kontroluj cukrzycę z nami
A A A

cukrzyca typ 1

  • Przeszkolone psy wyczuwają hipoglikemię

     Hipoglikemia to nagły, niekontrolowany spadek poziomu glukozy (cukru) we krwi. Występuje u osób chorych na cukrzycę na wskutek np zbyt dużej ilości podanej insuliny lub wzmożonej aktywności. Poczucie zmęczenia, drgawki, osłabienie, problemy ze wzrokiem, utrata przytomności to tylko kilka z objawów obniżonego poziomu cukru (więcej o hipoglikemii tutaj...).

      Najlepszym sposobem w takiej sytuacji jest podanie pacjentowi tzw węglowodanów prostych (glukoza, cukier).

     Ważne jest zatem, by umieć wychwycić zbliżające się niebezpieczeństwo i zapobiec groźnym konsekwencjom. W tym pomóc mogą specjalnie trenowane psy. Naukowcy z Uniwersytetu w Cambridge podejrzewali, że coś musi się zmieniać w oddechu pacjenta, kiedy stężenie cukru w jego krwi się obniża. Podejrzenia znalazły potwierdzenie w eksperymentach. Naukowcy sztucznie obniżali (w kontrolowanych warunkach) stężenie poziomu cukru we krwi u ośmiu pacjentek z cukrzycą typu 1. Jednocześnie analizowali ich oddechy za pomocą spektrometru. Zauważyli, że w stanie hipoglikemii w wydychanym powietrzu jest znacznie (nawet dwukrotnie) więcej niż normalnie izoprenu (najczęściej występującego w ludzkim ciele węglowodoru). Doszli do wniosku, że chemiczny skład wydychanego powietrza pokazuje zmiany poziomu glukozy we krwi. To spostrzeżenie może tłumaczyć, dlaczego psy są w stanie wykrywać hipoglikemię, które mają dużo lepiej rozwiniety zmysł węchu niż człowiek. Dodatkowo eksperyment może stanowić punkt wyjścia do opracowania testu, który będzie mógł wykrywać aktualny poziom cukru bez konieczności badania samej krwi.

     Naukowcy z Uniwersytetu w Bristolu i Uniwersytetu w Dundee poinformowali, że u diabetyków korzystających z pomocy zwierząt, stężenie krwi rzadziej przekracza normę. Skutkuje to zminimalizowaniem ryzyka wystąpienia komplikacji zdrowotnych związanych z hipoglikemią. Dzięki temu wydaje się że odpowiednio przeszkolenie psy mogą ostrzegać osoby chore na cukrzycę o zbyt niskim lub wysokim poziomie cukru we krwi.  

     Niestety liczba psów wyszkolonych do wyczuwania zmian stężenia glukozy we krwi pacjentów jest jeszcze zbyt mała. Dla przykładu, na zwierzęta z Medical Detection Dogs, czyli organizacji, która udostępniła czworonogi na potrzeby badania, w tym momencie trzeba czekać ok. 3 lat.

     Dlatego też, w przypadku, gdy dany diabetyk martwi się brakiem odpowiedniej kontroli nad objawami cukrzycy, powinien pomyśleć także o innych możliwościach, takich jak specjalna edukacja, która pomaga lepiej zrozumieć schorzenie i radzić sobie z nim.

     

     

    data-matched-content-rows-num="3" data-matched-content-columns-num="3"

  • Remisja - patogeneza

     Remisja - czasowy wzrost produkcji własnej insuliny przez komórki beta w nowo zdiagnozowanej cukrzycy typu 1. Podczas powstawania cukrzycy typu 1, komórki beta w wyspach Langerhansa w wskutek ataku (przyczyna nieznana) układu immunologicznego zaczynają produkować coraz mniej insuliny. W efekcie powstaje zwiększona ilość glukozy we krwi (hiperglikemia). Podwyższone poziomy cukru we krwi są przyczyną powstawania tzw glukotoksyczności. Jest to zespół procesów mający negatywny wpływ na metabolizm i wzrost tzw stresu oksydacyjnego w komórkach.

     Stres oksydacyjny to nie tylko następstwo długotrwałej hiperglikemii, ale także wyższych poziomów kwasów tłuszczowych. Jest to zaburzenie równowagi między produkcją a usuwaniem tlenu z komórek. Polega na hamowaniu syntezy (produkcji) insuliny poprzez blokowanie sygnału insulinowego w komórkach beta. Poprzez interakcje z innymi substancjami przyśpiesza proces obumierania komórek beta w trzustce. Aktywuje to dalszy spadek wydzielania hormonu.

     Reasumując - wczesne rozpoczęcie insulinoterapii jest podstawową metodą wpływającą na wzrost szansy wystąpienia i czasu trwania okresu remisji. Eliminując glukotoksyczność (jako efekt hiperglikemii) poprzez przywracenie prawidłowego poziom glukozy we krwi, aktywujemy czasową regenerację komórek beta tworzących własną insulinę. Następuje sytuacja gdzie na czas obumierania komórek beta ma już wpływ tylko układ immunologiczny.

