kontroluj cukrzycę z nami
A A A

wysiłek

  • Udostępnij
     Aktywność fizyczna stanowi niezbędny element profilaktyki i leczenia w niektórych schorzeniach a przede wszystkim w otyłości, nadciśnieniu, chorobach serca oraz w cukrzycyAktywność fizyczna ma szczególne znaczenie w profilaktyce cukrzycy typu 2Znanym, potwierdzonym w badaniach fakt, że brak aktywności fizycznej sprzyja wystąpieniu cukrzycy typu 2, a osoby, które raz w tygodniu wykonują intensywne ćwiczenia fizyczne mają znacznie niższe ryzyko wystąpienia cukrzycy. Każdy wzrost wydatku energetycznego o 500 kcal tygodniowo zmniejszał ryzyko cukrzycy o 6%. Warto podkreślić, że dobry efekt w zapobieganiu cukrzycy uzyskiwano również w wyniku stosowania niezbyt intensywnych ćwiczeń, wystarczające były ćwiczenia fizyczne w postaci spacerów. U chorych na cukrzycę wysiłek fizyczny, dieta i stosowane leki stanowią podstawowe elementy skutecznego leczenia. Wysiłek fizyczny jest szczególnie ważny w cukrzycy typu 2, gdzie stosowany przynosi wyraźne efekty.

    Do najkorzystniejszych należą:

    - utrzymanie lub wręcz spadek masy ciała, znaczna poprawa wyrównania cukrzycy,
    - spadek wartości glikemii w wyniku wzrostu wrażliwości na insulinę po wysiłku fizycznym,
    - wreszcie stosowanie w wyniku tego mniejszych dawek insuliny lub doustnych leków przeciwcukrzycowych.

      Ze względu na inny mechanizm cukrzycy typu 1, regularny trening u tych chorych wymaga zmiany diety i dawkowania insuliny, by skutecznie wpływał na wyrównanie cukrzycy. Różne formy aktywności fizycznej, ich intensywność i czas trwania mają różny wpływ na wartości glikemii u chorych.

     Ćwiczenia anerobowe jak szybki bieg, podnoszenie ciężarów, ćwiczenia siłowe, to ćwiczenia w czasie których dochodzi do wzrostu poziomu cukru we krwi, który może utrzymywać się przez dłuższy czas. Zwyżka cukru we krwi jest wynikiem nadmiernej stymulacji nerwowego układu adrenergicznego, a źródłem energii jest glikogen spalany w mięśniach (glukoza w mięśniach i wątrobie jest magazynowana w tej postaci). W początkowym okresie pogarsza się wrażliwość na insulinę. Korzystne jest jednak to, że w okresie późniejszym po wysiłku utrzymuje się zwiększona wrażliwość na insulinę. Ćwiczenia anerobowe należy wdrażać po konsultacji z lekarzem.

     Ćwiczenia aerobowe (dynamiczne) - spacer, bieganie, pływanie, taniec, jazda na rowerze, w czasie tych ćwiczeń energia pozyskiwana jest z tłuszczów i węglowodanów (glukozy krwi i glikogenu mięśni), które ulegają spalaniu. Prowadzić to może do niedocukrzenia, zwłaszcza, gdy nie zmniejszono przed wysiłkiem dawki insuliny, a przy długotrwałym wysiłku samo zwiększenie kaloryczności diety (dodatkowy posiłek) może nie wystarczać. Po dłuższym okresie ćwiczeń następuje przestrojenie organizmu: ciało korzysta głównie z tłuszczów, oszczędzając glikogen oraz glukozę w krwi. Pozwala to na bardziej skuteczne utrzymywanie poziomu cukru we krwi. Nie powinno wówczas dochodzić do niedocukrzeń.

     Zalecane ćwiczenia (wg American College of Sports Medicine). Chorym zaleca się 3 do 5 razy w tygodniu przez 20-60 min. ćwiczenia aerobowe (spacer, bieganie, pływanie, taniec). Zwykle jest to 55-90% maksymalnej czynności serca, co determinuje intensywność ćwiczeń. Istnieje specjalny wzór na obliczenie częstości akcji serca, jaka może być osiągnięta w czasie wysiłku fizycznego.Ponadto wskazane jest wykonywanie ćwiczeń oporowych, 2-3 razy w tygodniu co najmniej jednego zestawu 8-10 ćwiczeń angażujących różne grupy mięśni.

