kontroluj cukrzycę z nami
A A A

cukrzyca

  •  LADA (latent autoimmune diabetes of adult) - oznacza późno ujawniającą się cukrzycę typu 1 u dorosłychW definicji cukrzycy typu 1 o etiologii autoimmunologicznej mieści się cukrzyca z autoagresji o powolnym przebiegu. Cukrzyca typu LADA to późno ujawniająca się cukrzyca o podłożu autoimmunologicznym u osób dorosłych, najczęściej rozpoznawana u pacjentów powyżej 35. roku życia, cechujących się kliniczną insulinoniezależnością w pierwszych miesiącach po rozpoznaniu, z obecnością w surowicy przeciwciał przeciwko dekarboksylazie kwasu glutaminowego (anty-GAD65) i/lub innych przeciwciał przeciwwyspowych i z niskim stężeniem peptydu C w surowicy. Typ LADA należy do cukrzycy typu 1 o wolno postępującym autoimmunologicznym procesie destrukcji komórek beta. Ten podtyp cukrzycy dotyczy 5–10% osób z cukrzycą rozpoznaną po 35. roku życia jako cukrzyca typu 2. Objawy kliniczne w cukrzycy typu LADA nie zawsze pozwalają na ostateczne postawienie rozpoznania, sprawiając trudności diagnostyczne w różnicowaniu z cukrzycą typu 2.

     Do pewnego rozpoznania cukrzycy typu LADA konieczne jest stwierdzenie obecności autoprzeciwciał typowych dla cukrzycy typu 1, przede wszystkim anty-GAD65, i/lub niskie stężenie peptydu C

     Zwykle zwiększone glikemie rozpoznaje się przypadkowo podczas rutynowych badań okresowych. Chorzy na cukrzycę typu LADA mają prawidłową masę ciała lub lekką nadwagę, nie mają wywiadu rodzinnego w kierunku cukrzycy, ale często chorują na chorobę o podłożu autoimmunologicznym (nadczynność lub niedoczynność tarczycy, celiakię). W celu potwierdzenia cukrzycy LADA należy oznaczyć stężenie peptydu C na czczo lub na czczo i po podaniu glukagonu dożylnie (w przebiegu cukrzycy LADA stężenie tego peptydu jest małe, bez zwiększenia po podaniu glukagonu) oraz oznaczyć stężenie przeciwciał anty-GAD (przeciw dekarboksylazie kwasu glutaminowego) we krwi. W przebiegu cukrzycy typu LADA dochodzi do stopniowego niszczenia komórek typu ß przez przeciwciała, co powoduje powolną ich destrukcję i zmniejszenie przez nie sekrecji insuliny, dlatego jedyne metody leczenia to podawanie insuliny i dieta cukrzycowa. Częstość występowania przewlekłych powikłań w przebiegu cukrzycy LADA jest podobna jak w przebiegu cukrzycy typu 2.

    Udostępnij

    data-matched-content-rows-num="3" data-matched-content-columns-num="3"

  • Od 01.01.2019 zgodnie z rozporządzeniem Ministra Zdrowia z 27.12.2018 została opublikowana nowa lista refundacyjna cen leków. Na liście jest kilka zmian w stosunku do poprzedniej listy, które będą interesujące dla diabetyków. Najciekawsza to wpisanie po raz pierwszy insuliny Semglee (100 j.m/ml) firmy Mylan. Jest to odpowiednik insulin Abasaglara oraz Lantusa. Kilka popularnych insulin otrzymało zwiększoną refundację co oznacza obniżkę dopłaty przez diabetyka.

    Zmiany dotyczą również cen pasków do glukometrów oraz doustnych leków przeciwcukrzycowych (zmiany groszowe). Na listę wpisane zostały paski do glukometru Everchek zaś wykreślone mniej popularne i używane (np. Microdod, Gmate).

    Pomimo dużych starań organizacji zrzeszających osoby chore na cukrzycę, po raz kolejny na liscie nie znalazły się tzw leki inkretynowe.

    Zapraszamy do zapoznania się ze zmianami

    a. tabela dla cen insulin od 01.01.2019

    b. tabela dla cen pasków do glukometrów od 01.01.2019

    data-matched-content-rows-num="3"      data-matched-content-columns-num="3"

  •  Makulopatia cukrzycowa (DME – Diabetic Macula Edema) – to jedno z najbardziej znanych powikłań cukrzycowych dotyczących wzroku. Jest następstwem cukrzycowej choroby oczu, dawniej znanej pod pojęciem retinopatii cukrzycowej. Jako efekt hiperglikemii, uważana za główną przyczyną utraty wzroku wśród osób chorujących na cukrzycę typu 2.

     Cukrzyca na wskutek wysokich poziomów cukru powoduje większe predyspozycje do krzepliwości krwi w naczynkach krwionośnych naszego organizmu, w tym oka. Dlatego w przebiegu makulopatii cukrzycowej dochodzi do ograniczenia krążenia krwi w środkowej części siatkówki oka. Doprowadza to do obrzęku znajdującej się tam plamki (cukrzycowy obrzęk plamki) poprzez zakrzepy i zastoje krwionośne. Plamka zaś odpowiada za, przetwarzanie padającego światła w obraz, który widzimy. Zmiany powstałe na wskutek długo utrzymującej się hiperglikemii (wysoki poziom cukru) w rejonie plamki ograniczają dopływ światła, co w efekcie pogarsza wzrok.