     

     

    data-matched-content-rows-num="3"      data-matched-content-columns-num="3"

  • Remisja w cukrzycy typ 1

     Kliniczne objawy cukrzycy typu 1 pojawiają się kiedy, masa komórek beta zredukowana zostaje o około 80 - 90% w wyspach Langerhansa. W tym stanie wydzielanie substancji przez komórki, czyli sekrecja insuliny jest niewystarczająca dla utrzymania normoglikemii. Podwyższony poziom glukozy we krwi wywołuje hiperglikemię

    U wielu młodych pacjentów wkrótce po ujawnieniu się cukrzycy typu 1 i szybkim wprowadzeniu insulinoterapii dochodzi do częściowej odnowy komórek β (beta). W konsekwencji spada zapotrzebowania na w/w insulinę egzogenną, zwykle do dawki dobowej poniżej 0,3 j/kg przy zachowaniu normoglikemii. To zjawisko nosi nazwę remisji.

    Dokładny proces hemiczny powstawania remisji opisany jest tu: remisja - patogeneza

    Remisja jest to okres zmniejszenia zapotrzebowania na insulinę, występuję kilka miesięcy po rozpoznaniu cukrzycy i może trwać nawet do jednego roku. Okres ten nazywany jest także miesiącem miodowym. Stężenie glukozy się zmniejsza, co wymaga zmniejszenia dawek insuliny. Mogą wówczas występować częste niedocukrzenia wynikające ze zwiększonej ilości własnej insuliny. Często nie ma potrzeby podania niektórych dawek insuliny np poposiłkowych a insulina bazowa jest bardzo zredukowana.

     Należy jednak pamiętać, że jest to sytuacja przejściowa. Glikemia znowu się zwiększy. Najlepiej w tym okresie często kontrolować stężenie glukozy we krwi za pomocą glukometru i podawać mniejsze dawki insuliny, nawet tak symboliczne jak 1 jednostka. Nie zaleca się zupełnego zaprzestania podawania insuliny.

     

     

     

    data-matched-content-rows-num="3" data-matched-content-columns-num="3"

  • Retinopatia - leczenie

     Leczenie retinopatii cukrzycowejzależy od stanu zmian degeneracyjnych w oku. W pierwszej kolejności, należy zwrócić uwagę na prawidłowe kontrolowanie przebiegu cukrzycyWyrównanie metaboliczne, leczenie nadciśnienia (inhibitory ACE, inhibitory receptora AT1), zaburzeń gospodarki lipidowej czy też poprzez podawanie aspiryny w celach kardioprofilaktycznych, to pierwszy krok do ograniczenia powikłań cukrzycowych związanych z okiem.W sytuacji kiedy ośrodki optyczne oka są jeszcze przejrzyste lekarz diabetolog może zalecić tzw fotokoagulację laserową siatkówki.Fotokoagulacja laserowa to seria pojedynczychimpulsów (błysków), światła laserowego koagulującego,której celem jest zniszczenie patologicznie zmienionych naczyń krwionośnych. W miejscuskupienia światła powstają trwałe zrosty siatkówki, nabłonka barwnikowego oraz naczyniówkia odwarstwienia siatkówki maleje.

     

     

    W zależności od poziomu zmian oka stosuje się fotokoagulację:

    - ogniskowa – wczesne zmiany retinopatii i mały obrzęk plamki

    - typu GRID – poszerzony (rozlany) obrzęk plamki

    - panfotokoagulacja – ciężki stan retinopatii nieproliferacyjna i proliferacyjna

    Odpowiednio wcześnie wykonana fotokoagulacja laserowa hamujeznaczącorozwójretinopatii cukrzycowej.

     Innym zabiegiem jest tzw witrektomia, którą zaleca się w sytuacjiniewchłaniających siękrwotoków do ciała szklistego.Witrektomiato usunięcie ciała szklistego z wnętrza gałki ocznej.Stosuje sięprzede wszystkim w celu stabilizacji i poprawy funkcji siatkówki.Zasadątutaj jest - czym szybciej tym lepiej.

     W bardzo zaawansowanych zmianachcukrzycowego obrzęku plamkiw uzupełnieniu laseroterapiiwykonuje siędodatkowo tzwdoszklistkowe iniekcje preparatów przeciwciał anty-VEGF:(afliberceptu, ranibizumabu i bewacyzumabu). 

