotowanie34 minuty
    Gra w rzucanie lotkami35 minut
    Robienie zakupów38 minut
    Mycie naczyń40 minut
     
     
     źródło:Abott Diabetes Care

    data-matched-content-rows-num="3" data-matched-content-columns-num="3"

  •  Insulinooporność to stan organizmu gdzie występuje zaburzenie homeostazy glukozy polegające na spadku wrażliwości tkanki tłuszczowej, włókien mięśni, wątroby i innych tkanek organizmu na działanie insuliny (własnej lub podanej np. w cukrzycy). Odpowiedzialne za w/w stan mogą być obecne we krwi przeciwciała przeciwinsulinowe, zwiększony rozkład insuliny oraz zła praca tzw receptora insulinowego w błonie komórkowej, gdzie działa insulina. Przyczyny insulinooporności może być, obok przyczyny genetycznej, zespół metaboliczny, wszelkie formy otyłości w tym tzw otyłość brzuszna, lipodystrofia (zanik tkanki tłuszczowej), niska aktywność fizyczna, zespół wielotorbielowatych jajników, hemochromatoza (problem z metabolizmem żelaza), leki oraz zwiększona ilość kortyzolu.

    Udostępnij

     Leczenie - do leczenia zaliczamy zmniejszeniu otyłości poprzez stosowanie lekko strawnej diety i na zwiększeniu aktywności fizycznej. W trudniejszych przypadkach wprowadza się leczenie  farmakologicznie. U osób z zdiagnozowaną cukrzycą (najczęściej cukrzyca typu 2 lub cukrzyca ciążowa) gdzie mamy obniżony poziom insuliny i poprzez insulinooporności stosuje się leki inkretynowe.

    glukoza.pl

    data-matched-content-rows-num="3" data-matched-content-columns-num="3"

  •  Jagoda czarna (borówka) wpływa na prawidłowe kontrolowanie cukrzycy zmniejszając ryzyko powikłań dzięki dużej zawartości witaminy A.Wykorzystuje się ją głównie w profilaktyce oczu. Jednym z groźnych następstw cukrzycy jest cukrzycowa choroba oczu zwana wcześniej retinopatią. Zwiększone ryzyko powstania choroby (retinopatia) u diabetyków nasila dodatkowo dzisiejszy styl życia.Praca przy komputerze, używanie smartfona, sztuczne oświetlenie, oglądanie tv w połączeniu z niskim spożyciem witaminy A wysusza komórki nabłonka spojówki i rogówki oka. Powoduje to ograniczenie wydzielania łez prowadząc do zapalenia spojówek.

    Udostępnij

     Aby uniknąć choroby w pierwszej kolejności należy porządnie kontrolować przebieg cukrzycy. Częste badania cukru, szybkie reagowanie na hiperglikemię, wyrównane HbA1coraz prawidłowo zbilansowana dieta to klucz do sukcesu. Dodatkowo uzupełniając dietę o składniki z dużą zawartością witaminy A zapobiegamy chorobom oczu. Takim składnikiem, który pomoże nam w profilaktyce jest owoc jagody czarnej (czernica, borówka).

     Ciekawostką jest że, już podczas II wojny światowej brytyjski RAF zauważył, że spożywanie jagód (przetworów) przez pilotów poprawiało ich widzenie w ciemności podczas lotów nocnych. Jedne badania potwierdziły to że, wyciągi z jagód powiększają obszar widzenia, poprawiają ostrość obrazu, usuwają zmęczenie oczu inne zaś nie. Prawdopodobnie spożywanie przetworów z jagód i rozpowszechnianie informacji o wpływie jagód na wzrok miało wprowadzić Niemców w błąd chroniąc prawdziwe źródło sukcesów lotów nocnych jakim był rozwój technologii radarowej.

     Nie zmienia to stanu rzeczy iż, składniki czarnej jagody wpływają na wzrost elastyczności naczyń krwionośnych włosowatych (kapilarnych) zwiększając ich odporność. Regenerują rodopsynę - to barwnik odpowiadający za widzenie i mający działanie przeciwzakrzepowe. Dzięki właściwościom przeciwzapalnym, poprawiają ukrwienie w obrębie tęczówki. Zabezpieczają oko przed wolnymi rodnikami mając udział w przemianach oksydo-redukcyjnych. Witamina A zawarta w jagodach neutralizuje wolne rodniki w tkankach, o niskim stężeniu tlenu. W ten sposób uzupełnia działanie witaminy E, która redukuje wolne rodniki głównie w tkankach o dużym stężeniach tlenu. Dodatkowo witamina E jako antyoksydant chroni przed utlenianiem wielonienasycone kwasy tłuszczowe. Zapewnia to szczelność błon komórek oczu i zabezpiecza przed niszczeniem wewnątrzkomórkowy kod genetyczny.

     Wcześniej uważano że owoce jagody mają wpływ na obniżenie poziomu glukozy we krwi dzięki substancją zwanym glikokininom. Badania tego nie potwierdziły, ponieważ cukrzyca typu 2 związana jest ze zwiększonym stresem oksydacyjnym, zapaleniami, dyslipidemią i towarzyszącymi jej chorobami sercowo-naczyniowymi i nowotworowymi. Pozytywne efekty leczenia borówką czarną prawdopodobnie związane są z leczniczym działaniem na te w/w schorzenia.