     

     

     

    Objawy makulopatii cukrzycowej:
    - pogorszenie widzenia wprost proporcjonalne do czasu utrzymywania się obrzęku

    Leczenie makulopatii cukrzycowej:

    - terapia anty-VEGF - zastrzyki powodujące zmniejszenie obrzęku podawane do oka

    - fotokoagulacja plamki (FK) ogniskowa lub grid – leczenie laserem mikropulsowym

    - ogniskowa fotokoagulacja laserowa

    - kortykosteroidy – sterydy przeciwzapalne

    Powyższe leczenie nie działa na przyczyny cukrzycowego obrzęku plamki w procesie makulopatii. Jest jedynie działaniem wyłącznie ukierunkowanym na objawy, które powstały na wskutek źle kontrolowanej cukrzycy. Tak jak w każdym powikłaniu cukrzycowym, tak i w tym przypadku należy dodatkowo skupić się na prawidłowym prowadzeniu i leczeniu cukrzycy.

     

     

    data-matched-content-rows-num="3"      data-matched-content-columns-num="3"

  • Jęczmień zielony (młody) – jedna z najstarszych roślin stosowana w leczeniu i zapobieganiu w wielu chorobach o odczynie zasadowym. Głównym składnikiem są listki. Ugniatane i suszone w niskiej temperaturze (do 38 st. C) nie tracą zdrowotnych właściwości.Dostępny w postaci zielonego proszku lub tabletkach. Wytwarza się go ze sproszkowanych liści z młodego jęczmienia lub sproszkowanego soku.

     Oprócz bogactwa witamin (witamina C, witamina E, beta-karoten) i minerałów (żelazo, wapń, magnez, cynk) jest uważany za źródło błonnika pokarmowego, który przyśpiesza metabolizm tłuszczu, obniża stężenie cholesterolu we krwi. W porównaniu z popularną pszenicą zawiera 37 razy więcej wapnia, 25 razy więcej potasu, 5 razy więcej żelaza i ponad 2 razy więcej magnezu.

     Dzięki dużej zawartości błonnika ma lekkie działania przeczyszczająco-oczyszczające. Pobudza układ pokarmowy i jelita do lepszej pracy. Dlatego coraz częściej stosowany jest jako środek w planowaniu diet wspomagających odchudzanie. Wykazuje działa przeciwzapalnie, przeciw nowotworowe i wirusowe.

    Dzięki dużej zawartości chlorofilu wpływa pozytywnie na wygląd skóry i pomocny jest w leczeniu jej zmian.

     Zielony jęczmień jest zalecany osobom chorym na  cukrzycę jako leczenie uzupełniające. Regularne stosowanie zmniejsza bowiem wahania poziomu glukozy we krwi co ma wpływ na bardziej obiektywne HbA1c. Tę właściwość młody jęczmień zielony zawdzięcza mukopolisacharydom,β-glukanomorazaktywnemu działaniu cynku i manganu. Zaśw procesie przemiany węglowodanów pomoże chrom w postaci GTF (Glukose Tolerance Factor). Wraz z insuliną ułatwia transport kwasów tłuszczowych, aminokwasów i glukozy do komórek.

     Ponadto chorzy na cukrzycę często mają niedobór witaminy B, selenu i witaminy C, które występują w składzie zielonego jęczmienia.

     Ważna informacja - młody jęczmień zielony nie zawiera glutenu, ponieważ jego zbiory odbywają się szybciej niż roślina go wyprodukuje. Większość z nas jednak korzystać będzie już z przetworzonego produktu. Warto zatem w razie wątpliwości dokładnie czytać opakowanie, albo skonsultować się z lekarzem.

    Jak go spożywać?

     Jako wysoko skoncentrowany produkt zaleca się 2 łyżeczki dziennie. Można go dodawać do koktajli, zup, soków. Wiele osób dodaje jedną łyżeczkę do szklanki wody w temperaturze pokojowej. Mieszają i wypijają zaraz po sporządzeniu.

     Z powodu jego specyficznego smaku, każdy powinien dopasować ilość jęczmienia do własnych upodobań smakowych. Zaczynając np. od 1 małej łyżeczki młodego zielonego jęczmienia dodanego do naturalnego jogurtu.

    data-matched-content-rows-num="3"      data-matched-content-columns-num="3"

  • Morwa biała (Morus alba L.) - wywodzi się z rejonu Chin, Japonii i Indii. Wraz z gąsienicami jedwabnika dotarła do Europy jeszcze w czasach średniowiecznych. Teraz uprawiana również w innych krajach Azji oraz Ameryce. W Polsce głównie natrafimy na morwę białą, zaś w Azji częściej morwę czerwoną (Morus rubra) i czarną (Morus nigra). Owoc morwy białej podobny jest do maliny. Barwa biała, różowa, czerwona i czarna. W Polsce mylona często z morwą czarną ze względu na jej fioletowo – czarny kolor. Zbiór odbywa się pod koniec lipca.

    Udostępnij

    Wartość odżywcza (100 g owocu): to 43 kcal, ok 1,7 g błonnik, 36,4 mg witamina C, 1,85 mg żelazo. Zalety lecznicze odkryto dopiero w XX wieku. Laureat Nagrody Nobla Leland H. Hartwell w swoich badaniach wykazał zalety morwy białej w wspomaganiu leczenia wielu chorób w tym cukrzycy. Ekstrakt z liści morwy białej wpływa na gospodarkę węglowodanową.

    Pierwsze doświadczenia były na szczurach z cukrzycą typ 2. Pokazały że po 5 tygodniach zastosowania ekstraktu poziom glukozyuległ obniżeniu. W badaniu na zdrowych osobach, którym zaaplikowano doustnie sproszkowane liście morwy (0,8 g i 1,2 g), zaobserwowano konkretne obniżenie stężenia glukozy we krwi. Jednocześnie zauważono hamowanie wydzielania insuliny po posiłku.