    W leczeniu cukrzycowej choroby oczu stosuje się także wstrzyknięcia sterydów. Podawane doszklistkowo lub okołogałkowowstrzyknięcia mająza zadaniedziałać antyangiogenne i przeciwobrzękowo. W przypadkachosób chorych na cukrzycę z nieodwracalnymi zaburzeniami widzenia,nieunikniona będzie wówczasrehabilitacja (protokoły postępowań)taka sama jakdla osób źle widzących lub ociemniałych.

    data-matched-content-rows-num="3"      data-matched-content-columns-num="3"

  • Rutwica lekarska

     Rutwica lekarska (Galega officinalisL.) – roślina z rodziny bobowatych.Występuje w Afryce Północnej (Maroko, Algieria), w Azji Zachodniej (Pakistan) oraz południowo - wschodnia i środkowa Europa. W Polsce uważana za gatunek zawleczony i spotkać ją można na południu, w terenie wilgotnym (łąki, brzegi akwenów wodnych, zarośla) gdzie tworzy geste kępy.

     Bylina dorasta do 60 cm wysokości. Łodygi pokryte są wąskimi, pierzastymi grupami od 11- 17 listków. Kwiaty są w kolorze białym, niebieskim lub jasnofioletowym. Okres zakwitu przypada od kwietnia, a zbiór - na lipiec i sierpień. Owoce są w kształcie strąków w których znajdują się nasiona. Następnie suszona w cieniu w naturalnych suszarniach.

     UWAGA: Zastosowanie ziół w leczeniu i kontrolowaniu cukrzycy ma wielowiekową tradycję i doświadczenie. Należy jednak pamiętać, że jest to działanie tylko wspomagające. W żadnym wypadku nie może zastąpić insuliny lub doustnych leków przeciwcukrzycowych zapisanych przez lekarza diabetologa.

     Stosowana od czasów średniowiecza w leczeniu cukrzycy, ale dopiero w XIX w. odkryto że, zawiera pochodne guanidyny (galegina, hydroksygalegina). Związki które mają działanie hipoglikemiczne (obniżanie stężenia glukozy we krwi). Doprowadza do zmniejszenia insulinooporności tkanek powodując zmniejszenie dawek insuliny. Dlatego należy skonsultować stosowanie rutwicy z lekarzem diabetologiem w celu modyfikacji dawki leków przeciwcukrzycowych. Dodatkowo działa moczopędnie i pobudzająco w laktacji u kobiet.

    Napar :

    1-2 łyżeczki ziela zalać szklanką wrzątku, przykryć i odstawić na minimum 15 minut. Następnie przecedzić. Pijać zawsze na świeżo 2-3 razy dziennie.

     

    data-matched-content-rows-num="3" data-matched-content-columns-num="3"

  • Ryzyko dotyczące wysiłku fizycznego u chorych na cukrzycę typ 1

  • Samokontrola glikemii w cukrzycy

     Samokontrola glikemii jest integralną częścią leczenia cukrzycy.Chorzy leczeni metodą wielokrotnych wstrzyknięć insuliny lub przy użyciu ciągłego podskórnego wlewu insuliny powinni na co dzień wykonywać dobowy profil glikemii, obejmujący oznaczenia stężenia glukozy: rano na czczo, przed i 60–120 minut po każdym głównym posiłku oraz przed snem. Częstość i pory dodatkowych oznaczeń należy dobierać indywidualnie.

     Zastosowanie systemu ciągłego monitorowania glikemii (CGMS,continuous glucose monitoring system) jako formy uzupełnienia samokontroli glikemii jest wskazane u chorych na cukrzycę typu 1 o chwiejnym przebiegu ze współistniejącymi częstymi epizodami hipoglikemii i brakiem jej świadomości, ponieważ poprawia bezpieczeństwo i skuteczność leczenia.

     Samokontrola glikemii jest również zalecana, by osiągnąć cele terapeutyczne u chorych leczonych pojedynczymi wstrzyknięciami insuliny, doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi, dietą i dozowanym wysiłkiem fizycznym (tab. 3.1).

     W celu prawidłowego prowadzenia samokontroli glikemii chorego należy przeszkolić w zakresie obsługi glukometru, interpretacji wyników i dalszego postępowania.

    Tabela 3.1. Zalecana częstość samokontroli glikemii

    Sposób leczenia cukrzycy

    Częstość pomiarów glikemii przy prowadzeniu samokontroli

    Wielokrotne (tj. co najmniej 3 × dziennie) wstrzyknięcia insuliny Intensywna funkcjonalna insulinoterapia, niezależnie od typu cukrzycy

    Chorzy leczeni wyłącznie dietą

     

     

     

     

    Chorzy stosujący doustne leki przeciwcukrzycowe i/lub analogi GLP

    Chorzy na cukrzycę typu 2 leczeni stałymi dawkami insuliny

    Wszyscy chorzy

    Wielokrotne (tj. co najmniej 4 × dziennie) pomiary w ciągu doby według ustalonych zasad leczenia oraz potrzeb pacjenta

     

    Raz w miesiącu skrócony profil glikemii (na czczo i 2 godz. po głównych posiłkach) oraz raz w tygodniu o różnych porach dnia

    Raz w tygodniu skrócony profil glikemii (na czczo i po głównych posiłkach), codziennie 1 badanie o różnych porach dnia

    Codziennie 1–2 pomiary glikemii, dodatkowo raz w tygodniu skrócony profil glikemii (na czczo i po głównych posiłkach) oraz raz w miesiącu dobowy profil glikemii

    Pomiary doraźne w sytuacji wystąpienia złego samopoczucia, nagłego pogorszenia stanu zdrowia itp.