     W skład jednego zestawu wchodzi ok. 12 powtórzeń. Do ćwiczeń należy włączyć ćwiczenia rozciągające, jako prewencja zmian stawowo-mięśniowych, będących wynikiem szczególnie źle wyrównanej cukrzycy (procesy uszkadzające struktury stawowe).Na początek i zakończenie ćwiczeń wskazane są rozgrzewka i ćwiczenia kończące. Rozgrzewka to 5-10 min. mniej intensywnych ćwiczeń, w które zaangażowane są te grupy mięśni co w ćwiczeniach właściwych (np. spacer przed planowanym biegiem). Na zakończenie również 5-10 min. rozluźniających ćwiczeń.

     Ogólne zalecenia dotyczące ćwiczeń sportowych dla chorych na cukrzycę typu 1 wg ADA (American Diabetes Association) i rekomendacji dla osób z typem 1 cukrzycy (S. Colberg, Diabetes Educator 2000)

    - Unikać wykonywania ćwiczeń przy stężeniu glukozy powyżej 250 mg% z towarzyszącą kwasicą ketonową (aceton w moczu) jak również powyżej 300 mg% bez ketozy. Przy poziomie glukozy ok. 100 mg% spożyć dodatkowy posiłek.
    - W trakcie programu nauczyć się zmiany dawki insuliny i spożywania dodatkowego posiłku celem uniknięcia niedocukrzeń.
    - Poprzez częste oznaczanie glikemii poznać wpływ różnych ćwiczeń na poziom glikemii.
    - W miarę potrzeby spożyć dodatkowy posiłek, pamiętać o zabezpieczeniu dodatkowego pożywienia przy planowaniu wysiłku.


    Zalecenia

    Przeprowadź konsultację ze swoim lekarzem, celem doboru bezpiecznego dla ciebie i równocześnie sprawiającego ci przyjemność zestawu ćwiczeń, ich intensywności, czasu trwania. Lekarz posiada więcej informacji o twojej chorobie i może zdecydować czy współistnienie innych schorzeń np. serca nie jest wskazaniem do zaniechania niektórych ćwiczeń lub zmniejszenia ich intensywności.Sposób i zakres aktywności fizycznej musi być indywidualnie dobrany dla każdego pacjenta.Najczęściej zalecane ćwiczenia to ćwiczenia dotleniające jak: pływanie, spacer, bieganie, jazda na rowerze - uprawiaj je co najmniej 3 razy na tydzień przez 20-60 min.Dodatkowo stosuj program ćwiczeń siłowych (2-3 razy w tygodniu co najmniej jeden zestaw 8-10 ćwiczeń - każde 12 powtórzeń)

     Wysiłek fizyczny możesz zwiększyć np. wchodzeniem po schodach zamiast korzystania z windy, rzadszym korzystaniem z samochodu.Ćwiczenia zaczynaj od małej dawki, początkowo np. kilkuminutowe spacery, stopniowo zwiększając ich dystans.Program ćwiczeń zaczynaj 5-, 10-minutową rozgrzewką, czyli wykonuj ćwiczenia z uruchomieniem tych grup mięśni, które będą następnie zaangażowane w czasie treningu, jednak mniej intensywnie.Ćwiczenia zakończ również 5-minutowym o słabym nasileniu zestawem ćwiczeń rozluźniających /np. spacer/.Rodzaj uprawianych ćwiczeń fizycznych może być uwarunkowany powikłaniami, np. ćwiczenia siłowe są niewskazane przy obecności retinopatii /zmian na dnie oka/, a biegi bądź intensywne spacerowanie przy istnieniu lub dużym zagrożeniu zespołem stopy cukrzycowej /zalecane wtedy ćwiczenia to np. jazda na rowerze/. W zespole tym niewskazane jest obciążanie nadmierne kończyn dolnych, szczególnie stóp.Pamiętaj o częstej kontroli glikemii zarówno przed wysiłkiem jak i w trakcie, pozwoli ci to na szybkie reagowanie na gwałtowne zwyżki poziomu glukozy bądź niedocukrzenia. Kontroluj glikemię po posiłku /uwaga na późne niedocukrzenia/.