     W 2007 roku opublikowano w magazynie „Diabestes Care” badanie gdzie uczestnikom podawano losowo 1 g wyciągu z morwy białej lub placebo i 75 g rozpuszczonej w wodzie sacharozy. Pomiar poziomu glukozy badano po dwóch godzinach. Zaś u chorych na cukrzycę typu 2 dodatkowo w trzeciej i czwartej godzinie. Wyniki wykazały że, po podanie wyciągu z morwy białej istotnie statystycznie wpływa na obniżenie stężenia glukozy we krwi w porównaniu z placebo.

     Odpowiedzialny za ten stan jest alkaloid który, jest silnym inhibitorem enzymów odpowiedzialnych za rozkład skrobi.

     Kim i wsp. w 2012 r opublikowali badanie w którym brało udział 94 pacjentów z tzw nietolerancją glukozy lub łagodną postacią cukrzycy typu 2. Losowo wybranej grupie kontrolnej – podano placebo. Grupie badanej - mieszaninę wodnego ekstraktu morwy białej, wodnego ekstraktu z liści banana i korzenia żeńszenia w proporcjach1:1:1. Tutaj również (grupa badana) wykazano istotne obniżenie stężenia markerów stanu zapalnego oraz utlenionych LDL, Nie stwierdzono natomiast poprawy w poziomie glukozy, ilości insulina na czczo oraz wskaźnika insulinooporności tzw HOMA-IR.

     W marcu 2016 roku ukazała się analiza 13 badań, która wykazała że, ekstrakt z morwy białej wpływa korzystnie na obniżanie poposiłkowego stężenia glukozy w krwi (w 30,60, i 90, minucie). Zaś oceniając parametry takie jak: stężenie glukozy na czczo, wartość hemoglobiny glikowanej, wartość wskaźnika HOMA-IR oraz stężenie lipidów (cholesterol całkowity, LDL, HDL, triglicerydy) nie odnotowano zmian.

     Po zapoznaniu się z powyższymi badaniami stwierdzić można że, ekstrakt z morwy białej może być wykorzystany jako element wspomagający kontrolę glikemii i gospodarkę węglowodanową u chorych na cukrzycę typu 2.

    UWAGA: Zastosowanie ziół w leczeniu i kontrolowaniu cukrzycy ma wielowiekową tradycję i doświadczenie. Należy jednak pamiętać, że jest to działanie tylko wspomagające. W żadnym wypadku nie może zastąpić insuliny lub doustnych leków przeciwcukrzycowych zapisanych przez lekarza diabetologa. 

    data-matched-content-rows-num="3" data-matched-content-columns-num="3"

  • Test OGTT (oral glucose tolerance test) – doustny test tolerancji glukozy. Badanie wykorzystywane do diagnozy cukrzycy i stanów przed cukrzycowych (np insulinooporność). Polega na określeniu czasu wydzielenia insuliny w reakcji organizmu na podanie 75 g glukozy.
     
    Wskazania:
    - stan przedcukrzycowy
    - insulinooporność
    - zespół metaboliczny
    - podwyższony poziom glukozy na czczo
    - cukrzyca w rodzinie
    - cukrzyca u kobiet w ciąży

     Test OGTT należy wykonywać bez wcześniejszego ograniczania spożycia węglowodanów, w godzinach porannych u osoby będącej na czczo, wypoczętej, po przespanej nocy. Dwugodzinny okres między wypiciem roztworu zawierającego 75 g glukozy a pobraniem próbki krwi osoba badana powinna spędzić w miejscu wykonania testu, w spoczynku.

    Wszystkie oznaczenia stężenia  glukozy powinny być wykonywane w osoczu krwi żylnej, w laboratorium;

    — w przypadku konieczności wykonania OGTT u osoby z nietolerancją glukozy (tj. stanem przedcukrzycowym) przyjmującej z tego powodu metforminę należy przerwać jej stosowanie na co najmniej tydzień przed dniem, w którym przeprowadzony zostanie OGTT;

    — preferowaną metoda diagnostyki zaburzeń tolerancji węglowodanów jest wykonywanie OGTTw laboratorium z krwi żylnej. Nie należy stosować do celów diagnostycznych oznaczeń glikemii wykonywanych przy użyciu glukometrów.

    Wyniki i interpretacja

    - wynik poniżej 140 mg/dl (7,8 mmol/l) po 2 godzinach - prawidłowe stężenie glukozy.

    - wynik w zakresie 140–199 mg/dl (7,8–11,0 mmol/l) po 2 godzinach - nieprawidłowa tolerancja glukozy (ang. impaired glucose toleration, IGT).

    - wynik powyżej 200 mg/dl (≥11,1 mmol/l) po 2 godzinach - rozpoznanie cukrzycy

    źródło: Zalecenia kliniczne dotyczące postępowania u chorych na cukrzycę, 2016 www.dk.viamedica.pl

    data-matched-content-rows-num="3" data-matched-content-columns-num="3"

  • Nowoczesne leczenie cukrzycy wymaga przede wszystkim kompetencji dotyczących leczenia, monitorowania jego skuteczności oraz prowadzenia edukacji chorych w zakresie uzyskania odpowiedniej wiedzy i motywacji do realizacji zaleceń. Wymaga również współpracy lekarzy POZ oraz lekarzy opieki specjalistycznej.

