501463913
info@glukoza.pl

miejsce na reklamę

gościmy

Odwiedza nas 144 gości oraz 0 użytkowników.

odwiedziny on-line

Odsłon artykułów:
2363694

Ocena użytkowników: 5 / 5

Gwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywna
 

  Cukrzyca ciężarnych (Gestational Diabetes Mellitus, GDM) – każdy stan hiperglikemiczny (nieprawidłowa glikemia na czczo, nietolerancja glukozy lub cukrzyca) pojawiające się u zdrowych dotąd kobiet w ciąży. Stanowi ono zagrożenie dla płodu, a ponadto u 30-45% kobiet, u których stwierdzano cukrzycę ciężarnych, w ciągu najbliższych 15 lat rozwija się cukrzyca typu 2.

W każdym przypadku jest ważne rozróżnienie, czy wykrycie cukrzycy w ciąży jest cukrzycą ciążową, czy też nie wykrytą wcześniej cukrzycą przedciążową (ang. Pregestational Diabetes Mellitus = PGDM). W praktyce rozróżnienia na GDM i PGDM, jeśli nie ma jasnych przesłanek sprzed ciąży, dokonuje się dopiero po zakończeniu ciąży, gdy nadal się utrzymuje (lub nie) wysoki poziom glukozy we krwi (przy odstawieniu leczenia).

   Cukrzyca nie jest przeciwwskazaniem do zajścia w ciążę, ale nie w każdej sytuacji. Cukrzyca może być dla dziecka nawet śmiertelnym zagrożeniem, dlatego kobieta zanim zdecyduje się na zajście w ciążę, powinna się skonsultować ze swoim diabetologiem i poinformować prowadzącego ją ginekologa, że choruje na cukrzycę. U potomstwa matek z cukrzycą mogą występować liczne wady rozwojowe, w tym: wady serca, nerek, układu nerwowego, przewodu pokarmowego i zaburzenia rozwojowe kończyn. Nierozpoznana cukrzyca ciężarnych niesie też ze sobą zagrożenie wystąpieniem powikłań położniczych: wielowodzia, obrzęków, zakażeń dróg moczowych, odmiedniczkowego zapalenia nerek i zatrucia ciążowego. Cukrzyca unormowana i dobrze prowadzona nie stanowi istotnego zagrożenia dla przebiegu ciąży, zdrowia matki i dziecka.

Jest kilka testów, które potrafią wykryć cukrzycę. Dla matki najważniejszy jest test przeprowadzony w I trymestrze ciąży. Jego wynik nakierują ją w odpowiednie tory dalszej diagnostyki (wynik wątpliwy może być związany z rozchwianą gospodarką węglowodanową w ciąży) lub leczenia.

Test ten powinien być wykonywany przez każdego ginekologa prowadzącego ciążę w zasadzie na pierwszej wizycie i jest on zapisany w standardach Polskiego Towarzystwa Ginekologicznego. Mierzy on glikemię na czczo.

  Interpretacja wyników:

  • <100 mg/dl – wynik prawidłowy, dalsza diagnostyka w 24.–28. tygodniu ciąży (cukrzyca może się rozwinąć później)

  • 100–125 mg/dl – wynik wątpliwy, wykonanie natychmiast testu kontrolnego OGTT

  • >125 mg/dl – rozpoznanie cukrzycy w ciąży.

Istotną rolę w patogenezie GDM przypisuje się zwiększonemu wydzielaniu antagonistów insuliny: laktogenu łożyskowego, estrogenów, progesteronui prolaktyny. Rozwija się insulinooporność, co z kolei prowadzi do nadmiernego obciążenia komórek β. Cukrzyca ciężarnych może być też niezdiagnozowaną wcześniej cukrzycą typu 1 bądź 2. Glukoza przenika przez łożysko i osiąga zbyt wysokie stężenia w krwi płodu, wpływa na funkcjonowanie wysp Langerhansa trzustki płodu i zwiększa ich produkcję insuliny, która działa anabolicznie. Hiperinsulinizm płodu skutkuje makrosomią, czyli zwiększeniem rozmiarów ciała płodu (masa urodzeniowa z reguły przekracza 4 kg), która jest czynnikiem ryzyka powikłań położniczych.