    Piśmiennictwo

    1.S. R. Colberg, D. P. Swain - Wpływ ćwiczeń fizycznych na wyrównanie cukrzycy Medycyna po Dyplomie, Vol. 10, Nr 6,2001
    2.S. Colberg - Use of clinical practice recomendation for exercise by indyviduals with type 1 diabetes. Diabetes Educator 2000,26/2/
    3.M. L Pollack, G. A. Gaesser, J. D. Butcher, et al - The recommended quantity and quality of exercise for developing and maintaining cardiorespiratory and muscular fitness and flexibility in healthy adults. Med Sci Sports Exerc 1998,30/6/
    4.J. Devlin - Effects of exercise on insulin sensivity in humans Diab Care 1992,15/11/
    5.J. E. Manson, E. B. Rimm, M. J. Stampfer et al - Physical activity and incidence of non-insulin dependent diabetes mellitus in woman Lancet,1991,338/8770/
    6.American Diabetes Association - Clinical Practice Recommendation 2000:diabetes mellitus and exercise Diab Care 2000 ,23/suppl 1/
    7.F.Kemmer - Prevention of hypoglycemia during exercise in type 1 diabetes Diab Care 1992,1992,15 /suppl 4/

    Pokrewne artykuły:

    test Coopera

    hipoglikemia

    hiperglikemia

    źródło bieganie.pl

    data-matched-content-rows-num="3" data-matched-content-columns-num="3"

  • Sprawdź, która aktywność fizyczna pozwala w najkrótszym czasie spalić 100 kcal?

    Kilokaloria (kcal) - jednostka energii cieplnej, która jest równa 1000 kalorii (cal). Naukowo kilokaloria określa - ilość energii cieplnej, jaką powinno dostarczyć się organizmowi do utrzymania podstawowych funkcji organizmu.

    Energia powstaje w trakcie spalania pokarmów o określonej wartości energetycznej (liczbie kcal) podczas przemiany materii.

    Energia, którą przetwarza organizm, jest przez niego wykorzystywana do podtrzymywania funkcji życiowych.

    Pojęcia kilokalorii najpowszechniej używa się w dietetyce.

    Należy wziąć po uwagę i zapamiętać że skrót "kcal" oznacza wyłącznie kilokalorię a nie kalorię (jak to mylnie często się podaje)

    Warto zapamiętać wartości energetyczne składników pokarmowych:

    1 gbiałkato ok. 4 kcal

    1 gwęglowodanówto ok. 4 kcal

    1 gtłuszczówto ok. 9 kcal

    Czym bardziej kaloryczny posiłek tym więcej czasu będziemy potrzebować by go spalić w poszczególnej aktywności.


     

    Bieganie (10 km/h)9 minut
    Skakanie na skakance9 minut
    Zumba11 minut
    Wchodzenie po schodach11 minut
    Gra w piłkę nożną13 minut
    Ćwiczenia na ergometrze (wiosła treningowe)13 minut
    Trening siłowy umiarkowany15 minut
    Pływanie (średnie tempo)15 minut
    Gra w tenisa15 minut
    Odśnieżanie15 minut
    Jazda na łyżwach18 minut
    Pielenie ogródka18 minut
    Taniec20 minut
    Hatha joga20 minut
    Chodzenie (5 km/h)20 minut
    Mycie samochodu20 minut
    Zamiatanie23 minuty
    Pilates25 minut
    Wyprowadzenie psa26 minut
    Sprzątanie26 minut
    Siatkówka (rekreacyjnie)26 minut
    Gra w kręgle30 minut
    Gotowanie34 minuty
    Gra w rzucanie lotkami35 minut
    Robienie zakupów38 minut
    Mycie naczyń40 minut
     
     
     źródło:Abott Diabetes Care

    data-matched-content-rows-num="3" data-matched-content-columns-num="3"

  •  W dobie rozwoju popularyzacji sportów ekstremalnych (w których, biorą udział osoby z cukrzycą typu 1 każde badanie i informacja pozwalająca przekuć dane w praktyczne rady i bezpiecznie uprawiać w/w sporty jest bardzo potrzebna. Diabetycy typu I, długo byli wykluczani z wykonywania czynności, w których nagła utrata przytomności stanowiła poważne ryzyko dla ich zdrowia i życia.