     Zadania podstawowej opieki zdrowotnej

    1. Promocja zdrowego stylu życia w ramach prowadzenia profilaktyki rozwoju zaburzeń tolerancji węglowodanów.

    2. Identyfikacja czynników ryzyka cukrzycy.

    3. Diagnostyka cukrzycy i stanów przedcukrzycowych.

    4. Ocena zagrożenia pojawienia się późnych powikłań.

    5. Diagnostyka wczesnych stadiów późnych powikłań.

    6. Prowadzenie chorych na cukrzycę typu 2leczonych behawioralnie (dieta, aktywność fizyczna) oraz za pomocą leków doustnych.

    7. Rozpoczęcie i prowadzenie insulinoterapii w modelu terapii skojarzonej z lekami doustnymi u chorych na cukrzycę typu 2.

    8. Kierowanie leczonych chorych (co najmniej raz w roku) na konsultacje specjalistyczne w celu: — oceny wyrównania metabolicznego; — oceny stopnia zaawansowania późnych powikłań i ewentualnego wdrożenia ich terapii;— edukowania w zakresie modyfikacji stylu życia; — ustalenia celów terapeutycznych i określenia sposobu ich realizacji.

     

    Terminy badań dla dorosłych chorych na cukrzycę:

    Edukacja dietetyczna i terapeutyczna – na każdej wizycie.

     HbA1c - raz w roku, częściej w przypadku wątpliwości utrzymania normoglikemii lub konieczności weryfikacji skuteczności leczenia po jego modyfikacji.

     Cholesterol całkowity, HDL, LDL, triglicerydy w surowicy krwi – raz w roku, częściej w przypadku obecności dyslipidemii.

     Albuminuria - raz w roku u chorych nieleczonych inhibitorami ACE lub antagonistami receptora AT1.

     Badanie ogólne moczu z osadem – raz w roku.

     Kreatynina w surowicy krwi i wyliczanie eGFR - Raz w roku (w przypadku cukrzycy typu 1 po 5 latach trwania choroby).

     Kreatynina, Na+, K+, Ca2+, PO43 –w surowicy krwi - Co pół roku u chorych z podwyższonym stężeniem kreatyniny w surowicy krwi.

     Dno oka przy rozszerzonych źrenicach - U chorych na cukrzycę typu 1 po 5 latach; u chorych na cukrzycę typu 2 — od momentu rozpoznania choroby.

     

    Źródło:

    Zalecenia kliniczne dotyczące postępowania u chorych na cukrzycę, 2016www.dk.viamedica.pl 

     

     

     

    data-matched-content-rows-num="3" data-matched-content-columns-num="3"

  •  Fasola zwykła (zwyczajna)Phaseolus vulgaris L. – należy do rodziny bobowatych.Przybyła z Ameryki Południowej i Środkowej w epoce odkryć Kolumba. Uprawy znajdziemy w różnych częściach świata.W Polsce stosuje się ją wyłącznie jako roślinę uprawną. Owoc fasoli to podłużne strąki, które zawierają kwasy organiczne, alantoinę, cholinę, inozytol. W skład wchodzi też wolna krzemionka (sole mineralne)

    Udostępnij

     Owocnia fasoli obniża poziom glukozy we krwi. Dlatego wykorzystuje się ją w kontrolowaniu cukrzycy. Najlepsze efekty ma w okresie wczesnej diagnozy choroby. Z powodzeniem uzupełniają leki przeciwcukrzycowe, co może doprowadzić do zmniejszenia ich ilości.

    UWAGA: Zastosowanie ziół w leczeniu i kontrolowaniu cukrzycy ma wielowiekową tradycję i doświadczenie. Należy jednak pamiętać, że jest to działanie tylko wspomagające. W żadnym wypadku nie może zastąpić insuliny lub doustnychleków przeciwcukrzycowych zapisanych przez lekarza diabetologa.

    Serwis glukoza.pl nie ponosi odpowiedzialności za wykorzystanie przepisu i informacji bez konsultacji lekarza diabetologa.

    data-matched-content-rows-num="3" data-matched-content-columns-num="3"

  •  Postęp wiedzy i technologii w prawidłowym prowadzeniu cukrzycy otworzył przed diabetykami możliwości, które wcześniej były dla nich zabronione. Dziś śmiało mogą uprawiać sporty (nawet ekstremalne), wykonywać różne zawody i spełniać swoje hobby. Oczywiście jest to okupione dużo większym wysiłkiem przygotowawczym niż u osób zdrowych, ale i to da się ogarnąć. Takim hobby jest również survival czyli zespół umiejętności które pomagają przeżyć na łonie natury. Wiadomo że, osoba chora na cukrzycę wybierając się na wyprawę w tereny odludne musi mieć m.in. zapas szybko-wchłaniających się węglowodanów (glukoza, cola, cukier). Co jednak gdy ich zabraknie i zagraża nam hipoglikemia? Jest to sytuacja rzadka, ale należy i to wziąć pod uwagę.

    Udostępnij

     Ratunkiem może być pałka wodna zwana rogożą.Szerokolistna lub wąskolistna bylina należąca do ziemno-wodnych roślin. Występuje w rowach, nad brzegami rzek oraz zbiorników wodnych.Osiągawysokość 1-2,5 m. Kwiaty to puszyste, brunatne kolby. Kwitnie od drugiego roku życia w okresie czerwiec - sierpień.

     Oprócz zastosowania w plecionkarstwie, wytwarzaniu sznurków, produkcji papieru ma również właściwości jadalne. W liściach znajdziemyflawonoidy i dużą zawartość witaminy C. W kwiatach i jego pyłku garbniki, prowitaminę A, białko, kwasy tłuszczowe (do 10%) oraz do ok 20 % węglowodanów.

     Z powodu cukrzycy i ewentualnego zagrożenia  hipoglikemią najbardziej interesują nas kłącza. W ich skład wchodzi duża zawartość węglowodanów a dokładniej skrobi (źródła podają od 46% nawet do 80%).

