kontroluj cukrzycę z nami
A A A

leczenie

  • TREG – sposób na opóźnienie rozwoju cukrzycy typ 1

    Od kilku tygodni polskich diabetyków interesuje wiadomość na temat nowości w leczeniu cukrzycy typ 1 stworzonej przez polskich naukowców z Gdańska. Nie jest to lek na cukrzycę a sposób na opóźnienie pełnych objawów cukrzycy typ 1. Działa jak antysupresant po transplantacjach nie powodując jednak skutków ubocznych. Przypomnijmy, że szczepionka jest skuteczna u osób ze świeżo zdiagnozowaną chorobą, u których trzustka nadal produkuje insulinę. Szczepionka hamuje rozwój choroby, spowalnia i łagodzi objawy, przedłużając okres remisji. Szczepionka jest w fazie badań, i nie wiadomo, jak długo okres remisji będzie trwał.

    Jak się zakwalifikować do programu testowania szczepionki przeciwko cukrzycy typu 1?

     Aby zostać wstępnie zakwalifikowanym do programu badawczego „Terapia komórkowa cukrzycy typu 1 w oparciu o namnożone sztucznie limfocyty regulatorowe CD4+CD25+CD127- oraz przeciwciało anty-CD20 – badanie randomizowane”, należy spełnić szereg wstępnych warunków:

    • wiek 8-16 lat

    • polskie obywatelstwo

    • masa ciała > 30 kg oraz BMI między 25 a 75 percentylem na siatce centylowej BMI(bez nadwagi i niedowagi)

    • wczesna faza cukrzycy typu 1 – pierwsze 3 miesiące trwania choroby lub 8 miesięcy trwania cukrzycy jeśli pacjent otrzymuje insulinę w dawce poniżej 0,3j/kg wagi ciała/dobę

    • poziom C-peptydu na czczo przy rozpoznaniu cukrzycy >0,7 ng/ml przy glikemii nie wyższej jak 130 mg/dl

    • dodatnie miano autoprzeciwciał potwierdzających destrukcję komórek beta trzustki ( anty-GAD – przeciw dekarboksylazie kwasu glutaminowego, ICA – przeciwwyspowe, IAA – przeciwinsulinowe) – wysokie miano jednego z przeciwciał (4-krotność normy) lub niskie miana dwóch lub trzech przeciwciał (2-4-krotność normy).

    • całkowite zapotrzebowanie na insulinę < 0,5 j./ kg masy ciała/ dobę oraz brak tendencji do zwiększania się zapotrzebowania w kolejnych tygodniach terapii insulinowej

    • nieprzyjmowanie na stałe innych leków poza insuliną (nie dotyczy witaminy D)

    • brak chorób współistnijących oraz przebytych w szczególności: zaburzeń układu krwiotwórczego (niedokrwistość, limfopenia, neutropenia, małopłytkowość), nowotworów, zakrzepicy, nadciśnienia tętniczego, makroalbuminurii, retinopatii, niedoboru IgA, układowych zakażeń grzybiczych, aktywnego zakażenia wirusem EBV, przebytego lub aktywnego zakażenia wirusem HIV, HCV, HBV, prątkiem gruźlicy, krętkiem kiły.

     Leczenie może być jedynie zastosowane u osób, które mają wole współpracy z lekarzami, posiadają wystarczającą wiedzę na temat cukrzycy i jej kontroli oraz nie cierpią na zaburzenia emocjonalne, takie jak depresja, zaburzenia odżywiania, nałogi.

    Gdzie się zgłosić?

    Jeśli uważasz, że twoje dziecko spełnia powyższe kryteria, zadzwoń na podany niżej numer telefonu lub napisz maila na:

    Klinika Pediatrii, Diabetologii i Endokrynologii UCK w Gdańsku http://www.uck.gda.pl

    Dr n.med Ilona Derkowska – e-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

    Lek. Magdalena Żalińska – e-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

    Oddział Diabetologii Dziecięcej – tel. 58 349 2815, 58 349 2890

     Przed wykonaniem telefonu, należy odnaleźć dokumentację medyczną z okresu diagnozy choroby oraz przygotować informacje na temat powyższych kryteriów. Dla osób, które zakwalifikują się do programu, terapia jest bezpłatna. Terapia jest finansowana grantu naukowego STRATEGMED.

    prof. dr hab. med. Małgorzata Myśliwiec-e-mail:  Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript. tel. 58 349 28 98

    Ostateczna decyzja, kto zostanie przyjęty do programu, należy do kliniki.