     

    <?div>

     Do samokontroli glikemii zaleca się używanie glukometrów przedstawiających jako wynik badania stężenie glukozy w osoczu krwi, których deklarowany, potwierdzony w publikacjach i materiałach producenta błąd oznaczenia nie przekracza 15% dla stężeń glukozy ≥ 100 mg/dl (5,6 mmol/l) i 15 mg/dl (0,8 mmol/l) w przypadku stężeń glukozy < 100 mg/dl (5,6 mmol/l). U pacjentów wykonujących ≥ 4 pomiary dziennie może być pomocna analiza wyników za pomocą programu komputerowego. Kontrola dokładności pomiarów glukometrów wraz z oceną poprawności posługiwania się nimi powinna być przeprowadzana w przypadku podejrzenia nieprawidłowości oraz przynajmniej raz w roku, w placówce, w której chory jest leczony ambulatoryjnie. Powinna ona polegać na wykonaniu oznaczeń stężenia glukozy w tym samym materiale za pomocą glukometru przy zastosowaniu metody porównawczej (laboratoryjnej lub analizatora POCT spójnego z metodą laboratoryjną) — różnica w wynikach nie powinna przekraczać wyżej wymienionych granic dopuszczalnego błędu.

    Na podstawie:Zalecenia kliniczne dotyczące postępowania u chorych na cukrzycę, 2016 Polskiego Towarzystwa Diabetologicznego

    opublikowane nawww.dk.viamedica.pl

     

    data-matched-content-rows-num="3" data-matched-content-columns-num="3"

  • Słodycz Wiedzy - program dla dzieci z cukrzycą 1

     SŁODYCZ WIEDZY to Ogólnopolski Program Stypendialny realizowany przez Towarzystwo Pomocy Dzieciom i Młodzieży z Cukrzycą. Stypendium może otrzymać każdy uczeń chory na cukrzycę. Jest przyznawane w trzech kategoriach – szkoły podstawowej, gimnazjalnej i ponadgimnazjalnej.

      Stypendium jest wyróżnieniem indywidualnym dla uczniów, którzy pomimo trudności wynikających z borykania się z poważną chorobą wyróżniająco radzą sobie z nauką. Stypendium SŁODYCZ WIEDZY może otrzymać uczeń, który w danej kategorii szkolnej uzyska najwyższą średnią ocen na świadectwie z ostatniego roku.

    Program został wyróżniony w konkursie „Dobre Stypendia 2013” w kategorii Ogólnopolskie Programy Stypendialne NGO.

    Od roku 2010 w IX edycjach przyznali 409 stypendiów.

    Galeria Programu SŁODYCZ WIEDZY www.słodyczwiedzy.mojacukrzyca.pl

     

     Stypendia dla młodych diabetyków w VI edycji ufundowali: Towarzystwo Pomocy Dzieciom i Młodzieży z Cukrzycą, Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych w Katowicach, Bayer Diabetes Care, Henkel Polska oraz Magazyn Szugarfrik. Grono fundatorów może się powiększyć… Aby dołączyć do fundatorów stypendiów prosimy o kontakt z Biurem Towarzystwa Pomocy Dzieciom i Młodzieży z Cukrzycą – Tel. 605 3310345 lub 32 331 33 49

    data-matched-content-rows-num="3"      data-matched-content-columns-num="3"

  • Strefy czasowe a cukrzyca.

     Podróże nie są przeciwwskazane w cukrzycy. Chorzy na cukrzycę, szczególnie typu 1 oraz typu 2, leczeni insuliną powinni przygotować się do podróży, uwzględniając m.in. czas jej trwania, środek transportu, zmianę strefy  czasowej (w tym przypadku należy uwzględnić kierunek podróży na wschód lub na zachód) i klimat kraju docelowego. Szczególną trudność może chorym sprawić szybka zmiana strefy czasowej (podróż samolotem).

    Udostępnij

    1. Chorzy na cukrzycę, szczególnie typu 1, leczeni insuliną powinni w okresie przestawienia organizmu na nową strefę czasową (przyjmuje się, że okres ten trwa tyle dni, ile godzin wynosi różnica czasu) zachować szczególną ostrożność. W tym okresie konieczna jest częsta kontrola glikemii.

    2. Chorzy leczeni  insuliną podawaną w modelu baza–bolus przy podróżach samolotem na zachód (wydłużenie dnia) powinni podać dotychczas stosowaną dawkę insuliny długodziałającej wieczorem nowego czasu. Ewentualne hiperglikemie wynikające np. ze spożywania posiłków na pokładzie samolotu mogą być korygowane dodatkowymi dawkami insuliny krótkodziałającej/analogu szybkodziałającego. Przy podróży na wschód (skrócenie dnia) może być konieczne zmniejszenie dawki insuliny długodziałającej podawanej wieczorem.