    Udostępnij

     Upośledzenie świadomości (tu hipoglikemia) podczas nurkowania może wpłynąć na zdolności postrzegania nurka, co ma duży wpływ na jego bezpieczeństwo. Dlatego z czasem zaczęły pojawiać się wytyczne dla nurków z cukrzycą. Gdy okazało się, że wielu z nich (z cukrzycą typu I) bezpiecznie nurkowało, British Sub Aqua Club (DSAC) zniosła zakaz nurkowania dla diabetyków w 1991 roku. Wytyczne stosowane w USA i innych krajach są bardziej konserwatywne. Niektórzy autorzy zalecają traktowanie każdego przypadku oddzielnie, inni twierdzą, że wytyczne w przyszłości będą mniej restrykcyjne w stosunku do diabetyków.

     W 1993 DAN wysłało do wszystkich swoich członków ankiety, by określić ilu z nurków cierpi na cukrzycę, a przy tym nurkuje mimo zakazu. Okazało się, że 164 nurków z cukrzycą (w tym 129 z Typ 1) wykonało w sumie ponad 27 000 nurkowań bez większych kłopotów. Niektórzy zgłaszali wystąpienie symptomów hipoglikemii, ale żaden nie wspomniał o utracie przytomności.

     Z powodu braku badań nad wpływem rekreacyjnego nurkowania na poziom glukozy w krwi DAN rozpoczął w 1997 roku swoje badania. Zadaniem było określić, jak zmienia się poziom glukozy u certyfikowanych nurków rekreacyjnych.

    Metoda:

     Zmiana poziomu glukozy w krwi na skutek nurkowania była mierzona u dorosłych chorych na cukrzycę typ 1 oraz w grupie kontrolnej zdrowych nurków. Nurkowie z typ 1 mieli co najmniej średnio kontrolowaną cukrzycę, nie mieli dodatkowych komplikacji i nie byli hospitalizowania w okresie poprzednich 12 miesięcy z powodu poważnych zaburzeń poziomu cukru we krwi. Dodatkowo byli świadomi relacji między poziomem cukru i ćwiczeniami fizycznymi.

     Większość nurkowań odbywała się z komercyjnej łodzi nurkowej lub typu liveaboard w podtropikalnych i tropikalnych wodach. Poziom cukru we krwi nurków musiał być powyżej 80mg/dl przed każdym nurkowaniem. Do monitorowania poziomu cukru stosowano dostępne glukometry.

    Wartości odczytów były zapisywane kilkakrotnie przed i po nurkowaniu.

    Wyniki:

     W badaniu uczestniczyło 83 nurków: 40 z cukrzycą i 43 jako grupa kontrolna. Z 1059 nurkowań, 555 było wykonanych przez nurków z cukrzycą a 504 przez nurków z grupy kontrolnej. Średni wiek nurka z cukrzyca to 45 lat, z 9 letnim okresem nurkowania i chorym na cukrzycę przez co najmniej 15 lat. Cukrzyca Typ 1 była zdiagnozowana u 77% nurków już wtedy, gdy zdobyli swoje pierwsze certyfikaty nurkowe. Obie grupy miały bardzo podobne schematy nurkowań, wykonując średnio 2,7 nurkowań dziennie. Nie stwierdzono przypadku zespołu zaburzeń dekompresyjnych (DCI).

     Zróżnicowanie poziomów glukozy we krwi u chorych na cukrzycę miało dramatyczny charakter, znacznie większy, niż w grupie kontrolnej. Nie zaobserwowano symptomów czy komplikacji związanych z hipoglikemią w czasie lub po nurkowaniu. I to mimo, że w niektórych przypadkach poziom glukozy był bardzo niski. Nurkowie z typ 1 brali dodatkową glukozę przed ponad połową nurkowań. Poziom glukozy poniżej 70 mg/dl po nurkowaniu wystąpił w 7% przypadków (minimum to 41 mg/dl) nurków z Typ 1 i w 1% nurków z grupy kontrolnej (minimum to 56mg/dl).

     Mimo, że symptomów hipoglikemii nie stwierdzono bezpośrednio przed, w trakcie lub po nurkowaniu wykonanym przez nurków z cukrzycą to stwierdzono równolegle, symptomy nie związane z hipoglikemią (nudności, niepokój, drżenie, odczucie chłodu i ból głowy). Czasami te symptomy były na tyle silne, by obudzić nurka w środku nocy.

     Średnie poziomy hiperglikemi bezobjawowej z poziomem cukru przekraczającym 300 mg/dl były odnotowane w 67 przypadkach przed i 17 po nurkowaniu. Wystąpiło znaczące zróżnicowanie poziomu glukozy u nurków z typ 1, ale niskie poziomy przed nurkowaniem były z łatwością korygowane przez odpowiednie strategie żywieniowe.