  •  Cukrzyca typu 2 zalicza sie do chorób cywilizacyjnych. Należy do chorób przewlekłych o podłożu endokrynologicznym. Szacuje się że, na świecie choruje ponad 400 milionów ludzi w różnym wieku, a w połowie z nich nie została jeszcze zdiagnozowana. Problemem rozwoju cukrzycy typu 2 jest jej późne rozpoznanie. Często przypadkowe, w trakcie badań w kierunku innych chorób. Powoduje to że, podczas nowego zdiagnozowania cukrzycy typu 2 pacjenci mają już powikłania związane z długo nie leczoną chorobą. Za powstawanie szkodliwych następstw odpowiedzialna jest nie korygowana hiperglikemia (poziom glukozy we krwi ponad normy). Przyczyną powstania hiperglikemii jest insulinooporność. Powstaje na wskutek przeciążenia komórek beta trzustki (m in. dietą, stresem, chorobami wewnętrznymi). Komórki beta trzustki nie produkują odpowiedniej ilości insuliny która ma za zadanie wprowadzać glukozę do komórek organizmu. Nadmiar glukozy krąży we krwi, powodując powikłania cukrzycowe. Jednym z powikłań oprócz cukrzycowej choroby oczu, cukrzycowej choroby nerek może być osłabienie funkcji serca.

     Naukowcy z University of Otago w Dunedin (Nowa Zelandia) przeprowadzili badania, które wykazały że, ćwiczenia o wysokiej intensywności mogą mieć wpływ na ochronę serca w przypadku chorych na cukrzycę typu 2. Grupa jedenastu uczestników z cukrzycą typu 2 brała udział w 25 min sesjach treningowych w okresie 3 miesięcy wykorzystując trening HIIT. W tym, czas intensywnego wysiłku wykorzystując trwał 10 min.

     

     Trening HIITHigh Intensity Interval Training (intensywny trening interwałowy) to odpowiednio zaplanowany wysiłek fizyczny. Charakterystyczną cechą treningu są szybkie, intensywne ćwiczenia, zwiększające wartość tętna w krótkim czasie po którym następuje odpoczynek. Trening może opierać się na popularnych ćwiczeniach oraz wykorzystywać różną aktywność sportową np.bieganiu, jazdy na rowerze, pompki, skakanie na skakanceitd. Czas trwania okresów intensywnego i umiarkowanego wysiłku ustala się indywidualnie w zależności od kondycji ćwiczącego. Stosunekwykonywania ćwiczeń do odpoczynkupowinienwynosićna 1:2dla początkujących i średnio zaawansowanychlub1:1 dlazaawansowanych. Czas trwania nie powinien przekraczać 30 minut. Ten rodzaj wysiłku fizycznego wpływa na szybkie spalanie tkanki tłuszczowej, zwiększa wydolność krążeniowo – oddechową, oraz poprawia kondycję. Wykazano że, trening HIIT daje trzy razy lepsze efekty w odchudzaniu niż ćwiczenia kardio.

     Po wykonaniu pomiarów czynności serca na początku i końcu badania w grupie ćwiczących, porównano je z grupą osób które, nie brały udział w treningach. Zaobserwowano poprawę pracy serca i układu krążenia, co ważne pozytywne reakcje zaobserwowano bez zmian w dotychczasowym indywidualnym leczeniu cukrzycy oraz diecie.

     

    data-matched-content-rows-num="3"      data-matched-content-columns-num="3"

  •  Celem tego artykułu jest informacja dla diabetyków leczących się przy pomocy pompy insulinowej, jak bezpiecznie korzystać z fizykoterapii. Pacjenci z pompami insulinowymi stanowią coraz większą grupę osób, korzystających również z zabiegów w gabinetach fizjoterapeutycznych. Powodem jest refundacja oraz moda na aktywność sportową wśród młodych diabetyków. W związku z tym, oraz z uwagi na rozwój sprzętu medycznego, pojawiają się wątpliwości związane z w/w zabiegami (nie mylić z fizjoterapią).

    Udostępnij

     W grę wchodzą dwa aspekty, pierwszy to ewentualne uszkodzenie pompy insulinowej, oraz drugi dotyczący bezpieczeństwa pacjenta.