    3. Chorzy leczeni za pomocą  osobistej pompy insulinowej nie muszą korygować zegara pompy ani modyfikować dawek insuliny, jeśli zmiana czasu nie przekracza 2 godzin. Jeśli natomiast zmiana czasu jest większa, a planowany pobyt w innej strefie czasowej długi, zaleca się stopniowe przesuwanie ram czasowych wlewu podstawowego o 2 godziny dziennie.

    Zalecenia kliniczne dotyczące postępowania u chorych na cukrzycę, 2017

    za pozwoleniem www.viamedica.pl

    data-matched-content-rows-num="3"      data-matched-content-columns-num="3"

  • System CGM - zasady refundacji

  • System monitorowania glikemii CGM-RT - wciąż bez refundacji

  • Szczepienie dziecka chorego na cukrzycę

      Każde dziecko chore na cukrzycę powinno przejść szczepienia zgodnie z aktualnym programem szczepień ochronnych (PSO - Program Szczepień Ochronnych). Rekomenduje Polskie Towarzystwo Diabetologiczne. 

     Według PSO 2015 obowiązkowe (grupa ryzyka) są szczepienia przeciwkoStreptococcus pneumoniaeod 2 - go do 5 - tego roku życia (szczepionka 10 - lub 13 - walentną) oraz zalecane od 6 roku życia do starości szczepionka 13 - walentną. Zaleca się coroczne szczepienie dzieci powyżej 6. miesiąca życia i osób dorosłych przeciwko grypie. Należy zachęcać do szczepienia przeciwko ospie wietrznej, ponieważ zachorowanie na nią może być przyczyną poważnej dekompensacji cukrzycy. 

     Od 1996 roku wszystkie urodzone dzieci są objęte szczepieniem przeciwko WZW typu B, a od 2000 roku szczepiona jest także młodzież w 14. roku życia. Szczepienie jest zalecane wszystkim chorym. Obowiązuje aktywne wychwytywanie osób niezaszczepionych w każdym wieku i szczepienie według schematu 0, 1, 6 miesięcy. W sytuacji gdy u wcześniej zaszczepionych stwierdza się miano przeciwciał anty-HBs < 10 j.m./l, zaleca się rewakcynacje 1– 3 dawkami szczepionki. Jeżeli nie uzyska się ochronnego stężenia przeciwciał po podaniu 3 dawek szczepionki (4 –12 tyg. od ostatniego szczepienia), odstępuje się od dalszych szczepień. Przed każdym szczepieniem obowiązuje badanie lekarskie.

     

     

    Źródło:Zalecenia kliniczne dotyczące postępowania u chorych na cukrzycę www.dk.viamedica.pl  

     

     

     

     

    data-matched-content-rows-num="3" data-matched-content-columns-num="3"

  • Szczepienie na rotawirusy obniża ryzyko wystąpienia cukrzycy typu 1

     W piśmie „JAMA Pediatrics” z 22.01.2019 opublikowano wyniki badań o wpływie szczepień przeciwko rotawirusom u dzieci, na częstotliwość zapadania na cukrzycę typu 1. Badania można było wykonać dzięki wprowadzeniu w Australii obowiązkowych szczepień przeciw rotawirusom od 2007 r (2 i 4 miesiąc życia).

     Badania przeprowadzono przez Murdoch Children's Research Institute we współpracy z Walter and Eliza Hall Institute. Kirsten Perrett i wspólnicy w ciągu 8 lat przeanalizowali statystyki zachorowań na cukrzycę typu 1. Analizowano i porównywano okres pomiędzy 2000 – 2015 r czyli czas przed i po wprowadzeniu obowiązkowych szczepień u dzieci. W wyniku obserwacji stwierdzono zmniejszoną liczbę zachorowań u dzieci na cukrzycę typu 1.

     Najkorzystniej wypadła grupa dzieci w wieku od 0 - 4 lat gdzie zaobserwowano spadek zachorowalności na cukrzycę typy 1 o 14 %. Należy też zwrócić uwagę że, w grupie dzieci od 5 do 14 lat nie stwierdzono zmian. Wytłumaczeniem tej sytuacji w/g autorów jest to że, dzieci poniżej 5 roku życia urodziły się już po wprowadzeniu obowiązku szczepienia. Na dzień dzisiejszy nie ma badań, czy i jak długo będzie działał tzw okres ochronny szczepionki u dzieci z grupy od 0 do 4 lat w wieku późniejszym. Tutaj badacze z Australii planują dalsze badania.

     Bez względu na niewiadome, Australia zanotowała pierwszy od ponad 30 lat spadek zachorowalności na cukrzycę typu 1 u dzieci.

     Dodać należy że, Profesor Len Harrison z Walter and Eliza Hall Institute wraz z współpracownikami już 20 lat temu znalazł powiązania pomiędzy infekcją rotawirusową a zachorowaniem na cukrzycę typu 1.