    Komentarze:

    1. Wszyscy nurkowie z cukrzycą byli dobrze zmotywowani, doświadczeni oraz mieli średnio dobrze kontrolowaną cukrzyce. Wielkość zmian poziomu cukru była z zaskoczeniem raportowana przez nurków, którzy mieli doświadczenie w kontrolowaniu swojej cukrzycy. Jasne jest, że osoby z mniej stabilną chorobą są bardziej narażeni na hipoglikemię.

    2. Wysoki poziom cukru może podnieść podatność na DCS i pogorszyć neurologiczne objawy DCI. Stąd podniesienie poziomu glukozy przed nurkowaniem może nie być dobrym pomysłem.

    3. Mimo okazjonalnych przypadków niskiego poziomu cukru, 40-50mg/dl, nie zgłoszono symptomów związanych z hipoglikemią. Ten fakt sugeruje, że w niektórych przypadkach nie rozpoznano ich. Skorygowano to na podstawie równie niskich poziomów glukozy odnotowanych o innych porach dnia.

    4. Objawy i symptomy związane z hipo- i hiperglikemią mogą być pomylone z innymi stanami, jak hipotermia (wychłodzenie), nudności od choroby morskiej czy możliwej DCI.

    5. Wszystkie monitorowane nurkowania były prostymi nurkowaniami rekreacyjnymi i przeprowadzone w minimalnie lub średnio stresującymi warunkami tropikalnych wód. Dodatkowe obciążenie organizmu nurka związane z większą ilością sprzętu, gorszymi warunkami w wodzie, bardziej wymagającymi profilami nurkowymi czy sytuacjami niebezpiecznymi pod wodą mogą wytworzyć jeszcze bardziej dramatyczne zmiany poziomu glukozy we krwi.

    6. Badania obejmowały jedynie dorosłych nurków. Dzieci mogą być bardziej narażone ze względu na łatwość rozproszenia uwagi, mniejsze doświadczenie w regulowaniu poziomu glukozy i fizjologiczne predyspozycje do większej zmiany poziomu glukozy na skutek ćwiczeń fizycznych.

     Praktyczne rady dotyczące bezpieczeństwa dla chorych na cukrzycę, którzy chcą nurkować:

    1. Symptomy ciężkiej hipoglikemii obejmują napad i utratę przytomności. Takie zdarzenie pod wodą może mieć fatalne konsekwencje.

    2. W czasie nurkowania nie ma możliwości zrobienia sobie przerwy, jak to ma miejsce na lądzie. Warunki mogą gwałtownie zmienić się i to, co było relaksującym nurkowaniem w łagodnych warunkach może przemienić się w sytuację wymagającą mobilizacji wszystkich sił.

    3. Pomoc w przypadku poważnych schorzeń może być utrudniona w odległych obszarach.

    4. System partnerski jest oparty o założenie, że obie osoby w zespole są w równym stopniu zdolne udzielić właściwej i szybkiej pomocy partnerowi w potrzebie. To może nie być prawdą dla zespołu, w którym jedna z osób jest dotknięta chorobą.

    5.Schodzenia na głębokość poniżej 30 metrów ( OWD do 18 m i AOWDdo 30 m, nie poleca się Deep Diver max 40 m)

    6. Przebywania pod wodą powyżej 60 minut,

    7. Nurkowań z obowiązkowymi przystankami dekompresyjnymi (nie dotyczy to tzw. safety stop, czyli przystanków bezpieczeństwa),

    8. Przestrzeni zamkniętych ponad głową nurka, takich jak np. jaskinia lub wnętrze wraku.

    9. Sytuacji, które mogą zwiększać ryzyko hipoglikemii (zimna woda, silny prąd lub inne powodujące nadmierny wysiłek).

     

    Dzięki materiałom DAN z ALERT DIVER

    data-matched-content-rows-num="3" data-matched-content-columns-num="3"

  • Według Amerykańskiego Towarzystwa osoby chore na cukrzycę w tym osoby chorujące na cukrzycę typu I, które prawidłowo kontrolują poziom cukru we krwi (glikemię) oraz nie mają powikłań cukrzycy, mogą uprawiać wszystkie formy i wysiłki sportowe. W latach 1995-2005 około 50 alpinistów z cukrzycą I typu brało udział w wyprawach powyżej 5500m n.p.m.