    Główne zabiegi fizykoterapeutyczne z którymi można się spotkać to:

    - diadynamik – leczenie za pomocą prądów

    - magnetotronik – leczenie za pomocą pola magnetycznego

    - laser – leczenie podczerwienią

     Dane jednego z producentów pomp insulinowych, (Manual - podręcznik użytkownika, urządzenia medyczne - badania naukowe), dają do myślenia, iż najlepszym rozwiązaniem jest odłączenie pompy na czas zabiegów (czas ten jednostkowo nie przekracza zwykle 15 min na zabieg).

     W gabinetach fizykoterapeutycznych często znajduje się kilka urządzeń, które podczas swej pracy emitują pole elektromagnetyczne i elektrostatyczne. Może mieć to wpływ na wykasowanie ustawień lub całkowitego zniszczenia urządzenia.

     Osobnym zagadnieniem, to korzystanie z zabiegów (głównie diadynamik-leczenie prądem), pod warunkiem iż części, które pozostają pod skórą (wkłucie), nie są wykonane z materiałów metalowych (igła, inne elementy). Prąd przechodzący przez metal może doprowadzić do poparzenia. Tu bezpieczniej będzie, korzystać z terapii polem magnetycznym lub z lasera.

    Tutaj więcej informacji z dziedziny rehabilitacji

    data-matched-content-rows-num="3" data-matched-content-columns-num="3"

  •  Bezpieczny wysiłek fizyczny a cukrzyca. Z czasem zwiększa się ilość osób chcących uprawiać aktywność sportową. Dotyczy to również osób chorych na cukrzycęWiele korzyści, jakie niesie za sobą uprawianie wysiłku fizycznegopowoduje że,jestontraktowany jako ważnaczęść kompleksowego postępowania wprowadzeniu ileczeniu cukrzycy.Organizm w trakcie systematycznego wysiłku fizycznegowytwarzawiększąwrażliwość na insulinę.Skutkiem tego jest mniejsze dobowe zapotrzebowanie na hormon. Wpływa pozytywnie na kontrolę glikemii(HbA1c)orazprofil lipidowy(cholesterol).Dodatkowo wpływa na szybsząredukcję masy ciała(BMI) co prowadzi także do pozytywnych zmian w nastrojunawet udiabetyków z depresją.

    Udostępnij

    Aby bezpiecznie rozpocząć, a następnie kontynuować wysiłek fizyczny osoba chora na cukrzycę powinna trzymać się kilku sprawdzonych i polecanych przez Polskie Towarzystwo Diabetologiczne zasad.

    Najważniejsze aby dostosować wysiłek fizyczny do możliwości pacjenta, stanu choroby oraz jego umiejętności kontrolowania glikemii. Rozpoczynając od poziomu umiarkowanego powoli dochodząc douzyskania optymalnegopoziomudla danej osoby.W tym powinien nam pomócprowadzącylekarz diabetologwrazz fizjoterapeutą. Zaczynamy od 2-3 dni w tygodniu kończąc na codziennym regularnym treningu. Jest to ważne, by aplikować wysiłeko odpowiedniejczęstotliwości. Musimy dać czas naodpoczynek mięśniomoraz możliwość dostosowania się organizmu do zmniejszonych dawek insuliny.

     Każda osoba rozpoczynając aktywność fizyczną,powinna wykonywać trwającą 5 – 10 minutrozgrzewkę. W połowie czasu trwania wysiłku ćwiczenia rozciągające, a na zakończenie — uspokajające(oddechowe). Oczywiście należy pamiętać że,wysiłek fizycznyzawsze będziepodnosił prawdopodobieństwoostrej lub opóźnionej hipoglikemii,którą dodatkowopowiększa spożywanie alkoholupo wysiłku (np. jazda na rowerze i piwo).Dlatego tak ważna jest znajomość reakcji naszego ciała i częste monitorowanie glikemii.Pamiętać należy też o:

    zapobieganiu odwodnieniu organizmu(wysoka temperatura otoczenia)

    ryzyku uszkodzenia stópw trakcie wysiłku, zwłaszczajeśli mamy zdiagnozowaną neuropatię obwodowągdzie istniejeobniżenie progu czucia bólu.