    źródło :

    eurekalert.org

    jamanetwork.com

     

     

    data-matched-content-rows-num="3"      data-matched-content-columns-num="3"

  • Szkolenia w szkołach i przedszkolach

  • Tarczyca - badania diagnostyczne

    Podczas okresowych kontrolnych wizyt i badań u diabetologa, zawsze należy sprawdzić stan tarczycy u diabetyka. Kontrola tarczycy w przebiegu cukrzycy jest bardzo ważna i odbywa się poprzez obserwację oraz badania laboratoryjne. Główne badania w kierunku chorób tarczycy to TSH, TPOAb, T3.T4, TRAb.
     
    TSH -(thyroid-stimulating hormone)-hormon tyreotropowy wydzielany jest przez przedni płat przysadki mózgowej odpowiada za produkcję hormonów i wzrost. Na jego stężenie i wydzielanie wpływają hormony tarczycy. Przy nadczynności (TSH maleje) a przy niedoczynności (TSH wzrasta).

    TPOAb - (autoantibodies to thyroid peroxidase) - Przeciwciała przeciw peroksydazie tarczycowej. Oznaczenie wykonuje się w celu rozpoznania chorób autoimmunologicznych gruczołu. Pomagają także w różnicowaniu i rozpoznaniu innych przyczyn np. powiększenia tarczycy (wola). Zaleca się je wówczas, kiedy inne badania (np.T3,T4, TSH) wskazują na problem w tarczycy.

    T3 - (trijodotyronina), całkowita T3, wolna T3 (FT3) – badanie pomocne w diagnozie nadczynności tarczycy. Pobierane z żyły łokciowej. T3 wykonuje się po stwierdzeniu nieprawidłowego poziomu TSH LUBT4.

    T4 – badanie w diagnostyce niedoczynności i nadczynności tarczycy. Pobierane z żyły łokciowej. Obecnie badanie T4 jest zwykle zastępowane FT4. Zlecane przez lekarzy po uzyskaniu nieprawidłowo wysokiego lub niskiego wyniku oznaczenia TSH.

    TRAb - (thyrotropin receptor antibody) - Przeciwciała skierowane przeciwko TSH w tarczycy. Zalecane w podejrzeniu choroby Gravesa-Basedowa oraz u ciężarnych z przebytą lub obecną autoimmunologiczną chorobą tarczycy. 

     

     

    data-matched-content-rows-num="3"      data-matched-content-columns-num="3"

  • test Coopera

     Aktywność ruchowa to jeden z trzech filarów leczenia i dobrego wyrównania cukrzycy. Każda osoba, także chora na cukrzycę powinna przed podjęciem aktywności sportowej sprawdzić swoją wydolność oraz wytrzymałość. Jest to punkt wyjścia do wprowadzenia odpowiedniego programu aktywności. Służy do tego test Coopera.

     Test został opracowany przez lekarza Kennetha H. Coopera dla sprawdzenia wytrzymałości żołnierzy armii amerykańskiej. Obecnie stosowany powszechnie jako sprawdzian określający maksymalną wydolność krążeniowo - oddechową (tzw pułap tlenowy V02max). Polega na przebiegnięciu jak najdłuższego dystansu w ciągu 12 min.

     Do testu powinno podchodzić się po 3 - 4 tyg treningu i ewentualnych badaniach lekarskich (osoby starsze lub chorujące). Na poczatku wskazana jest rozgrzewka (rozciąganie 10-15 min). Podczas biegu powininno się być maksymalnie zaangażowanym, utrzymać równe tempo i ewentualnie przyśpieszyć na końcu. Dwanaście minut to naprawdę długi czas. W razie zmęczenia, w trakcie testu dopuszczalny jest marsz. Po zakończeniu testu powinno się chwilę potruchtać w miejscu. Nagłe przerwanie wysiłku może spowodować zaburzenie pracy serca. Na zakończenie powinieneś odczuwać solidne zmęczenie. Na podstawie wyniku mozna obliczyć dla siebie przybliżoną wielkość pobierania tlenu :

    V02max = (dystans w metrach-504,9)/44,73  (wg Cooper)

     

    Poniżej tabela norm testu Coopera z podziałem na wiek i płeć

     

    test coopera tabela wyników

     

     

     

    data-matched-content-rows-num="3" data-matched-content-columns-num="3"

  • Towarzystwa pomocy

    1. Towarzystwo Pomocy dzieciom i młodzieży z cukrzycą - Gliwice

                                     mojacukrzyca.pl

    2. Stowarzyszenie Przyjaciół Dzieci i Młodzieży z cukrzycą - Kalisz

                          dziecizcukrzycakalisz.tnb.pl

    3. Świętokrzyskie Stowarzyszenie Pomocy dzieciom, młodzieży, dorosłym z cukrzycą i innymi schorzeniami - Kielce