    Aklimatyzacja

     Diabetycy I typu dobrze się aklimatyzują. Aklimatyzacja powinna przebiegać powoli by zapobiec chorobom wysokogórskim. Pierwsze symptomy zaburzeń mogą ujawnić się już powyżej 1500 m n p m. W piśmiennictwie nie ma dowodów na częstszą zachorowalność cukrzyków na choroby wysokościowe. Diabetycy z prawidłową kontrolą glikemii i bez zaburzeń naczyniowych mogą poddawać się dużym wysiłkom, ale powinni być bardziej wyczuleni na zmiany w poziomie glikemii i mleczanów podczas wspinaczki. Podstawowa zasada to wspinaj się wysoko a śpij niżej.

    Udostępnij

     Diabetycy bez neuropatii i zaburzeń naczyniowych nie są bardziej narażeni na odmrożenia czy wychłodzenie (hipotermię). Należy pamiętać, że wysokogórski Obrzęk Płuc i Mózgu - HAPE I HACE mogą skomplikować kontrolę glikemii.

    Co na początek przygody z Górami Wysokimi?

    1.Sprawdź jak sobie radzisz z kontrolą poziomu glukozy podczas wyczerpujących treningów w różnych warunkach. Na początek ok 40 km wędrówek po niskich górach.

    2.Często kontroluj poziom glikemii i mleczanów (kwas mlekowy duży wysiłek, mało tlenu) w różnych warunkach i elastycznie dostosowuj terapię.

    3.Miej świadomość zaburzeń funkcji poznawczych i umiejętności oceny swojego stanu na wysokości. Odczuwanie hipoglikemii na większych wysokościach jest gorsze (te same hormony odpowiadają za odczucie hipoglikemii i wysiłek)

    4.Przygotuj dodatkowy zapas (insuliny, glukagonu, ratunkowego jedzenia, szybko-wchłanialnych węglowodanów i glukometrów). Noś insulinę w wewnętrznej kieszeni, chroniąc przed mrozem, potem,wilgocią, gorącem i światłem słonecznym (wysokość i ciśnienie ma wpływ)

    5.Wizyta u okulisty celem oceny dna oka. Retinopatia cukrzycowa jest względnym przeciwwskazaniem do pobytu na wysokości. Pobyt na wysokości powyżej 5500m n.p.m. zwiększa niebezpieczeństwo krwawień do siatkówki, co może sprzyjać progresji retinopatii cukrzycowej. Istnieje niebezpieczeństwo utraty wzroku, gdy do retinopatii dołożą się efekty niedotlenienia. Dodatkowym zjawiskiem mogącym występować na wysokości u cukrzyków są zaburzenia w odróżnianiu kontrastów. Powoduje to zlewanie się obrazu. Zjawisko to nasila się przy retinopatii.

    Kontrola glikemii w górach wysokich

    Na podstawie relacji wspinających się cukrzyków oraz badań poziomu HbA1c stwierdzono, iż pobyt na wysokości sprzyja gorszej kontroli poziomu cukru we krwi. Większość, bo 75% epizodów hipoglikemii występowało przez pierwsze dwa dni na wysokości.

    Powodem zaburzeń i błędów w kontroli glikemii na wysokości może być:

    1.Wysokość może zwiększać zapotrzebowanie organizmu na glukozę, z powodu wysokich wartości hormonów takich jak kortyzol i hormon wzrostu.

    2.Wysiłek fizyczny na wysokości jest nieprzewidywalny i zależny np. od pogody (załamanie pogody) czy niezaplanowanych trudności wspinaczkowych. Może dochodzić do nieprawidłowej oceny dotyczącej wielkości wysiłku fizycznego (maksymalny poziom wysiłku tlenowego spada o 1% na każde 100 metrów powyżej 1500m n.p.m).

    3.Brak przyjmowania odpowiedniej ilości węglowodanów z powodu nieregularnych posiłków. Zauważono częstszą poposiłkową hipoglikemię – prawdopodobnie z powodu dłuższego wchłaniania się węglowodanów na wysokości. Zaleca się redukcję dawki insuliny, opóźnienie podania lub podawanie podczas posiłku i po nim.

    4.Zimno (wychłodzenie) wpływa na zwiększenie wydatku energetycznego w celu utrzymania odpowiedniej temperatury ciała. Jakkolwiek ma to znikomy wpływ na kontrolę glikemii. By ustrzec się przed podawaniem insuliny do oziębionej skóry, co powoduje gorsze wchłanianie, proponuje się bezpieczne podawanie przez ubranie.