     

    data-matched-content-rows-num="3"      data-matched-content-columns-num="3"

    Na podstawieZalecenia kliniczne dotyczące postępowania u chorych na cukrzycę, 2018

  •   Postępowanie z chorym na cukrzycę w dniu zabiegu operacyjnego. Wzorzec postępowania opracowany przez Polskie Towarzystwo Diabetologii. 

     Należy zastosować: 1. Dożylny wlew glukozy, insuliny i potasu pod kontrolą glikemii: — algorytm 1: u osób z bezwzględnym niedoborem insuliny zalecany jest oddzielny ciągły dożylny wlew insuliny (stężenie roztworu: 1 j. preparatu krótkodziałającej insuliny ludzkiej w 1 ml 0,9% NaCl) i roztworu glukozy (5–10%) za pomocą pomp infuzyjnych. Do zrównoważenia 1 g egzogennej glukozy potrzeba 0,3 j. insuliny (tab. 25.1). Jeżeli w czasie zabiegu wartość glikemii wzrośnie o 30– –50 mg/dl powyżej 180 mg/dl, należy zwiększyć prędkość wlewu insuliny o 1–2 j./godz. W przypadku glikemii przekraczającej 250 mg/dl (13,9 mmol/l) należy przerwać dożylny wlew roztworu glukozy i ponowić dopiero po obniżeniu stężenia glukozy we krwi do 180 mg/dl (10 mmol/l). Zaleca się równocześnie zwiększenie prędkości dożylnego wlewu insuliny. Ten sposób postępowania powinien być kontynuowany aż do czasu podjęcia żywienia doustnego. W trakcie dożylnego wlewu insuliny zalecana jest kontrola glikemii co 1 godzinę, a po stabilizacji glikemii w kolejnych 3 pomiarach co 2 godziny; algorytm 2: u chorych na cukrzycę typu 2 z zachowaną sekrecją insuliny można opcjonalnie podać roztwór glukozy, insuliny i potasu (500 ml 5–10% glukozy zawierającej 8–16 j. insuliny krótkodziałającej oraz 10–20 mmol chlorku potasu): Σ należy rozważyć zastosowanie większej dawki insuliny (≥ 20 j.) u osób otyłych, gdy występuje ciężka infekcja, podczas zabiegu kardiopulmonologicznego, u osób operowanych w stadium hipotermii lub gdy wyjściowe stężenie glukozy wynosi > 180 mg/dl (10,0 mmol/l), Σ należy rozważyć zastosowanie mniejszej dawki insuliny (12 j.) u osób szczupłych, a także u przyjmujących przed zabiegiem małe dawki insuliny lub doustne leki hipoglikemizujące. 2. Dożylny wlew glukozy, insuliny i potasu należy rozpocząć o godzinie 8.00 rano i kontynuować w sposób ciągły, z szybkością 80 ml/godz., do czasu podjęcia normalnego odżywiania. 3. W trakcie podawania dożylnego wlewu glukozy, insuliny i potasu należy utrzymywać stężenie glukozy w osoczu krwi w granicach 100–180 mg/dl (5,6– –10,0 mmol/l): — jeżeli stężenie glukozy w osoczu krwi zmniejsza się lub utrzymuje w dolnych granicach zalecanych wartości, dawkę insuliny należy zmniejszyć o 4 j.; — zaleca się zwiększenie dawki insuliny w kroplówce o 2 j. na każde 30 mg/dl (1,6 mmol/l) stężenia glukozy w osoczu krwi > 180 mg/dl (> 10 mmol/l). 4. Jeżeli istnieje możliwość stałego nadzoru nad operowanym chorym na cukrzycę, należy preferować algorytm 1.

     

    Udostępnij

    Tabela 25.1. Zasady wlewu 10-procentowego roztworu glukozy i insuliny w zależności od wartości glikemii

    Glikemia

    10-procentowy roztwór glukozy [ml/godz.]

    Insulina [j/godz.]