                                      cukiereczki.org

    4. Małopolskie Towarzystwo Pomocy Dzieciom i Młodzieży z cukrzycą - Kraków

                                    diabetycy-krakow.pl

    5. Koło Pomocy Dzieciom i Młodzieży z Cukrzycą w Lublinie

                                     cukrzyca.lublin.pl

    6. Fundacja Diabeciaki - Łódź

                                      diabeciaki.pl

    7. Koło Pomocy Dzieciom z cukrzycą w Poznaniu

                                    dziecuk.tami.p

    8. Podkarpacki Stowarzyszenie Przyjaciół Dzieci i Młodzieży z cukrzycą - Rzeszów

                                 diabetyk.rzeszow.pl

    9. Fundacja dla Dzieci z Cukrzycą - Warszawa

                                  fundacja-cukrzyca.pl

    10. Fundacja dla Dzieci z Cukrzycą "Słodziaki" - Warszawa

                                  fundacjaslodziaki.pl

    11. Federacja Diabetyków

                                     diabetycy.eu


     

  • TREG - metoda na opóźnienie rozwoju cukrzycy typ 1

    TREG – sposób na opóźnienie rozwoju cukrzycy typu 1 przy użyciu terapii wykorzystującej komórki układu odpornościowego. 

    Od kilku lat polskich diabetyków interesuje wiadomość na temat nowości w leczeniu cukrzycy typ 1 stworzonej przez polskich naukowców z Gdańska. W 2019 r metoda przeszła do trzeciej fazy badań klinicznych. Środki finansowe naukowcy z GUMed otrzymali z unijnego programu Horyzont 2020.

    W planach jest wprowadzenie dostępności komercyjnej w drodze tzw. wyjątku szpitalnego. Jest to procedura pozwalająca na oferowanie leku przed jego rejestracją centralną, na podstawie statusu ATMP (Advanced Therapy Medicinal Products) przyznanego przez Europejską Agencję Leków (EMA). Jest dopuszczona wyłącznie na terenie szpitala, w którym produkowany jest lek, pod opieką i na odpowiedzialność konkretnego lekarza.  

    Nie jest to lek na cukrzycę, a sposób na opóźnienie pełnoobjawowej cukrzycy typ 1. Działa jak antysupresant po transplantacjach, nie powodując jednak skutków ubocznych. Lek (szczepionka) jest skuteczna jedynie u osób ze świeżo zdiagnozowaną chorobą, gdzie trzustka nadal produkuje insulinę. Szczepionka hamuje rozwój choroby, spowalnia i łagodzi objawy, przedłużając okres remisji. Szczepionka jest w fazie badań, i nie wiadomo, jak długo okres remisji będzie trwał.

    Jak się zakwalifikować do programu testowania szczepionki przeciwko cukrzycy typu 1?

     Aby zostać wstępnie zakwalifikowanym do programu badawczego „Terapia komórkowa cukrzycy typu 1 w oparciu o namnożone sztucznie limfocyty regulatorowe CD4+CD25+CD127- oraz przeciwciało anty-CD20 – badanie randomizowane”, należy spełnić szereg wstępnych warunków:

    • wiek 8-16 lat

    • polskie obywatelstwo

    • masa ciała > 30 kg oraz BMI między 25 a 75 percentylem na siatce centylowej BMI (bez nadwagi i niedowagi)

    • wczesna faza cukrzycy typu 1 – pierwsze 3 miesiące trwania choroby lub 8 miesięcy trwania cukrzycy jeśli pacjent otrzymuje insulinę w dawce poniżej 0,3j/kg wagi ciała/dobę

    • poziom C-peptydu na czczo przy rozpoznaniu cukrzycy >0,7 ng/ml przy glikemii nie wyższej jak 130 mg/dl

    • dodatnie miano autoprzeciwciał potwierdzających destrukcję komórek beta trzustki ( anty-GAD – przeciw dekarboksylazie kwasu glutaminowego, ICA – przeciwwyspowe, IAA – przeciwinsulinowe) – wysokie miano jednego z przeciwciał (4-krotność normy) lub niskie miana dwóch lub trzech przeciwciał (2-4-krotność normy).

    • całkowite zapotrzebowanie na insulinę < 0,5 j./ kg masy ciała/ dobę oraz brak tendencji do zwiększania się zapotrzebowania w kolejnych tygodniach terapii insulinowej

    • nieprzyjmowanie na stałe innych leków poza insuliną (nie dotyczy witaminy D)

    • brak chorób współistnijących oraz przebytych w szczególności: zaburzeń układu krwiotwórczego (niedokrwistość, limfopenia, neutropenia, małopłytkowość), nowotworów, zakrzepicy, nadciśnienia tętniczego, makroalbuminurii, retinopatii, niedoboru IgA, układowych zakażeń grzybiczych, aktywnego zakażenia wirusem EBV, przebytego lub aktywnego zakażenia wirusem HIV, HCV, HBV, prątkiem gruźlicy, krętkiem kiły.