    5.Objawy żołądkowo - jelitowe Ostrej Choroby Górskiej (AMS) sprzyjają hipoglikemii co wymaga regulacji dawki insuliny.

    Kwasica ketonowa może zostać spowodowana:

    1. niepoprawnym zmniejszeniem dawki lub zaprzestaniem przyjmowania insuliny

    2. zmniejszoną ilością przyjmowanych pokarmów; zaburzeniami wchłaniania

    3. infekcją lub ciężką chorobą wysokogórską; ciężką Ostrą Chorobą Górską (AMS) z nudnościami i wymiotami

    4. odwodnieniem z powodu nie przyjmowania płynów

    5. brakiem wiarygodnych odczytów z glukometru; uszkodzeniem insuliny przez w/w czynniki

    6.kontynuacją wysiłku fizycznego mimo ketonurii (aceton w moczu dop. do kwasicy ketonowej) która jest bezwzględnym przeciwwskazaniem do wysiłku fizycznego

    Uwaga! Informacje poniżej należy traktować jako punkt wyjścia w przygotowaniach do wspinania wysokogórskiego. Każda osoba musi podejść do problemu indywidualnie najlepiej przy pomocy diabetologa.

                                              

    data-matched-content-rows-num="3" data-matched-content-columns-num="3"

  •  Coraz więcej osób rozpoczyna swoją przygodę z aktywnością fizyczną na powietrzu. Motywy będą różne: poprawa kondycji, polepszenie wydolności krążeniowo- oddechowej, lepsze samopoczucie z powodu większej ilości endorfin oraz spalenie tkanki tłuszczowejTu opisze tylko jak zrzucić kilka zbędnych kilogramów uprawiając bieg lub nordic-walking. Co do metodologi biegów, chodów lub zasad jak bezpiecznie uprawiać aktywność fizyczną w cukrzycy odsyłam do innych stron w internecie. Rozpocznij od obliczenia BMI 

      W trakcie uprawiania sportu nasz organizm, w tym mięśnie potrzebują energii (cząstki ATP). Zapasy ATP są jednak bardzo małe, wystarczają na kilka sekund wysiłku, po czym organizm szuka innego źródła energii. Są to w kolejności : fosfokreatyna ( ok. 10 s wysiłku), węglowodany (ok. 1 godziny) oraz na końcu tłuszcze. Pozyskiwanie energii odbywa się na drodze tlenowej (aerobowej) i beztlenowej (anaerobowej). Nas interesować będzie umiejętności czerpania mocy z drogi tlenowej ponieważ tu spalamy głównie tłuszcze. Cała energia wytwarzana jest z tlenu jaki wdychamy wraz z powietrzem w trakcie wysiłku.

    Kiedy wiadomo, że wykorzystujemy tlen i spalamy tłuszcze?

     Z pomocą przyjdzie nam tu wartość tętna (ilość uderzeń serca na minutę). Aby efektywnie spalać tkankę tłuszczową nasz wysiłek powinien oscylować w okolicy 60% - 65% wartości tętna maksymalnego. Czym szybciej biegniesz tym masz szybsze tętno i zaczynasz spalać węglowodany.

     Potrzebujemy wartość tzw. tętna spoczynkowego oraz tętna maksymalnego. Na początku określamy tzw tętno  spoczynkowe (TS). Jest to ilość uderzeń serca, które mierzymy zaraz po przebudzeniu, przykładając palce do tętnicy szyjnej. Badanie wykonujemy w czasie 10 sekund i mnożymy przez 6. Następnie po gruntownej rozgrzewce (ok 20 min) wykonujemy bardzo intensywny wysiłek (na granicy wytrzymałości) przez 4 min. Musi to być wykonane uczciwie. Pomiar tętna po tym wysiłku da nam wartość naszego tętna maksymalnego (TM). Jeśli nie mamy ochoty męczyć się, to do określenia tętna maksymalnego możemy wykorzystać wzór:

    tętno max = 202- (0,55 x wiek) mężczyźni

    tętno max = 216- (1,09 x wiek) kobiety

    Teraz zostaje nam odjąć:

    TM – TS = TMS otrzymamy tzw. skorygowane tętno maksymalne.

