kontroluj cukrzycę z nami
A A A

cukrzyca typ 1

  •   Wpływ alkoholu na organizm u każdego jest inny. W zależności od wieku, płci, masy ciała i indywidualnej predyspozycji organizmu. Wiele napojów alkoholowych zawiera węglowodany, które początkowo powodują wzrost cukru. Alkohol jednak hamuje uwalnianie tzw ratunkowej glukozy do krwi z wątroby (glukagen) powodując obniżenie poziomu cukru (hipoglikemię).

    Udostępnij

    Wątroba skupia się głównie na detoksykacji krwi z alkoholu, a następnie na metabolizowaniu produktów przemiany materii.

     Stanowisko PTD: Dopuszczalne ilości alkoholu to nie więcej niż 20g/dz. dla kobiet i 30g dla mężczyzn. Alkohol jest absolutnie przeciwwskazany u osób chorujących na cukrzycę, u których dodatkowo stwierdza się podwyższony poziom triglicerydów w surowicy krwi, zdiagnozowano neuropatię i u tych chorych, którzy przebyli zapalenie trzustki.

     Spożycie alkoholu przez chorego na cukrzycę może powodować dwojakiego rodzaju powikłania. Niedocukrzenieczęstsze, ponieważ alkohol hamuje produkcję glukozy w wątrobie. Szczególnie narażeni są na to pacjenci leczeni insuliną oraz lekami z grupy pochodnych sulfonylomocznika.

    Ponieważ alkohol obniża poziom glukozy we krwi, osoby z cukrzycą nigdy nie powinny spożywać alkoholowych napojów na pusty żołądek. Diabetyk zawsze powinien dobrze zjeść przed spożyciem alkoholu oraz zabezpieczyć sobie dostęp do przekąsek.

    Większe ryzyko wystąpienia hipoglikemii mają pacjenci, przyjmujący insulinę. Mogą doświadczyć dużego spadku poziomu glukozy w nocy. Należy o tym pamiętać podczas korekty dawki leku przed snem. Hipoglikemia poalkoholowa może nastąpić podczas picia oraz do 24 godzin po spożyciu. Poleca się więc nie tylko sprawdzenie poziomu glukozy przed wypiciem, przed położeniem się do łóżka ale także co najmniej raz w nocy. Bezpieczny poziom glukozy zawiera się pomiędzy 5.5 i 7.7mmol/L.

    Poniższa tabela podsumowuje ilość węglowodanów, kalorii i jednostek alkoholu.

    Uwaga: podane wartości są ogólne i będą się równic w zależności od konkretnej marki.

    Rodzaj alkoholu

    Pojemność

    Zawartość alkoholu

    Węglowodany

    Kalorie

    Ilość jednostek

    Porter

    330

    9.5%

    15g

    224

    2

    Piwo jasne

    0,5l

    4-6%

    12-15g

    220

    1.8-2

    Wino czerwone

    175ml

    12%-14%

    5g

    150

    1.7

    Wódka

    40ml

    40%

    0g

    110

    1

    Dżin

    40ml

    40%

    0g

    110

    1

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

    Czerwone wytrawne wino - w niewielkich ilościach działa pozytywnie na serce, a nie jest zbyt kaloryczne. Nie zawiera również dużej ilości węglowodanów.

    Drinki - np. wódka zmieszana z napojem dietetycznym. Pić powoli. Nie zawiera węglowodanów ani kalorii.

    Czysty alkohol – wątroba nie wydzieli glukagonu, doprowadzając do hipoglikemii.

    Kolorowe drinki - zawierają dużo soków owocowych, albo cukru (np. Mohito). Tego typu drinki kończą się zazwyczaj szybką hiperglikemią.

    Piwo – najlepiej zastosować na hipoglikemię.

     

     

    data-matched-content-rows-num="3" data-matched-content-columns-num="3"

  • Amiotrofia cukrzycowa inaczej znana jako neuropatia cukrzycowa proksymalna. 