    Dodatkowo zawierają:

    • 20% białka

    • 6,8-11% innych węglowodanów

    • sole mineralne (w tym 0,74% kwaśnego szczawianu wapnia).

     W celu dostania się do zapasów węglowodanowych, należy wygrzebać kłącze z dna. Nie ciągnąć z góry to tyko doprowadzi do urwania łodygi. Wiąże się to najczęściej z wejściem do wody. Następnie kłącza odciąć od łodygi i dokładnie umyć. Można je piec, gotować lub grillować. Gotowe są gdy czujemy smak podobny do pieczenia ziemniaków. Węglowodany w postaci skrobi są na włóknach wewnątrz kłącza. Niestety włókna są twarde i trudne do gryzienia, dlatego należy je żuć (do czasu aż zaniknie smak podobny ziemniaka) a następnie wypluć.

    Inny sposób to gotowanie kłącza przez kilka godzin aż wszystkie składniki przejdą do wody i odcedzić włókna.

    data-matched-content-rows-num="3"      data-matched-content-columns-num="3"

  •  Pieczarkibiałe jako grzyby hodowlane są bardzo często wykorzystywane w kuchni. Stanowią dużeźródło składników odżywczychjakbiałko,błonnik pokarmowy, tłuszcze przyswajalne.Ponadtoznajdziemypotas, selen, miedzi i jod.Bogate są równieżwitaminę A, E, B.

     Wyniki badań przeprowadzonych przeznaukowców z Penn State's College of Agricultural Scienceswskazują naochronny wpływ pieczarekwprofilaktycerozwojucukrzycy typu 2.Znajdujące się w nich substancje dostarczają pożywkiflorze bakteryjnej jelita która odpowiada za gospodarkę węglowodanową (rozkłada cukry).Są to krótko-łańcuchowe kwasy tłuszczowe. Pieczarki w tym przypadkudziałają jaktzw prebiotykczyliżywe, korzystne bakterie, które są wprowadzane do układu trawiennego.

     

     

     

     

     Badania zostały przeprowadzone na myszach i opublikowane wostatnim wydaniu Journal of Functional Foods.Jedna grupa myszy miała florę bakteryjną a druga była wyjałowiona z bakterii. Po podaniu pieczarek stwierdzono odbudowę mikroflory u mysz. Wytworzyły się w/w krótko-łańcuchowe kwasy tłuszczowe. Następnym krokiem będą badania na ludziach.

    Spożywanie białych pieczarek(ok 85 gram dziennie)możewpływaćpozytywnienamikrofloręwjelitachco poprawigospodarkę glukozy w wątrobie.

    Źródło https://news.psu.edu/

     

     

     

    data-matched-content-rows-num="3"      data-matched-content-columns-num="3"

  •  Glukoza to cukier prosty, który jest paliwem energetycznym dla całego organizmu. Węglowodany złożone, które przyjmujemy wraz z pokarmami, rozpadają się do cukru (oraz innych cukrów prostych), a następnie są wchłaniane w jelicie cienkim i rozprowadzane z krwią do wszystkich komórek organizmu. Większość komórek organizmu potrzebuje glukozy do produkcji energii, do przeprowadzania szeregu reakcji chemicznych niezbędnych do ich funkcjonowania. Dla komórek nerwowych, a także erytrocytów (komórek krwi transportujących tlen) glukoza stanowi jedyne źródło energii. Komórki te mogą funkcjonować tylko jeśli glukoza znajduje się powyżej określonego poziomu. Dlatego często w przypadku spadku poziomu glukozy odczuwamy uczucie słabości - to nasz mózg informuje nas o tym, że ilość dostarczanej glukozy jest niewystarczająca.

    Udostępnij

     Zużycie cukru przez organizm zależy od insuliny, hormonu produkowanego przez trzustkę. Insulina działa jak kierujący ruchem - decyduje o tym, czy glukoza z krwi przedostaje się do wnętrza komórek, czy jest przechowywana jako zapas w postaci glikogenu lub/i trójglicerydów. Życie bez glukozy, czy też insuliny byłoby niemożliwe, dlatego tak istotne jest utrzymanie poziomów tych substancji w określonych przedziałach wartości. U zdrowej osoby poziom glukozy po posiłku nieco wzrasta (w wyniku spożycia węglowodanów). Równolegle - w celu obniżenia poziomu tego cukru – zwiększa się wydzielanie insuliny przez trzustkę. Ilość wydzielanej insuliny zależy od wielkości oraz składu posiłku, jaki właśnie zjedliśmy. Jeśli poziom glukozy za bardzo się obniży - co czasami ma miejsce w przerwach między posiłkami lub po wyczerpującym treningu - wydzielany jest glukagon (inny hormon produkowany przez trzustkę). W ten sposób wątroba otrzymuje informację o konieczności powtórnego przekształcenia glikogenu (rezerwy energetycznej przechowywanej w tym narządzie) w glukozę. Pozwoli to przywrócić prawidłowy poziom tego cukru we krwi. Jeśli ten mechanizm kontrolny działa poprawnie, poziom glukozy we krwi utrzymuje się na w miarę stałym poziomie. Jeśli jednak równowaga ta zostaje zakłócona i poziom cukru we krwi wzrasta, organizm stara się go unormować poprzez zwiększoną produkcję insuliny oraz wydalanie glukozy z moczem (dlatego w stanie hiperglikemii oraz u niektórych osób z cukrzycą w moczu stwierdza sie obecność glukozy). Ciężka, występująca nagle hiperglikemia czy hipoglikemia może być groźna - powodować niewydolność wszystkich organów, uszkodzenie mózgu, śpiączkę, a nawet prowadzić do śmierci. Utrzymujący się przez dłuższy czas wysoki poziom cukru we krwi prowadzi do postępującego zniszczenia organów, przede wszystkim nerek, oczu, serca oraz naczyń krwionośnych i nerwów. Przewlekła hipoglikemia może natomiast powodować uszkodzenia mózgu oraz nerwów obwodowych. U niektórych kobiet cukrzyca może pojawić się w ciąży (jako tzw. cukrzyca ciężarnych). Jeśli choroba ta nie zostanie wykryta i nie będzie skutecznie leczona, zwiększy się ryzyko urodzenia dziecka o dużej wadze (tzw. makrosomia, która może utrudniać poród drogami natury), a z niskim poziomem glukozy. W większości przypadków po zakończeniu ciąży, cukrzyca wycofuje się.

