kontroluj cukrzycę z nami
A A A

insulinooporność

  •  Cukrzyca typu 2 to najczęściej występującą na świecie postać cukrzycyWyróżnia się dwie przyczyny  cukrzycy typu 2: jedna to zaburzenie  wydzielania i/lub działania insuliny (uwarunkowane genetycznie), druga to otyłość i brak ruchu, będąca przyczyną insulinoopornościWystępowanie cukrzycy typu 2 na świecie wzrasta. Wzrost ten jest ściśle związany z stylem życia, czyli brakiem aktywności fizycznej i złym odżywianiem.

     Objawy cukrzycy typu 2 rozwijają się stopniowo. nadmierne pragnienie, oddawanie dużej ilości moczu, ogólne osłabienie, infekcje układu moczowo-płciowego, nieuzasadnione chudnięcie. oddech, który czuć acetonem, senność, problemy ze wzrokiem i nerkami.

    Leczenie: 

     Zwykle lekarz zaleca lek przeciwcukrzycowy w tabletkach i modyfikację diety (ruch i dieta). Gdy poziom cukru przekracza 300 mg/dl (16,7 mmol/l) konieczne jest podawanie insuliny w zastrzykach. Z czasem, po unormowaniu glikemii, można ją odstawić.Leczenie cukrzycy typu 2 polega na zmianie stylu życia.Należy zredukować wagę. Można to osiągnąć poprzez spersonalizowane porady dietetyczne. Codziennie żywienie powinno zawierać zdrową żywność, pokarmy bogate w błonnik (warzywa, owoce, pełne ziarna i rośliny strączkowe), produkty o niskiej zawartości tłuszczu i świeżą morską rybę. Zwiększenie aktywności fizycznej (dążenie do co najmniej 150 min / tydzień umiarkowanej aktywności). Groźne są powikłania cukrzycowe. Choroba ta jestgłówną przyczynę ślepoty, schyłkowej niewydolności nerek, amputacji orazpowikłań sercowo-naczyniowych, dlatego niezmiernie ważne jest szybkie zdiagnozowanie cukrzycy. Warto więc regularnie wykonywać badania.

    Udostępnij

    Cukrzyca typu 2 wciąż uważana jest za chorobę osób dorosłych. Jednak, złe nawyki żywieniowe, brak kontroli rodzicielskiej, dostęp do śmieciowej żywności sprawił przesunięcie granicy wiekowej rozpoznawania cukrzycy do wieku dziecięcego.

    glukoza.pl

    data-matched-content-rows-num="3" data-matched-content-columns-num="3"

  •  
    Hiperglikemia - to wzrost stężenia glukozy we krwi powyżej górnej granicy normy, której prawidłowe stężenie wynosi 3,4-5,5 mmol/l (60-99 mg/dl).

    Udostępnij

    Hiperglikemia stresowa związana z ostrymi stanami chorobowymi jest różnie definiowana, część autorów przyjmuje, że jest to stężenie glukozy przekraczające 200 mg/dl (11,1 mmol/l) bez wcześniejszej cukrzycy, a inni przyjmują stężenie glukozy przekraczające 140 mg/dl przy hemoglobinie glikowanej<6,5 mmol/l

     Objawy hiperglikemii: duże pragnienie, częste oddawanie moczu, zmęczenie, senność, zwiększony apetyt (w przypadku rozpoczynającej się cukrzycy typ 1 duży spadek wagi ciała w krótkim okresie czasu), zaburzenia widzenia i skurcze w nogach. 

     Rozróżniamy dwa stany hiperglikemiczne:

    1.Stan przedcukrzycowy – jest to stan zwiększonego ryzyka wystąpienia cukrzycy, jest rozpoznawana w przypadku:

    - nieprawidłowej glikemii na czczo (ang. impaired fasting glucose, IFG) – jest to glikemia na czczo w przedziale 5,6–6,9 mmol/l (100–125 mg/dl),

    - nieprawidłowej tolerancji glukozy, (ang. impaired glucose toleration, IGT) – jest to glikemia w przedziale 7,8–11,0 mmol/l (140–199 mg/dl) w 120 minucie testu doustnego obciążenia glukozą.

    2.Cukrzyca rozpoznawana w następujących sytuacjach:

    - przygodna glikemia ≥11,1 mmol/l (200 mg/dl) z typowymi objawami cukrzycy (wzmożone pragnienie, wielomocz, osłabienie),

    - dwukrotnie glikemia na czczo ≥7,0 mmol/l (≥126 mg/dl) w osobnych pomiarach z różnych dni,

    - glikemia ≥11,1 mmol/l (200 mg/dl) w 120 minucie testu doustnego obciążenia glukozą.