     Leczenie może być jedynie zastosowane u osób, które mają wole współpracy z lekarzami, posiadają wystarczającą wiedzę na temat cukrzycy i jej kontroli oraz nie cierpią na zaburzenia emocjonalne, takie jak depresja, zaburzenia odżywiania, nałogi.

    Gdzie się zgłosić?

    Jeśli uważasz, że twoje dziecko spełnia powyższe kryteria, zadzwoń na podany niżej numer telefonu lub napisz maila na:

    Klinika Pediatrii, Diabetologii i Endokrynologii UCK w Gdańsku http://www.uck.gda.pl

    Dr n.med Ilona Derkowska – e-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

    Lek. Magdalena Żalińska – e-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

    Oddział Diabetologii Dziecięcej – tel. 58 349 2815, 58 349 2890

     Przed wykonaniem telefonu, należy odnaleźć dokumentację medyczną z okresu diagnozy choroby oraz przygotować informacje na temat powyższych kryteriów. Dla osób, które zakwalifikują się do programu, terapia jest bezpłatna. Terapia jest finansowana grantu naukowego STRATEGMED.

    prof. dr hab. med. Małgorzata Myśliwiec-e-mail:  Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript. tel. 58 349 28 98

    Ostateczna decyzja, kto zostanie przyjęty do programu, należy do kliniki.

  • Udar mózgu u chorych na cukrzycę

    Cukrzyca jest silnym czynnikiem ryzyka udaru mózgu, zarówno niedokrwiennego, jak i krwotocznego.Podwyższone stężenie glukozy stwierdza się u ponad 60% chorych hospitalizowanych z powodu ostrego udaru mózgu. Około 20% przypadkówhiperglikemii dotyczy osób z wcześniej rozpoznaną cukrzycą, 16–24% przypadków stanowią osoby, u których cukrzyca była wcześniej nierozpoznana, u pozostałych jest to hiperglikemia przejściowa (stresowa).

     Hiperglikemia stwierdzana w ostrym okresie udaru jest czynnikiem niekorzystnym rokowniczo, zarówno u osób chorych na cukrzycę, jak i bez cukrzycy. Jej obecność wiąże się z ryzykiem większego ogniska niedokrwiennego i jego ukrwotocznienia, cięższym przebiegiem choroby oraz gorszym rokowaniem (mniejsza samodzielność chorych oraz większa wczesna i późna śmiertelność). Hiperglikemia stwierdzana przy przyjęciu do szpitala najczęściej wykazuje tendencję do stopniowego, samoistnego obniżania się po pierwszych kilkunastu godzinach/dniach choroby

     Ze względu na brak dużych, randomizowanych badań interwencyjnych, które wskazywałyby na korzyści wynikające z utrzymywania konkretnych wartości glikemii u chorych z udarem, zalecane docelowe wartości glikemii u osób, u których rozpoznano ostry udar mózgu, są podobne do tych, jakie zaleca się w przypadku innych ciężkich, ostrych schorzeń. Insulinoterapięnależy wdrożyć przy wartościach glikemii ≥ 180 mg/dl (10 mmol/l), a następnie utrzymywać glikemię w zakresie 140 – 180 mg/dl (7,8 – 10 mmol/l), przy czym, o ile to możliwe, optymalnie około 140 mg/dl (7,8 mmol/l). Ze względu na ryzyko hipoglikemii należy unikać stężeń glukozy poniżej 110 mg/dl (6,1 mmol/l).

    Insulina powinna być podawana dożylnie w 0,9 - procentowym roztworze NaCl za pomocą pompy strzykawkowej, pod ścisłą kontrolą glikemii.

     W chwili, gdy stan chorego się poprawia i zaczyna on spożywać posiłki, należy zakończyć dożylny wlew insuliny i rozpocząć jej podawanie podskórne. Odłączenie dożylnego wlewu insuliny należy poprzedzić podskórnym podaniem insuliny krótkodziałającej lub analogu szybkodziałającego.

     Ze względu na duże prawdopodobieństwo obecności cukrzycy u chorych ze świeżym udarem niedokrwiennym mózgu, u których cukrzyca nie była wcześniej rozpoznana, konieczne jest przeprowadzenie diagnostyki w tym kierunku po uzyskaniu stabilizacji stanu chorego.

     Zalecenia dotyczące ciśnienia tętniczego i innych aspektów prowadzenia chorych z udarem niedokrwiennym mózgu są takie jak u osób bez cukrzycy, gdyż brak jest danych wskazujących na korzyści płynące z odmiennego lub szczególnego postępowania u chorych na cukrzycę.

    Prewencja wtórna po udarze jest zgodna z ogólnie obowiązującymi zasadami.

     

    Źródło :www.dk.viamedica.plZalecenia kliniczne dotyczące postępowania u chorych na cukrzycę, 2016 

     

     

    data-matched-content-rows-num="3"      data-matched-content-columns-num="3"

  • Wkłucia do pomp insulinowych po 26 roku życia