    To bardzo rzadki zespół chorobowy zaliczany do tzw niesymetrycznych powikłaniach neurologicznych w cukrzycy, w trakcie której następuje uszkodzenie korzeni nerwu obwodowego. Jest szczególną postacią neuropatii cukrzycowej. Zwykle występuje u pacjentów w starszym wieku z długą historiąnie wyrównanejcukrzycy typu 2. Objawia sięniedowładem a następnie atrofią (zanikiem)mięśni miednicy orazkończyn dolnych. W pierwszym etapie objawy dotyczą proksymalnych części mięśni jednej strony. W wyniku osłabienia mięśni następuje przeciążenie niewydolnych struktur które doprowadzają do bólu podczas poruszania się. Najprostsze ruchy wymagają dużego wysiłku.

    Udostępnij

    Dodatkowe objawy choroby to:

    - zaburzenia czucia głębokiego (brak orientacji i czucia przestrzennego). Chory często obija się o przedmioty które są w jego pobliżu.

    - zaburzenie czucia powierzchniowego charakteryzującego się pieczeniem, drętwieniem, przeczulicą.

     Diagnozę amiotrofii cukrzycowej przeprowadza się podczas elektromiografii (badanie przewodności nerwu).

     W leczeniu najważniejsze jest wyrównanie cukrzycy (prawidłowe HbA1c) oraz procedury medyczne znane z leczenia stopy cukrzycowej. Terapia trwa miesiącami lub latami i nie doprowadza do pełnego powrotu czucia i sprawności.

     

     glukoza.pl

    data-matched-content-rows-num="3" data-matched-content-columns-num="3"

  • Udostępnij
     Podczas okresowych kontrolnych wizyt i badań u diabetologa, zawsze należy sprawdzić stan tarczycy u diabetyka. Kontrola tarczycy w przebiegu cukrzycy jest bardzo ważna i odbywa się poprzez obserwację oraz badania laboratoryjne. Główne badania w kierunku chorób tarczycy to TSH, TPOAb, T3.T4, TRAb.
     
    TSH -(thyroid-stimulating hormone)-hormon tyreotropowy wydzielany jest przez przedni płat przysadki mózgowej odpowiada za produkcję hormonów i wzrost. Na jego stężenie i wydzielanie wpływają hormony tarczycyPrzy nadczynności (TSH maleje) a przy niedoczynności (TSH wzrasta).

    TPOAb - (autoantibodies to thyroid peroxidase) - Przeciwciała przeciw peroksydazie tarczycowej. Oznaczenie wykonuje się w celu rozpoznania chorób autoimmunologicznych gruczołu. Pomagają także w różnicowaniu i rozpoznaniu innych przyczyn np. powiększenia tarczycy (wola). Zaleca się je wówczas, kiedy inne badania (np.T3,T4, TSH) wskazują na problem w tarczycy.

    T3 - (trijodotyronina), całkowita T3, wolna T3 (FT3) – badanie pomocne w diagnozie nadczynności tarczycy. Pobierane z żyły łokciowej. T3 wykonuje się po stwierdzeniu nieprawidłowego poziomu TSH LUBT4.

    T4 – badanie w diagnostyce niedoczynności i nadczynności tarczycy. Pobierane z żyły łokciowej. Obecnie badanie T4 jest zwykle zastępowane FT4. Zlecane przez lekarzy po uzyskaniu nieprawidłowo wysokiego lub niskiego wyniku oznaczenia TSH.

    TRAb - (thyrotropin receptor antibody) - Przeciwciała skierowane przeciwko TSH w tarczycy. Zalecane w podejrzeniu choroby Gravesa-Basedowa oraz u ciężarnych z przebytą lub obecną autoimmunologiczną chorobą tarczycy. 

    data-matched-content-rows-num="3"      data-matched-content-columns-num="3"

  • Hb lub HGB to skrót od słowa hemoglobina. Jest to białko zawarte w eryrtocytach, które transportuje tlen. Jej prawidłowe stężenie u osób dorosłych wynosi od 12 do 17 g/dl (u kobiet) i od 13 do 18 g/dl (u mężczyzn). Może też być wyrażone w milimolach/litr.