    POZIOM GLUKOZYINTERPRETACJA
    Od 70 do 99 mg/dL (od 3.9 do 5.5 mmol/L)Prawidłowy poziom glukozy
    Od 100 do 125 mg/dL (od 5.6 do 6.9 mmol/L)Nieprawidłowy poziom glukozy na czczo (stan przedcukrzycowy)
    Co najmniej 126 mg/dL (7.0 mmol/L) w co najmniej dwóch pomiarachCukrzyca

    data-matched-content-rows-num="3" data-matched-content-columns-num="3"

  • U 2 mln Polaków zdiagnozowano cukrzycę, aż 33% z nich cierpi z powodu problemów skórnych, czyli co trzecia osoba musi udać się do dermatologa po pomoc. Częstymi problemami klinicznymi u diabetyków jest suchość skóry, zlokalizowany świąd, skłonność do podrażnień oraz częste infekcje bakteryjne i grzybiczeNieprawidłowo funkcjonująca bariera naskórkowa jest głównym powodem suchej skóry. Skóra człowieka pełni rozmaite funkcje fizjologiczne, takie jak integracja ze środowiskiem zewnętrznym lub ochrona narządów wewnętrznych przed działaniem szkodliwych czynników środowiskowych.

    Udostępnij

    W procesach obronnych skóry przed wnikaniem drobnoustrojów zaangażowane są zarówno proste mechanizmy, takie jak: swoista struktura warstwy rogowej, obecność płaszcza wodno-lipidowego, kwaśnego pH skóry oraz właściwe jej nawilżenie, jak i złożone procesy immunologiczne. Utrzymanie integralności naskórka (warstwy skóry, która komunikuje się ze środowiskiem zewnętrznym) oraz prawidłowe funkcjonowanie bariery naskórkowej chroni przed problemem suchej skóry i zapobiega penetracji czynników drażniących, toksycznych oraz alergenów.

    Należy przede wszystkim regularnie stosować emolienty, czyli preparaty nawilżająco-natłuszczające, określane już w latach 50. XX wieku jako środki zmniejszające objawy kliniczne suchej skóry.

    Emolienty powinny wykazywać wielopłaszczyznowe działanie i zawierać:

    - substancje natłuszczające – które stanowią barierę dla odparowywania wody, zatrzymując ją w skórze, takie jak: olej parafinowy, olej silikonowy, lanolina, fomblin (polimer błonotwórczy); pozostają one na powierzchni skóry w postaci cienkiej warstwy (filmu)

    - substancje nawilżające – humektanty – związki o silnych właściwościach higroskopijnych, mające zdolność trwałego wiązania wody – do grupy tej zalicza się: kwas hialuronowy, mocznik, glicerol, kwas mlekowy; dzięki grupom hydroksylowym w swoich cząsteczkach umożliwiają one powstawanie naturalnego zapasu wody w skórze, ponadto humektanty działają korzystnie na sam preparat, zapobiegając jego wysychaniu

    - substancje odbudowujące ubytki lipidów warstwy rogowej – suplementy lipidów, które rekonstruują barierę naskórkową, czyli: kwasy tłuszczowe z triglicerydów, oleju z kukurydzy, masła shea, nasion ogórecznika, oleju makadamia, oleju canola (rzepakowy), oleju awokado.

    Na rynku farmaceutycznym występuje duża różnorodność preparatów do pielęgnacji i leczenia suchej skóry. Dobór w każdym przypadku powinien być indywidualny, dokonany przez lekarza lub farmaceutę. Skuteczność terapii miejscowej, prowadzącej do wzmocnienia bariery naskórkowej, w znacznym stopniu zależy od regularnych i częstych aplikacji emolientów (przynajmniej 2 razy dziennie). Nie należy rezygnować z emolientów w przypadku remisji (tzn. kiedy suchość lub „problemy skórne” ustąpią).

    Zgodnie z rekomendacjami Amerykańskiego Towarzystwa Diabetologicznego stosowanie emolientów jest wskazane u diabetyków w profilaktyce suchej skóry. Bardzo istotnym elementem tej profilaktyki jest regularne i systematyczne stosowanie emolientów.

    Suchość i świąd skóry są często pierwszymi objawami  cukrzycy. Osiągnięcie wyrównania metabolicznego w wyniku zastosowanego leczenia przeciwcukrzycowego oraz stosowanie emolientów jest istotnym elementem w utrzymaniu prawidłowo funkcjonującej bariery naskórkowej. W rezultacie tych działań skóra staje się mniej podatna na pęknięcia, uszkodzenia czy podrażnienia. Prawidłowo funkcjonująca bariera naskórkowa odgrywa bardzo ważną rolę w ochronie organizmu przed działaniem czynników środowiskowych. Efekt kliniczny stosowanych preparatów zależy zarówno od właściwego doboru preparatu, systematycznego jego stosowania, jak i właściwej edukacji chorego.