     Preferuje się oznaczenie glikemii w osoczu krwi żylnej. Badanie wykonuje się po 8-14 godzin od ostatniego posiłku.

    objawy hiperglikemia

    Źródło: www.wikipedia.org

    Pokrewne artykuły:

    hipoglikemia-niedocukrzenie

    kwasica ketonowa

     

    data-matched-content-rows-num="3" data-matched-content-columns-num="3"

  •  Insulinooporność to stan organizmu gdzie występuje zaburzenie homeostazy glukozy polegające na spadku wrażliwości tkanki tłuszczowej, włókien mięśni, wątroby i innych tkanek organizmu na działanie insuliny (własnej lub podanej np. w cukrzycy). Odpowiedzialne za w/w stan mogą być obecne we krwi przeciwciała przeciwinsulinowe, zwiększony rozkład insuliny oraz zła praca tzw receptora insulinowego w błonie komórkowej, gdzie działa insulina. Przyczyny insulinooporności może być, obok przyczyny genetycznej, zespół metaboliczny, wszelkie formy otyłości w tym tzw otyłość brzuszna, lipodystrofia (zanik tkanki tłuszczowej), niska aktywność fizyczna, zespół wielotorbielowatych jajników, hemochromatoza (problem z metabolizmem żelaza), leki oraz zwiększona ilość kortyzolu.

    Udostępnij

     Leczenie - do leczenia zaliczamy zmniejszeniu otyłości poprzez stosowanie lekko strawnej diety i na zwiększeniu aktywności fizycznej. W trudniejszych przypadkach wprowadza się leczenie  farmakologicznie. U osób z zdiagnozowaną cukrzycą (najczęściej cukrzyca typu 2 lub cukrzyca ciążowa) gdzie mamy obniżony poziom insuliny i poprzez insulinooporności stosuje się leki inkretynowe.

    glukoza.pl

    data-matched-content-rows-num="3" data-matched-content-columns-num="3"

  •  Insulinooporność to nie tylko problem diabetyków. Występują sytuacje w których powstanie insulinooporności nie ma nic wspólnego z cukrzycąBadania wykazały że, układ immunologiczny wraz z układem neurohormonalnym znacząco wpływa na występowanie insulinooporności w ciężkich chorobach, po zabiegach i powikłaniach chirurgicznych oraz w stresie. Najczęstsze sytuacje powodujące wzrost insulinooporności to zakażenie, uraz oraz silny stres np emocjonalny.

     Przyczyny insulinoopornościW odpowiedzi organizmu na stres związany z chorobą lub urazem wzrasta poziom glukozy w krwi. Stwierdzono że, poziom insulinooporności jest wprost proporcjonalny do rozległości urazu. Proces jest na tyle poważny ponieważ nie niweluje go zwiększone stężenie tzw insuliny endogennej. U osób z cukrzycą typ 1 jest jeszcze gorzej bo nie występuje u nich insulina endogenna.

    Powstają zmiany hormonalne odpowiedzialne w organizmie za wydzielanie większej ilość glukagonu, glikokortykosteroidów i katecholamin. Przy dłuższym utrzymywaniu się stresu wydziela się także hormon wzrostu i kortyzol.

    Objawy insulinooporności. Efektem tych procesów jest podwyższony poziom cukru we krwi (hiperglikemia). Dodatkowo cytokiny prozapalne blokują receptory insulinowe w trzustce z powodu zmian stężenia interleukiny-6. Powstaje sytuacja, gdzie coraz więcej jest czynników powodujących wzrost poziomu glukozy we krwi przy blokowaniu reakcji hipoglikemizujących. Wymienione hormony powodują uwalnianie z tkanki tłuszczowej tzw wolne kwasy tłuszczowe, których wzrost doprowadza do kwasicy ketonowej.

     Straty mikroelementów (fosforany, potas, magnez, siarczany) dopełniają dzieła i doprowadzają do osłabienia układu odpornościowego, zaniku mięśniowego i powikłań septycznych. Powstaje błędne koło które doprowadza pacjenta do niedożywienia i zakwaszenia (kwasica ketonowa).

    Co to jest insulinnoporność przeczytasz tutaj...

     

    data-matched-content-rows-num="3"      data-matched-content-columns-num="3"

body mass indeks BMI glukoza.pl

dorehabilitacji.pl porady z fizjoterapii

facebook glukoza.pl