     Prawidłowa hemoglobina u osób dorosłych prawie w całości (98%) składa się z hemoglobiny A (HbA), określanej jako HbA1. Hemoglobina wiąże glukozę. W wyniku tego połączenia powstaje hemoglobina  glikowana (glikowana HbA1). Jej stężenie jest proporcjonalnie zwiększone do częstości epizodów hiperglikemii (czyli im większe stężenie cukru we krwi, tym większe stężenie HbA1). Jest kilka glikowanych frakcji hemoglobiny A1, mianowicie: HbA1a, HbA1b i HbA1c. Spośród tych 3 frakcji tylko HbA1c jest stabilna i dobrze koreluje ze stężeniem cukru we krwi.  Dlatego jest używana jako kryterium wyrównania cukrzycy i tylko ten parametr jest dla ważny dla osób chorujących na cukrzycę.

     Prawidłowe stężenie HbA1c wynosi od 4 do 6% hemoglobiny całkowitej, czyli Hb. Naukowcy jednak nie są do końca zgodni co do tego jak powinno wyglądać HbA1c osoby zdrowej. U osób chorych na cukrzycę ten odsetek HbA1c jest wyższy niż u zdrowych, bo stężenie cukru we krwi przekracza wartości prawidłowe. Pacjenci z cukrzycą powinny dążyć do uzyskania wartości jak najbardziej zbliżonych do prawidłowych tzn. poniżej 6,5%. Należy podkreślić, że dla każdego indywidualnie lekarz powinien ustalić wartość odsetka HbA1c, do którego pacjent powinien dążyć. Dla większości pacjentów z dłużej trwająca cukrzycą wartość ta nie powinna przekraczać 7%.

     Poniższe normy HbA1c dotyczą diabetyków

    Rodzaj cukrzycy%mmol/mol
    Kobiety przygotowujące się do ciąży i ciężarneRówne lub mniejsze 6%

    Równe lub mniejsze

    42 mmol/mol

    Cukrzyca typu 1Równe lub mniejsze 6,5%

    Równe lub mniejsze

    48 mmol/mol

    Krótkotrwała cukrzyca typ 2Równe lub mniejsze 6,5%

    Równe lub mniejsze

    48 mmol/mol

    Dzieci i młodzieżRówne lub mniejsze 6,5%

    Równe lub mniejsze

    48 mmol/mol

    Osoby starsze po wylewie, zawale, liczne chorobyRówne lub mniejsze 8%

    Równe lub mniejsze

    64 mmol/mol

    Pozostali chorzy na cukrzycęRówne lub mniejsze 7%

    Równe lub mniejsze

    53 mmol/mol

    Źródło: Zalecenia kliniczne dotyczące postępowania u chorych na cukrzycę 2015. Stanowisko Polskiego Towarzystwa Diabetologicznego 2015

     Można też określić HbA1c podczas pomiaru glukometrem i skorzystanie z poniższej tabeli. Dokładność zależy od tego jak często badasz cukier glukometrem. Jeśli badasz cukier nieregularnie lub tylko raz-dwa razy dziennie, to średni wynik z glukometru może nie być miarodajny. Zasada jest prostsza – im więcej wyników z glukometru tym dokładniejsze szacunki HbA1c.

     

    HbA1c w %HbA1c w mmol/molŚr stężenie glukozyŚr stężenie glukozy
    53197 (76 - 120)5,4 (4,2 -6,7)
    642126 (100 - 152)7,0 (5,5 – 8,0)
    753154 (123 -185)8,6 (6,8 – 10,3)
    864183 (147 - 217)10,2 (8,1 – 12,1)
    975214 (170 - 249)11,8 (9,4 – 13,9)
    1086240 (193 - 282)13,4 (10,7 – 15,7)
    1197269 (217 - 314)14,9 (12,0 – 17,5)
    12108289 (240 - 347)16,5 (13,3 – 19,3)
        

    Wartości w nawiasie pokazują zakres możliwego błędu glukometru.

    HbA1c jest używane aby określić jak dobrze kontrolujemy naszą cukrzycę. HbA1c powyżej zalecanych norm oznacza, że przez ostatnie 2-3 miesiące poziom cukru we krwi był wyższy niż norma. A to z kolei grodzi powstaniem groźnych powikłań cukrzycowych

    Badania naukowe wykazują, że obniżenie HbA1c o 1% lub o 11 mmol/mol redukuje ryzyko uszkodzenia małych naczyń krwionośnych o 25%. Uszkodzenia małych naczyń powodują takie powikłania jak:

    1.Stopa cukrzycowa

    2.Retinopatia

    3.Choroby nerek

     Ponadto, w przypadku osób cierpiących na cukrzycę typu 2, obniżenie HbA1c o 1% redukuje ryzyko:

    1.Amputacji o 43%

    2.Niewydolność serca o 16%

    3.Katarakty o 19%

      Badanie HbA1c wykonuje się na podstawie badania krwi żylnej. Mimo, że do badania HbA1c nie trzeba być na czczo, czasem lekarz zleca też inne badania, na przykład badanie na cholesterol. W takim wypadku pobranie krwi musi się odbyć na czczo.