     

    Na podstawie

    Dr n. med. Jolanta Maciejewska, specjalista dermatologii i wenerologii
    Wojewódzki Szpital Obserwacyjno-Zakaźny w Bydgoszczy 
    LEKARZE Mostowa4 – Bydgoszcz

    data-matched-content-rows-num="3" data-matched-content-columns-num="3"

  • Próg nerkowy –stan, w którym dochodzi do przekroczenia ilości danej substancji (wartość graniczna)znajdującej się w osoczukrwi.Powoduje toprzedostanie siędanej substancji (składnika) do moczu.Przyczyn cukru (glukoza) w moczu jest wiele ale dla osoby chorej na cukrzycę najważniejsze to:

    Cukier w moczu - przyczyny

    cukrzyca typu 1

    cukrzyca typu 2

    zły metabolizm węglowodanów

    patologia kanalików nerkowych

    stres

    ciąża

    zwiększona aktywność fizyczna

     Nerka - główny narząd wydalania toksyn utrzymuje stały poziom glukozy we krwi z powodu jej odwrotnej absorpcji z pierwotnego moczu,który przechodzi przeztzwkanaliki nerkowe. W prawidłowych warunkach (zdrowie)glukozaw moczu niewystępuje. Pojawia się kiedy stężenie cukru we krwi przekroczyłotzwpróg nerkowy.

    Próg nerkowy dlailościglukozy wynosi 160 mg/dl(zgodnie z aktualnymi wytycznymi). Kiedy cukier przekroczy w/w poziom we krwi następuje wydalanie nadwyżki glukozywrazz moczem.oczywiście przypadki,gdzieglukoza w moczu pojawi się przycukrzedopiero 200 mg/dl.Jest to uwarunkowane cechami osobniczymi i należy podchodzić do badań bardzo indywidualnie. Jeślipoziom cukruzaczyna rosnąćwówczaskanaliki nerkowe tracą zdolność do podtrzymywania go z pierwotnego moczu.Prowadzitodo wydalaniagowraz z przefiltrowanym moczem.

     Próg nerkowybadanie.

    Badanie poziomu glikemii wykonuje się co 30 minut z równoczesnym określeniem stężenie glukozy w oddawanym moczu.

    Interpretacja badania:

    1. obecność glukozy w moczu wraz ze spadkiem stężenie glikemii - poziom progu nerkowego określa się kiedy glukoza przestanie występować w moczu.

    2. poziom glukozy we krwi wzrasta z brakiem glukozy w moczu - poziom progu nerkowego określamy kiedy pojawi się glukoza w moczu.

    • glukoza 0 ; ketony 0 ; wynik dobry

    • glukoza + ; ketony 0 ; za dużo glukozy (należy skorygować dawkę insuliny tzw korekta)

    • glukoza + ; ketony + ; za mała ilość insuliny (należy skorygować insulinę bazową i/lub do posiłku)

    • glukoza 0 ; ketony + ; tzw zakwaszenie (skorygować ilość jedzenia)

    data-matched-content-rows-num="3"      data-matched-content-columns-num="3"

  •  Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych informuje, że zgodnie z art. 25a ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2046, ze zm.) refunduje:

    • osobie niepełnosprawnej wykonującej działalność gospodarczą obowiązkowe składki na ubezpieczenia:

      • emerytalne,

      • rentowe.

    Udostępnij

    Kwota przysługującej refundacji składek uzależniona jest od posiadanego stopnia niepełnosprawności. Począwszy od wniosków za miesiąc 06/2011 r. jest ona następująca:

    • 100% kwoty obowiązkowych składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe – w przypadku osób zaliczonych do znacznego stopnia niepełnosprawności;

    • 60 % kwoty obowiązkowych składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe – w przypadku osób zaliczonych do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności;

    • 30% kwoty obowiązkowych składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe – w przypadku osób zaliczonych do lekkiego stopnia niepełnosprawności.

     Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych informuje, iż od dnia 1 lipca 2016 r. obowiązuje rozporządzenie z dnia 22 czerwca 2016 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie refundacji składek na ubezpieczenia społeczne osób niepełnosprawnych. Przedmiotowe rozporządzenie wprowadziło nowe wzory wniosków o refundację składek na ubezpieczenia społeczne dla osób niepełnosprawnych wykonujących działalność gospodarczą oraz dla niepełnosprawnych rolników lub rolników zobowiązanych do opłacania składek za niepełnosprawnego domownika, które należy składać ubiegając się o refundacje od dnia 1 lipca 2016 r. (dotyczy także korekt za okresy wcześniejsze):

    • Wn-U-G - wniosek o refundacje składek na ubezpieczenia społeczne dla osób niepełnosprawnych wykonujących działalność gospodarczą

      • Wn-U-G (pdf 312 KB)

      • Wn-U-G (doc 118 KB)

     źródło www.pfron.org.pl

    data-matched-content-rows-num="3" data-matched-content-columns-num="3"

  •  Leczenie retinopatii cukrzycowejzależy od stanu zmian degeneracyjnych w oku. W pierwszej kolejności, należy zwrócić uwagę na prawidłowe kontrolowanie przebiegu cukrzycyWyrównanie metaboliczne, leczenie nadciśnienia (inhibitory ACE, inhibitory receptora AT1), zaburzeń gospodarki lipidowej czy też poprzez podawanie aspiryny w celach kardioprofilaktycznych, to pierwszy krok do ograniczenia powikłań cukrzycowych związanych z okiem.W sytuacji kiedy ośrodki optyczne oka są jeszcze przejrzyste lekarz diabetolog może zalecić tzw fotokoagulację laserową siatkówki.Fotokoagulacja laserowa to seria pojedynczychimpulsów (błysków), światła laserowego koagulującego,której celem jest zniszczenie patologicznie zmienionych naczyń krwionośnych. W miejscuskupienia światła powstają trwałe zrosty siatkówki, nabłonka barwnikowego oraz naczyniówkia odwarstwienia siatkówki maleje.