     Wysuwane są także hipotezy o bezpośrednim wpływie jagody na wydzielanie insuliny i/lub transport cukrów, ale nie ma jeszcze dowodów potwierdzonych testami medycznymi.

    data-matched-content-rows-num="3"      data-matched-content-columns-num="3"

  •  Jarmuż - warzywo należąca do rodziny kapustnych. Jeden z najstarszych odmian użytkowych z tego gatunku. Liście jarmużu nadają się do spożycia dopiero po pierwszych przymrozkach, kiedy tracą gorzki smak. Roślina dwuletnia, którą uprawiać można również w skrzynce na balkonie. Jarmuż to skarbnica białka, błonnika, witamin. Zawiera duże ilości: witamina C (odpowiada za odporność organizmu), witamina K (wpływa na stan kości i prawidłową krzepliwość krwi), a także sól mineralna (wapń i potas). Dodatkowo zawiera silne przeciwutleniacze mające właściwości przeciwzapalne i przeciwnowotworowe. Bardzo ważnym składnikiem w jarmużu jest wysokie stężenie kwasu foliowegoKwas foliowy, inaczej witamina B9, witamina B11 lub folacyna, jest potrzebny każdemu człowiekowi, wszystkim komórkom organizmu. Niestety prawie wszyscy cierpią na niedobór tej witaminy. Brakkwasu foliowego jest szczególnie groźny dla kobiet w ciąży, może bowiem spowodować poważne wady płodu. Osoby chore na cukrzycę mają szczególną tendencję do niedoboru witamin z grupy B. Dlatego kobieta z cukrzycą powinna, przyjmować kwas foliowy już na miesiąc przed zajściem w ciążę, a potem w pierwszych 3 miesiącach ciąży (według zaleceń lekarza)

    Udostępnij

     Jak widać jarmuż to warzywo bardzo odżywczym, dlatego poleca się je wszystkim a szczególnie diabetykom. Należy go termicznie obrabiać bardzo krótko, żeby zachował jak najwięcej witamin. Liście jarmużu myjemy, odrywamy grube łodygi, liście drobimy i gotujemy na parze 3- 4 minuty. Tak przygotowany dodajemy do sałatek lub posypujemy kanapki. Można poddusić na łyżce oleju z czosnkiem i podawać do mięs. Może być dodatkiem do zup, sosów czy koktajli. Zachęcamy rodziców dzieci z cukrzyca typ 1, aby przemycali go gdzie się da.

    data-matched-content-rows-num="3"      data-matched-content-columns-num="3"

  •  LADA (latent autoimmune diabetes of adult) - oznacza późno ujawniającą się cukrzycę typu 1 u dorosłychW definicji cukrzycy typu 1 o etiologii autoimmunologicznej mieści się cukrzyca z autoagresji o powolnym przebiegu. Cukrzyca typu LADA to późno ujawniająca się cukrzyca o podłożu autoimmunologicznym u osób dorosłych, najczęściej rozpoznawana u pacjentów powyżej 35. roku życia, cechujących się kliniczną insulinoniezależnością w pierwszych miesiącach po rozpoznaniu, z obecnością w surowicy przeciwciał przeciwko dekarboksylazie kwasu glutaminowego (anty-GAD65) i/lub innych przeciwciał przeciwwyspowych i z niskim stężeniem peptydu C w surowicy. Typ LADA należy do cukrzycy typu 1 o wolno postępującym autoimmunologicznym procesie destrukcji komórek beta. Ten podtyp cukrzycy dotyczy 5–10% osób z cukrzycą rozpoznaną po 35. roku życia jako cukrzyca typu 2. Objawy kliniczne w cukrzycy typu LADA nie zawsze pozwalają na ostateczne postawienie rozpoznania, sprawiając trudności diagnostyczne w różnicowaniu z cukrzycą typu 2.

     Do pewnego rozpoznania cukrzycy typu LADA konieczne jest stwierdzenie obecności autoprzeciwciał typowych dla cukrzycy typu 1, przede wszystkim anty-GAD65, i/lub niskie stężenie peptydu C

     Zwykle zwiększone glikemie rozpoznaje się przypadkowo podczas rutynowych badań okresowych. Chorzy na cukrzycę typu LADA mają prawidłową masę ciała lub lekką nadwagę, nie mają wywiadu rodzinnego w kierunku cukrzycy, ale często chorują na chorobę o podłożu autoimmunologicznym (nadczynność lub niedoczynność tarczycy, celiakię). W celu potwierdzenia cukrzycy LADA należy oznaczyć stężenie peptydu C na czczo lub na czczo i po podaniu glukagonu dożylnie (w przebiegu cukrzycy LADA stężenie tego peptydu jest małe, bez zwiększenia po podaniu glukagonu) oraz oznaczyć stężenie przeciwciał anty-GAD (przeciw dekarboksylazie kwasu glutaminowego) we krwi. W przebiegu cukrzycy typu LADA dochodzi do stopniowego niszczenia komórek typu ß przez przeciwciała, co powoduje powolną ich destrukcję i zmniejszenie przez nie sekrecji insuliny, dlatego jedyne metody leczenia to podawanie insuliny i dieta cukrzycowa. Częstość występowania przewlekłych powikłań w przebiegu cukrzycy LADA jest podobna jak w przebiegu cukrzycy typu 2.

    Udostępnij

    data-matched-content-rows-num="3" data-matched-content-columns-num="3"

body mass indeks BMI glukoza.pl

dorehabilitacji.pl porady z fizjoterapii

facebook glukoza.pl