  Czynnikami ryzyka cukrzycy ciężarnych są:

  • wielorództwo

  • wiek ciężarnej > 35 lat

  • masa urodzeniowa dziecka z poprzedniej ciąży > 4 kg

  • dziecko z wadą z poprzedniej ciąży

  • zgon wewnątrzmaciczny w poprzedniej ciąży

  • hirsutyzm – występowanie nadmiernego owłosienia

  • nadciśnienie tętnicze

  • nadwaga(BMI> 27 kg/m²), otyłość i skrajna otyłość przed ciążą zwiększające ryzyko cukrzycy ciężarnych odpowiednio: 2,1–, 3,6– i 8,6–krotnie

  • dodatni wywiad rodzinny w kierunku cukrzycy typu 2

  • przebyta cukrzyca ciężarnych

  • cukrzyca w rodzinie.

  Celem leczenia GDM jest uzyskanie normoglikemii. Leczenie rozpoczyna się wprowadzeniem diety; dobowa ilość kalorii w pożywieniu ustala się odpowiednio do wskaźnika BMI matki. Nieskuteczność diety, czyli nieuzyskanie normoglikemii w ciągu 5–7 dni jej stosowania, jest wskazaniem do intensywnej insulinoterapii. Zastosowanie znajdują wstrzykiwane podskórnie krótko działające insuliny ludzkie, analogi insuliny szybko działające, oraz insuliny ludzkie o przedłużonym działaniu. Przeciwwskazane są doustne leki hipoglikemizujące, a także długo działające i bezszczytowe analogi insulin. Kontrola glikemii przez ciężarną powinna być prowadzona regularnie, przynajmniej 4 razy dziennie. Insulinoterapii zaprzestaje się po porodzie albo w 4.–6. tygodniu połogu; nie przerywa się jej, jeśli stwierdza się w ciąży cukrzycę typu 1.

POZIOM GLUKOZY INTERPRETACJA
Od 70 do 99 mg/dL (od 3.9 do 5.5 mmol/L) Prawidłowy poziom glukozy
Od 100 do 125 mg/dL (od 5.6 do 6.9 mmol/L) Nieprawidłowy poziom glukozy na czczo (stan przedcukrzycowy)
Co najmniej 126 mg/dL (7.0 mmol/L) w co najmniej dwóch pomiarach Cukrzyca

TEST DOUSTNEGO OBCIĄŻENIA GLUKOZĄ (OGTT)


Poniższe wartości nie odnoszą się do badania u kobiet w ciąży. Druga próbką jest pobierana po 2 godzinach od spożycia płynu z 75 g glukozy. 

POZIOM GLUKOZY INTERPRETACJA
Poniżej 140 mg/dL (7.8 mmol/L) Prawidłowa tolerancja glukozy
Od 140 do 200 mg/dL (od 7.8 do 11.1 mmol/L) Nieprawidłowa tolerancja glukozy (stan przedcukrzycowy)
Powyżej 200 mg/dL (11.1 mmol/L) w co najmniej dwóch pomiarach Cukrzyca

BADANIE PRZESIEWOWE U KOBIET W CIĄŻY: TEST OBCIĄŻENIA GLUKOZĄ


Druga próbka jest pobierana po 1 godzinie od przyjęcia płynu z 50 g glukozy.

POZIOM GLUKOZY INTERPRETACJA
Poniżej 140* mg/dL (7.8 mmol/L) Poziom prawidłowy
Powyżej 140* mg/dL (7.8 mmol/L) Poziom nieprawidłowy, konieczne wykonanie OGTT
* W niektórych laboratoriach punkt odcięcia wynosi >130 mg/dL (7.2 mmol/L  

Pokrewne artykuły:

cukrzyca typ 1

cukrzyca MODY

tu zrealizujesz wniosek NFZ on-line