     

     

    W zależności od poziomu zmian oka stosuje się fotokoagulację:

    - ogniskowa – wczesne zmiany retinopatii i mały obrzęk plamki

    - typu GRID – poszerzony (rozlany) obrzęk plamki

    - panfotokoagulacja – ciężki stan retinopatii nieproliferacyjna i proliferacyjna

    Odpowiednio wcześnie wykonana fotokoagulacja laserowa hamujeznaczącorozwójretinopatii cukrzycowej.

     Innym zabiegiem jest tzw witrektomia, którą zaleca się w sytuacjiniewchłaniających siękrwotoków do ciała szklistego.Witrektomiato usunięcie ciała szklistego z wnętrza gałki ocznej.Stosuje sięprzede wszystkim w celu stabilizacji i poprawy funkcji siatkówki.Zasadątutaj jest - czym szybciej tym lepiej.

     W bardzo zaawansowanych zmianachcukrzycowego obrzęku plamkiw uzupełnieniu laseroterapiiwykonuje siędodatkowo tzwdoszklistkowe iniekcje preparatów przeciwciał anty-VEGF:(afliberceptu, ranibizumabu i bewacyzumabu). 

    W leczeniu cukrzycowej choroby oczu stosuje się także wstrzyknięcia sterydów. Podawane doszklistkowo lub okołogałkowowstrzyknięcia mająza zadaniedziałać antyangiogenne i przeciwobrzękowo. W przypadkachosób chorych na cukrzycę z nieodwracalnymi zaburzeniami widzenia,nieunikniona będzie wówczasrehabilitacja (protokoły postępowań)taka sama jakdla osób źle widzących lub ociemniałych.

    data-matched-content-rows-num="3"      data-matched-content-columns-num="3"

  •  Powikłania związane z cukrzycą dotyczą prawie wszystkich struktur anatomicznych w układzie wzrokowym. Najczęściej występującą i najcięższą, bo zagrażającą utratą wzroku, jest retinopatia cukrzycowa i związany z nią cukrzycowy obrzęk plamki.

     Poniżej znajdują się wskazania do wykonywania badań zalecanych przez Polskie Towarzystwo Dibetologiczne u chorych na cukrzycę.

    1. Pierwsze badanie:

    w cukrzycy typu 1 — należy je przeprowadzić w ciągu pierwszych 5 lat od momentu zachorowania;

    w cukrzycy typu 2 — musi być wykonane w momencie rozpoznania choroby lub krótko po jej zdiagnozowaniu.

     

     

    2. Badania kontrolne i ewentualne leczenie:

    wskazane ze względu na początkowo bezobjawowy charakter retinopatii; — częstość zależy od stopnia zaawansowania retinopatii cukrzycowej:

    bez retinopatii — raz w roku,

    początkowa retinopatia nieproliferacyjna — co 6 miesięcy,

    retinopatia nieproliferacyjna bardziej zaawansowana — co 3 miesiące,

    retinopatia nieproliferacyjna ciężka — zabieg laserowy,

    retinopatia proliferacyjna — zabieg laserowy w trybie pilnym lub rozważenie innych operacji okulistycznych (np. witrektomii),

    cukrzycowy obrzęk plamkiw postaci pozadołkowej zabieg laserowy, w przypadku postaci z zajęciem dołka wskazane jest zastosowanie iniekcji doszklistkowych preparatami przeciwciał anty-VEGF, które mogą być uzupełnione zabiegiem laserowym,

    po zabiegach laserowych siatkówki — miesiąc po zabiegu,

    po zabiegu witrektomii — termin badania wyznacza się indywidualnie, zależnie od stanu dna oka,

    u kobiet chorych na cukrzycę będących w ciąży — co 1–3 miesiące przez cały okres ciąży w zależności od stanu oka,

    u kobiet planujących ciążę — przed zajściem w ciążę i wówczas, w razie potrzeby, wykonuje się zabiegi laserowe siatkówki.

    3. Pilne wskazania do wykonania badania okulistycznego:

    ryzyko utraty wzroku:

    obecność retinopatii proliferacyjnej,

    obecność zaawansowanych powikłań ocznych (nowotworzenie naczyń w tęczówce, wylew do ciała szklistego, świeże odwarstwienie siatkówki); — obecność zmian potencjalnie zagrażających utratą wzroku:

    retinopatia nieproliferacyjna ciężka,

    retinopatia nieproliferacyjna z cukrzycowym obrzękiem plamki,

    inne nieprawidłowości obecne w dnie oka, trudne do interpretacji lub niewyjaśnione pogorszenie ostrości wzroku,

    ciąża. Zalecane częstości badań okulistycznych w poszczególnych grupach pacjentów przedstawiono w tabeli 19.1. Przestrzeganie tych zaleceń, które mają przede wszystkim charakter przesiewowy, nawet kilkukrotnie zmniejsza ryzyko ślepoty z powodu cukrzycy.

    Publikacja za zgodą: www.viamedica.pl  www.journals.viamedica.pl/diabetologia_praktyczna 

    Zalecenia kliniczne dotyczące postępowania u chorych na cukrzycę, 2018

     

    data-matched-content-rows-num="3"      data-matched-content-columns-num="3"