    < 90 mg/dl < 5,0 mmol/l

    100

    Zatrzymać wlew na 15–30 minut

    90–120 mg/dl 5,0–6,7 mmol/l

    100

    0,5–2

    120–180 mg/dl 6,7–10 mmol/l

    100

    2–3

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

    IV. Postępowanie w okresie pooperacyjnym

    1. Leczenie insuliną w modelu wielokrotnych wstrzyknięć insuliny lub za pomocą osobistej pompy insulinowej należy rozpocząć wraz z podjęciem przez chorego żywienia doustnego i utrzymywać (w przypadku okresowej insulinoterapii) do czasu zagojenia się rany. Insulinę należy podać podskórnie 1–3 godziny przed zakończeniem wlewu dożylnego w zależności od glikemii. 2. Jeżeli przed zabiegiem cukrzyca była dobrze wyrównana metabolicznie, po zagojeniu się rany można powrócić do stosowanego wcześniej modelu terapii.

    Uwaga 4:u chorych na cukrzycę leczonych uprzednio insuliną, operowanych z powodu ostrego lub przewlekłego stanu zapalnego, należy wziąć pod uwagę możliwość zmniejszania dobowego zapotrzebowania na insulinę.

     

     

     

    Uwaga 5:w przypadku chorych na cukrzycę typu 2 leczonych uprzednio doustnymi środkami hipoglikemizującymi i przy dobowym zapotrzebowaniu na insulinę mniejszym od 30 j. można powrócić do ich stosowania, jeśli ich stan jest wyrównany metabolicznie.

    Poczytaj cz. 1 

     

     

    Źródło: www.dk.viamedica.pl

    Zalecenia kliniczne dotyczące postępowania u chorych na cukrzycę, 2016 

    data-matched-content-rows-num="3" data-matched-content-columns-num="3"

  •  Zabieg operacyjny w przypadku chorego na cukrzycę to duże wyzwanie dla lekarzy jak i dla samego pacjenta. Dlatego warto poznać zasady przygotowania się do operacji w/g Polskiego Towarzystwa Diabetologii przed planowanym zabiegiem.

     Uwagi ogólne:zabieg operacyjny u chorego na cukrzycę powinno się zaplanować odpowiednio wcześniej; — w szpitalu, w którym pacjent ma być hospitalizowany, należy zapewnić możliwość stałej konsultacji diabetologa; — należy przeprowadzić badania umożliwiające ocenę stopnia kontroli cukrzycy i obecności jej powikłań; — chory na cukrzycę przed planowanym zabiegiem operacyjnym powinien być wyrównany metabolicznie; — u chorych na cukrzycę typu 1 nie wolno przerywać insulinoterapii.

    I. Niezbędne badania, które powinny być wykonane przed planowym zabiegiem chirurgicznym:— dobowy profil glikemii (7 oznaczeń w ciągu doby, oraz ok. godz. 3.00 w nocy w przypadku leczenia insuliną); — HbA1c; — skład morfotyczny krwi; — stężenie w surowicy: kreatyniny, elektrolitów (Na+,K+), aktywności aminotransferaz (AST, ALT); — wskaźnik INR, czas krwawienia, APTT; — równowaga kwasowo-zasadowa (gazometria) krwi; — badanie ogólne moczu; — ocena dna oka; — EKG spoczynkowe (patrz uwaga 1); — RTG klatki piersiowej.

    Jeżeli u chorego na cukrzycę nie przeprowadzono wszystkich spośród powyższych badań w warunkach ambulatoryjnych, należy je bezwzględnie wykonać, a następnie zinterpretować bezpośrednio przed zabiegiem operacyjnym.

     

    Udostępnij

     

     

    Uwaga 1:u chorych, u których występuje kilka czynników ryzyka choroby niedokrwiennej serca, z dławicą piersiową, po przebyciu zawału serca, z niewydolnością serca, a także przy planowaniu rozległych zabiegów (np. operacje na naczyniach brzusznych czy biodrowych), należy wykonać pełną diagnostykę nieinwazyjną (próbę wysiłkową, USG serca, badanie EKG metodą Holtera).

    Uwaga 2:jedynie u chorych na cukrzycę leczonych metodą intensywnej insulinoterapii, cechujących się dobrym wyrównaniem metabolicznym, można planować zabieg operacyjny przeprowadzony w systemie „jednego dnia”. Niezbędnym warunkiem w tych przypadkach jest uzyskanie prawidłowych wyników wszystkich dodatkowych badań diagnostycznych. Również chorych na cukrzycę typu 2 dotychczas skutecznie leczonych dietą lub dietą i metforminą [glikemia < 140 mg/dl (7,8 mmol/l); HbA1c6,5%] można operować w tym systemie, ponieważ zastosowanie insulinoterapii w okresie okołooperacyjnym u tych osób nie jest konieczne; niezbędne jest jednak odstawienie metforminy na co najmniej 24 godziny przed planowanym zabiegiem operacyjnym. Pozostałych chorych na cukrzycę, niezależnie od typu schorzenia i dotychczasowego sposobu leczenia, w okresie okołooperacyjnym należy leczyć insuliną.