     To, jak często powinieneś wykonywać oznaczenie (badanie) HbA1c, zależy od tego, jak dobrze udaje Ci się osiągać zalecane cele kontroli cukru we krwi. Jeśli masz wyrównaną glikemię, i osiągasz zalecane cele leczenia, badanie należy wykonać raz do roku. Jeśli masz problemy z wyrównaniem cukrzycy i osiągnięciem zalecanych norm glikemii lub też niedawno zmieniłeś metodę leczenia, to powinieneś wykonać badanie HbA1c co 3 miesiące.

    data-matched-content-rows-num="3" data-matched-content-columns-num="3"

  •  Z roku na rok wzrasta liczba osób chorujących na cukrzycę, leczonych pompą insulinową. Obawy o działanie pompy insulinowej związane z przejściem przez urządzenia kontrolne (security) nie tylko na lotnisku, ale również np. w sądzie są uzasadnione. Podczas odprawy na lotnisku musimy dostosować się do pewnych zachowań (np. nie zostawiać bagażu bez opieki) oraz procedur bezpieczeństwa. Najważniejsze to ręczne detektory metali i to co nas bardziej interesuje - bramki elektromagnetyczne. Zmienne pole magnetyczne jakie emitują bramki kontrolne spełniają rygorystyczne normy bezpieczeństwa i mają znikomy wpływ na organizm człowieka (statystycznie podróżny przebywa 1-2 s z częstotliwością zmian pola od 1 KHz – 1 MHz).

    Udostępnij

     Te same parametry pola mogą jednak mieć wpływ na aparaturę medyczną – aparat EKG Holter, stymulator serca czy naszą pompę insulinową. W wyniku działania może dojść do skasowania ustawień lub przesterowania ich pracy.

     Aby tego uniknąć powinno się pompę insulinową na czas przejścia odpiąć, oddać kontrolującemu lub innej osobie. Następnie sprawdzić i podłączyć. Teoria to jedno a praktyka to drugie. Często zdarza się że kontroler, pomimo udzielonej informacji oraz dostępu do zaświadczenia lekarskiego każe przejść z pompą insulinową przez bramki bezpieczeństwa (security). Zgodnie z zasadą „przezornego Pan Bóg strzeże” warto do kontroli przygotować się wcześniej. Odpiąć i „zaskoczyć” strażnika podając mu lub innej osobie naszą pompę insulinową po zewnętrznej stronie bramek bezpieczeństwa.

     Bagaż podręczny w którym nie powinna znaleźć się nasza pompa insulinowa, prześwietlany jest przy pomocy promieniami RTG o parametrach nie szkodliwych dla ludzi. Urządzenia RTG na lotniskach poddawane są ostrej kontroli przeprowadzanej przez Państwową Agencję Atomistyki oraz inspektorów dozoru jądrowego.

     

    data-matched-content-rows-num="3"      data-matched-content-columns-num="3"

  •  Osobista pompa insulinowa to urządzenie wielkości telefonu (waga ok 100 g) pozwalające diabetykom na poprawę jakości życia. Pompa insulinowa, poprzez dren (zestaw infuzyjny) stale dostarcza organizmowi insulinę bez konieczności robienia wielokrotnych, uciążliwych zastrzyków penem.

     Działanie - silniczek pompy insulinowej, działa na tłok miniaturowej "strzykawki" z insuliną, wstrzykując dokładnie odmierzonej dawkę leku (insuliny). Obecnie około 250 000 ludzi na całym świecie jest leczonych przy użyciu pomp insulinowych.
    Insulina jest pompowana przez zestaw infuzyjny: specjalną cienką rurkę połączoną z igłą wbitą pod skórę. Wkłucie pozostaje w jednym miejscu przez ok. 3-5 dni (info. producentów), po czym jego miejsce należy zmienić.