    Następnie mnożymy:

    TMS x np.60% = X (otrzymujemy pewną liczbę). Jeśli teraz do wartości X dodamy TS (tętno spoczynkowe) otrzymamy wartość tętna jakie powinniśmy mieć podczas treningu. Jeśli również, obliczymy dla 65% - powstaną nam widełki między którymi musimy utrzymać wartość tętna. Jest to metoda Karvonena.

     Pomiar tętna odbywa się na aorcie szyjnej lub na nadgarstku. Przykładamy palce i w okresie 10 s liczymy ilość uderzeń, a następnie mnożymy x 6.

    Dla osób, które bardziej ambitnie podejdą do treningów polecić można pulsometr.

     Jeśli chcesz schudnąć musisz pilnować tempa biegu (chodu) w okolicy 60%-65% tętna max aby doprowadzać do spalania tłuszczy. Dla wszystkich, którzy nie chcą bawić się w obliczanie i pilnowanie tętna jest ogólna zasada: tempo wysiłku nie może spowodować, przyśpieszonego bicia serca, zadyszki, a rozmowa w trakcie, nie powinna przysparzać problemu (tempo może wydawać się zbyt wolne, ale o to chodzi). Masz czuć jedynie kilometry w mięśniach. Najlepszy efekt spalania tkanki tłuszczowej jest 2-3 godziny po ok. 2 godzinnym treningu dla osób początkujących (1,5 godz dla wytrenowanych).

    data-matched-content-rows-num="3" data-matched-content-columns-num="3"

  •  Bezpieczny wysiłek fizyczny a cukrzyca. Z czasem zwiększa się ilość osób chcących uprawiać aktywność sportową. Dotyczy to również osób chorych na cukrzycęWiele korzyści, jakie niesie za sobą uprawianie wysiłku fizycznegopowoduje że,jestontraktowany jako ważnaczęść kompleksowego postępowania wprowadzeniu ileczeniu cukrzycy.Organizm w trakcie systematycznego wysiłku fizycznegowytwarzawiększąwrażliwość na insulinę.Skutkiem tego jest mniejsze dobowe zapotrzebowanie na hormon. Wpływa pozytywnie na kontrolę glikemii(HbA1c)orazprofil lipidowy(cholesterol).Dodatkowo wpływa na szybsząredukcję masy ciała(BMI) co prowadzi także do pozytywnych zmian w nastrojunawet udiabetyków z depresją.

    Udostępnij

    Aby bezpiecznie rozpocząć, a następnie kontynuować wysiłek fizyczny osoba chora na cukrzycę powinna trzymać się kilku sprawdzonych i polecanych przez Polskie Towarzystwo Diabetologiczne zasad.

    Najważniejsze aby dostosować wysiłek fizyczny do możliwości pacjenta, stanu choroby oraz jego umiejętności kontrolowania glikemii. Rozpoczynając od poziomu umiarkowanego powoli dochodząc douzyskania optymalnegopoziomudla danej osoby.W tym powinien nam pomócprowadzącylekarz diabetologwrazz fizjoterapeutą. Zaczynamy od 2-3 dni w tygodniu kończąc na codziennym regularnym treningu. Jest to ważne, by aplikować wysiłeko odpowiedniejczęstotliwości. Musimy dać czas naodpoczynek mięśniomoraz możliwość dostosowania się organizmu do zmniejszonych dawek insuliny.

     Każda osoba rozpoczynając aktywność fizyczną,powinna wykonywać trwającą 5 – 10 minutrozgrzewkę. W połowie czasu trwania wysiłku ćwiczenia rozciągające, a na zakończenie — uspokajające(oddechowe). Oczywiście należy pamiętać że,wysiłek fizycznyzawsze będziepodnosił prawdopodobieństwoostrej lub opóźnionej hipoglikemii,którą dodatkowopowiększa spożywanie alkoholupo wysiłku (np. jazda na rowerze i piwo).Dlatego tak ważna jest znajomość reakcji naszego ciała i częste monitorowanie glikemii.Pamiętać należy też o:

    zapobieganiu odwodnieniu organizmu(wysoka temperatura otoczenia)

    ryzyku uszkodzenia stópw trakcie wysiłku, zwłaszczajeśli mamy zdiagnozowaną neuropatię obwodowągdzie istniejeobniżenie progu czucia bólu.

     

    data-matched-content-rows-num="3"      data-matched-content-columns-num="3"

    Na podstawieZalecenia kliniczne dotyczące postępowania u chorych na cukrzycę, 2018