     

     

     

    II. Postępowanie w okresie przed planowym zabiegiem operacyjnym1. Chorego na cukrzycę należy przyjąć do szpitala na 2–3 dni przed planowanym zabiegiem operacyjnym. 2. Planowy zabieg należy odroczyć u pacjenta, u którego stwierdza się niedostateczną kontrolę metaboliczną (tj. utrzymująca się w profilu dobowym wartość glikemii > 250 mg/dl (13,9 mmol/l), HbA1c> 9% i/lub obecność cukromoczu z towarzyszącą acetonurią). 3. Należy zaprzestać podawania doustnych leków przeciwcukrzycowych na 2 dni przed zabiegiem. 4. Należy zastosować insulinoterapię w modelu wielokrotnych wstrzyknięć: — dobowa dawka insuliny — 0,3–0,7 j./kg mc. (patrz uwaga 2): • 50–60% dobowej dawki — insulina krótkodziałająca (szybkodziałająca) podawana 15– –30 min przed głównymi posiłkami według schematu: 50–20–30% dobowej dawki insuliny krótkodziałającej (szybkodziałającej), • 40–50% dobowej dawki — insulina o przedłużonym działaniu (NPH) podawana w dwóch wstrzyknięciach — 7.00–8.00 (40%) i 22.00– –23.00 (60%) lub analog długodziałający.Dobrze wyszkolony i wyrównany metabolicznie chory na cukrzycę, leczony metodą intensywnej insulinoterapii, samodzielnie dostosowuje dawki insuliny do aktualnych potrzeb, dlatego w szpitalu nie należy pozbawiać go tej możliwości i rozpoczynać leczenia sztywnymi, niemodyfikowalnymi dawkami preparatu.

    Osoby leczone za pomocą osobistej pompy insulinowej powinny utrzymać dotychczasowe leczenie do dnia zabiegu. 5. Jeżeli przygotowanie do zabiegu operacyjnego wymaga zastosowania ścisłej diety w dniu (dniach) poprzedzających operację, zamiast posiłku zaleca się zastosowanie dożylnego wlewu 10-procentowego roztworu glukozy, insuliny i potasu (10– –20 mmol KCl). Glukoza powinna być stosowana w ilościach zapewniających dowóz 800–1000 kcal w ciągu doby. 6.Uzyskanie wyrównania glikemii: w okresie okołooperacyjnym należy utrzymywać stężenie glukozy we krwi w bezpiecznych granicach 100–180 mg/dl (5,6–10,0 mmol/l). 7. Powiadomienie zespołu chirurgiczno-anestezjologicznego o powikłaniach zwiększających ryzyko operacyjne (choroby serca lub nerek, neuropatii, retinopatii proliferacyjnej).

    Uwaga 3:okresowej intensywnej insulinoterapii nie wymagają chorzy poddawani tak zwanemu małemu zabiegowi operacyjnemu (ekstrakcja zęba, nacięcie ropnia, mała amputacja wykonana ambulatoryjnie, operacja zaćmy), ale tylko w sytuacji, gdy przygotowanie do zabiegu nie wymaga zmiany dotychczasowego sposobu odżywiania. Przy konieczności ominięcia 1 lub 2 posiłków w związku z wykonywanym zabiegiem operacyjnym zalecany jest dożylny wlew roztworu glukozy z insuliną i potasem (500 ml 10% roztworu glukozy z 12 j. preparatu szybkodziałającego insuliny i 10 mmol KCl), z prędkością 100–150 ml/ /godz. Dawkę insuliny i potasu należy zmodyfikować w zależności od stężenia glukozy i potasu we krwi. 

     

    Poczytaj c.d

     

    Źródło: www.dk.viamedica.pl

     
    Zalecenia kliniczne dotyczące postępowania u chorych na cukrzycę 2016
    Stanowisko Polskiego Towarzystwa Diabetologicznego

    data-matched-content-rows-num="3" data-matched-content-columns-num="3"