    Podawanie - insulina jest podawana przez pompę insulinową na dwa różne sposoby. Dawkę bazową (tzw baza) pompa insulinowa podaje bez względu na to czy spożywa się jakieś posiłki, czy też nie. Natomiast bolusy - jednorazowe duże dawki, wstrzykiwane są przed posiłkiem. Dawka bazowa nie powinna przekraczać 30% całości insuliny podanej na dobę. Pacjent może zaprogramować dozowanie insuliny z dużą dokładnością. Żadna igła czy nawet najnowocześniejszy pen nie daje takiej możliwości.
    Przy stosowaniu pompy insulinowej całkowite zapotrzebowanie na insulinę zmniejsza się o 15-20%. Mniej jest także ukłuć (zamiast kilku dziennie - jedno raz na kilka dni). Ponadto pompa insulinowa ma wbudowany alarm, który włącza się w przypadku wystąpienia usterek. Tu jednak należy być bardzo ostrożnym ponieważ, alarmy nie działają jak byśmy oczekiwali. Każda sytuacja alarmowa ma przypisany do niej sygnał. Można więc zorientować się, czy np. wyczerpały się baterie czy może zabrakło insuliny.
     Pamiętaj - urządzenie nie jest w stanie całkowicie zastąpić zdrowej trzustki. Działa tak dobrze jak diabetyk potrafi kontrolować pompę oraz swoją chorobę. Używanie wcale nie zwalnia z konieczności kontrolowania poziomu cukru we krwi. Czasem nawet konieczne są częstsze pomiary. Osobista pompa insulinowa to w Polsce nadal duży wydatek. Jednak dzięki WOŚP, która jako pierwsza wprowadziła program darmowych pomp dla dzieci, oraz intensywnym wysiłkom organizacji pozarządowych od 2010 minister zdrowia (Kopacz) refunduje pompy. Refundacja obejmuje tylko osoby, które zachorowały przed 16 rokiem życia (raz na 4 lata do 26 lat). Prace nad powiększeniem grupy objętej refundacją po 26 roku życia w tej chwili zostały wstrzymane przez byłego już ministra zdrowia (Radziwiłł).

     

    data-matched-content-rows-num="3" data-matched-content-columns-num="3"

  • Glycemia, or blood glucose value, is expressed in different units - in mmol / L or mg / dL.

    The conversion factor: 1 mmol / l = 18 mg / dl is used to convert the blood glucose values from one unit to another.

    Share

    mg/dl

    mmol/l

    mg/dl

    mmol/l

    mg/dl

    mmol/l

    mg/dl

    mmol/l

    mg/dl

    mmol/l

    mg/dl

    mmol/l

    30,6

    1,7

    100,8

    5,6

    180,2

    8,9

    219,6

    12,2

    279,0

    15,5

    333,4

    18,8

    34,2

    1,9

    102,8

    5,7

    162,0

    9,0

    221,4

    12,3

    280,8

    15,6

    340,2

    18,9

    37,8

    2,1

    104,4

    5,8

    163,8

    9,1

    223,2

    12,4

    282,6

    15,7

    342,0

    19,0

    41,4

    2,3

    103,2

    5,9

    185,6

    9,2

    225,0

    12,5

    284,4

    15,8

    343,3

    19,1

    45,0

    2,5

    108,0

    6,0

    167,4

    9,3

    225,8

    12,6

    286,2

    15,9

    345,6

    19,2

    48,6

    2,7

    109,8

    6,1

    169,2

    9,4

    228,6

    12,7

    288,0

    16,0

    347,4

    19,3

    52,2

    2,6

    111,8

    6,2

    171,0

    9,5

    230,4

    12,8

    289,8

    16,1

    349,2

    19,4

    64,0

    3,0

    113,4

    6,3

    172,8

    9,6

    232,2

    12,9

    291,6

    16,2

    351,0

    19,5

    55,8

    3,1

    115,2

    6,4

    174,6

    9,7

    234,0

    13,0

    293,4

    16,3

    352,8

    19,6

    57,6

    3,2

    117,0

    6,5

    176,4

    9,8

    235,8

    13,1

    295,2

    16,4

    354,6

    19,7

    59,4

    3,3

    118,8

    6,6

    178,2

    9,9

    237,6

    13,5

    297,0

    16,5

    355,4

    19,8

    61,2

    3,4

    120,6

    6,7

    180,0

    10,0

    239,4

    13,3

    298,8

    16,6

    358,2

    19,9

    63,0

    3,5

    122,4

    6,8

    181,8

    10,1

    241,2

    13,4

    300,6

    16,7

    360,0

    20,0

    64,8

    3,8

    124,2

    6,9

    183,6

    10,2

    243,0

    13,5

    302,4

    16,8

    361,8

    20,1

    66,6

    3,7

    120,0

    7,0

    185,4

    10,3

    244,8

    13,6

    304,2

    16,9

    363,6

    20,2

    68,4

    3,8

    127,8

    7,1

    187,2

    10,4

    246,6

    13,7

    305,0

    17,0

    365,4

    20,3

    70,2

    3,9

    129,8

    7,2

    189,0

    10,5

    248,4

    13,8

    307,8

    17,1

    367,2

    20,4

    72,0

    4,0

    131,4

    7,3

    190,8

    10,6

    250,2

    13,9

    309,6

    17,2

    369,0

    20,5

    73,8

    4,1

    133,2

    7,4

    192,6

    10,7

    252,0

    14;0

    311,4

    17,3

    370,8

    20,6

    750

    4,2

    135,0

    7,5

    194,4

    10,3

    253,8

    14,1

    3135

    17,4

    372,6

    20,7

    77,4

    4,3

    136,8

    7,6

    196,2

    10,9

    255,6

    14,5

    315,0

    17,5

    374,4

    20,8

    79,2

    4,4

    138,6

    7,7

    198,0

    11,0

    257,4

    14,3

    316,8

    17,6

    376,2

    20,9

    81,0

    4,5

    140,4

    7,8

    199,8

    11,1

    259,5

    14,4

    318,6

    17,7

    378,0

    21,0

    82,8

    4,6

    142,2

    7,9

    201,6

    11,2

    261,0

    14,5

    320,4

    17,8

    379,8

    21,1

    84,6

    4,7

    144,0

    8,0

    203,4

    11,3

    252,8

    14,6

    322,2

    17,9

    381,6

    21,5

    86,4

    4,3

    145,8

    3,1

    205,2

    11,4

    264,6

    14,7

    324,0

    18,0

    333,4

    21,3

    88,2

    4,9

    147,6

    8,2

    207,0

    11,5

    265,4

    14,8

    325,8

    18,1

    385,2

    21,4

    90,0

    5,0

    149,4

    3,3

    203,8

    11,6

    263,2

    14,9

    327,6

    18,2

    337,0

    21,5

    91,8

    5,1

    151,2

    8,4

    210,6

    11,7

    270,0

    15,0

    329,4

    183

    388,8

    21,6

    93,6

    5,2

    153,0

    3,5

    212,4

    11,8

    271,8

    15,1

    331,2

    13,4

    390,6

    21,7

    95,4

    5,3

    154,8

    8,6

    214,5

    11,9

    273,6

    15,2

    333,0

    18,5

    392,4

    21,8

    97,2

    5,4

    156,6

    8,7

    216,0

    12,0

    275,4

    15,3

    334,8

    18,6

    394,2

    21,9

    99,0

    5,5

    158,4

    8,8

    217,8

    12,1

    277,2

    15,4

    336,6

    18,7

    396,0

    22,0

    data-matched-content-rows-num="3"      data-matched-content-columns-num="3"

  •   Cukrzyca typu 1, cukrzyca insulinozależna (diabetes mellitus type 1, Insulin Dependent Diabetes Mellitus, IDDM), znana też jako cukrzyca insulinozależna. Jest jedną z etiopatogenetycznych postaci cukrzycy. U jej podłoża leży przewlekły, autoimunologiczny proces chorobowy prowadzący do powolnego zniszczenia, produkujących insulinę, komórek β wysp trzustkowych i w następstwie tego do utraty zdolności jej wydzielania.

     Pełnoobjawowa cukrzyca typu 1, jeśli nie jest leczona za pomocą iniekcji insuliny, jest chorobą śmiertelną. Kompleksowo leczona nie ma wpływu na długość życia osoby chorej. Alternatywą dla leczenia za pomocą stałego uzupełniania niedoboru insuliny może w przyszłości stać się zastosowanie transplantacji trzustki, bądź wysp trzustkowych.

      Przestarzała, nieużywana obecnie nazwa cukrzycy typu 1 to cukrzyca młodzieńcza. Cukrzyca typu 1 stanowi około 8% wszystkich przypadków zachorowań na cukrzycę. Najczęściej dotyczy dzieci, młodzieży i osób przed 30. rokiem życia (w 85–90%), chociaż w 10–15% może wystąpić u osób powyżej 30. roku życia. Początek choroby ma najczęściej miejsce między 12-15. rokiem życia.

    Zjawiska etiopatogenetyczne zachodzące chronologicznie w historii naturalnej cukrzycy typu 1 można podzielić na 3 fazy:

    • autoimmunizacja - powstawanie autoprzeciwciał

    • autoagresja - niszczenie komórek β wysp trzustkowych

    • klinicznie jawna cukrzyca typu 1

       Jedynie komórki beta (β) znajdujące się w wyspach trzustkowych (wyspach Langerhansa) mają zdolność do produkcji insuliny. Ich uszkodzenie przez proces autoimmunologiczny prowadzi do bezwzględnego niedoboru insuliny. Insulina jest głównym hormonem anabolicznym, który jest niezbędny do prawidłowego metabolizmu węglowodanów, tłuszczów i białek. Gdy insulina nie działa na komórki, dochodzi do sytuacji, którą można nazwać "głodem w obfitości". We krwi jest zbyt wysokie stężenie glukozy (hiperglikemia), ale nie pobudzone insuliną komórki nie pobierają jej wydajnie. Ponieważ wątroba otrzymuje od organizmu informację, że komórki nie dostają należnej im dawki glukozy, uwalnia do krwi zmagazynowaną glukozę. Stężenie glukozy rośnie dalej. Brak insuliny wzmaga też przekształcanie aminokwasów w glukozę. Komórki, nie mogąc korzystać z energii zawartej w glukozie, przestawiają się na alternatywne źródła energii – zaczynają intensywnie rozkładać białka i tłuszcze. W wyniku rozpadu tłuszczów powstają ciała ketonowe. Dochodzi do zakwaszenia krwi (kwasica ketonowa, acydoza, ketoza). Całkowity brak insuliny prowadzi do ciężkich zaburzeń metabolicznych pod postacią kwasicy ketonowej i śpiączki ketonowej. Nieleczone to zaburzenie prawie zawsze kończy się śmiercią.

    Objawy choroby to:

    • W moczu pojawia się glukoza (glukozuria) i ciała ketonowe

    • Senność i zmęczenie

    • Rozmyte widzenie

    • Silne pragnienie (polidypsja), silny głód

    • Częste oddawanie moczu (poliuria, inaczej częstomocz)

    • Utrata wagi

    • Nudności

    • Oddech może nabrać zapachu acetonu

      W celu zapobieżenia powikłaniom konieczne jest wprowadzenie leczenia substytucyjnego insuliną, podawaną do organizmu z zewnątrz. To leczenie konieczne jest do końca życia. Insulinę podaje się podskórnie, za pomocą strzykawek, penów (piór) insulinowych lub pompy insulinowej. Aby jak najlepiej naśladować wydzielanie insuliny przez trzustkę, przy penach podajemy insulinę, o różnym tempie uwalniania do krwi, najczęściej analog insuliny ludzkiej długodziałającej i analog insuliny ludzkiej o przyspieszonym działaniu. Przy pompie insulinowej stosuje się jedynie insulinę krótkodziałającą. Większość preparatów insuliny wytwarza się w organizmach modyfikowanych genetycznie – drożdżach i bakteriach.

      Zapotrzebowanie na insulinę zależy od bardzo wielu czynników i zmienia się w krótkim czasie. Pacjenci z cukrzycą typu 1 narażeni są na występowanie incydentów hipoglikemicznych.

    źródło: wikipedia.org

     Pokrewne artykuły:

    cukrzyca MODY

    cukrzyca ciężarnych

     

    data-matched-content-rows-num="3" data-matched-content-columns-num="3"

  •  Dobowa zbiórka moczu (DZM) – badanie w którym, określamy ilość wydalanych z moczem związków chemicznych. Główne związki chemiczne (ich ilość) to sód, potas, kwas moczowy, kreatynina, magnez, wapń, fosfor, mocznik oraz hormony. Umożliwia ocenę bilansu płynów ustrojowych. Na tej podstawie sprawdza się stan układu moczowego oraz pracę całego ciała. Stosuje się głównie w wykryciuchorób nerek. Inne wskazania to:cukrzyca,kwasica, osteoporoza, brak witaminy D, choroby tarczycy. Dobowa zbiórka moczu polega na zbieraniu całej ilości oddanego moczu, począwszy od rana przez kolejne 24 godziny. Nie należy tego okresu przedłużać. Pierwszą porcję zaraz po przebudzeniu nie zalicza się do badania i nie powinno się zbierać ale zapisać godzinę oddania. Końcowa zbiórka moczu, odbywa się następnego ranka. Dodajemy wówczas pierwszą porcję moczu zaraz po śnie.

    Udostępnij

     Mocz przechowujemy w dużym zamkniętym naczyniu. Dzień przed i w trakcie zbiórki należy unikać, wysiłku fizycznego, stresu, gorących kąpieli. Dodatkowo zabrania się spożywać m. in: banany, kakao, kawę, herbatę, wanilię, alkohol i cytrusy. W tych sytuacjach może dojść do białkomoczu lub zwiększenia stężenia kwasu moczowego co będzie mieć wpływ na jakość badania. Przed analizą chemiczną zebrany mocz należy dobrze wymieszać oraz pobrać ok 100 ml do pojemniczka na mocz. Pojemnik na mocz powinien być sterylny.

      Podczas zbiórki mocz należy trzymać w temperaturze 2 – 4 stopnie C. Następnie zanosi się do laboratorium z załączoną informacją o całkowitej ilości zebranego moczu.

    data-matched-content-rows-num="3" data-matched-content-columns-num="3"

  •  Efekt Somogyi (zjawisko) - to wysoki poziom cukru (hiperglikemia) zaraz po przebudzeniu (na czczo). Jestto wzrost stężenia glukozy we krwi po obudzeniu do wartości przekraczającej zalecany poziom, który wynosi 70-110 mg/dl (3,9-6,1 mmol/l).Zwykle jest następstwem nocnej hipoglikemii (niedocukrzenie). Nazwa zjawiska wzięła się od węgierskiego uczonego, który jako pierwszy je opisał. Inne nazwy to hiperglikemia z odbicia lub hiperglikemia reaktywna. W wyniku niedocukrzenia w godzinach od 2.00 – 4.00 następuje wzrost wydzielania hormonów hiperglikemijących, takich jak np. glukagon, kortyzol czy adrenalina. Zwiększone stężenie w/w hormonów wpływa na zmiany w metaboliźmie co w efekcie wywołuje insulinooporność i podnosi poziom glikemii na czczo. Dzięki temu organizm tworzy obronę i zapobiega rozwojowi ciężkiej hipoglikemii ponieważ w nocy epizody niedocukrzenia często mogą przebiegać bezobjawowo . Należy wówczas zbadać glikemię kilka razy w nocy. Proponuje się aby badanie przeprowadzać w godzinach 24.00, 2.00-3.00, 4.00-6.00. Pozwoli to zróżnicować przyczyny zmiany stężenia glukozy i powstrzyma od bezpodstawnego podniesienia dawki insuliny wieczorem.

    Udostępnij

     Jeśli o tej porze wyniki są niskie, najprawdopodobniej występuje u ciebie efekt Somogyi i nastąpi tzw odbicie. Prawidłowa glikemia lub przecukrzenie świadczyć będą raczej o efekcie brzasku, który najczęściej jest wynikiem procesu dojrzewania u młodych diabetyków.

    Przyczyny:

    - źle dobrana dawka insuliny do kolacji (błąd dietetyczny)

    - źle dobrana dawka insuliny bazowej

    - źle dobrane leki doustne w porze wieczornej

    - zbyt skąpy posiłek do podanej insuliny (brak korekt)

    - zmiana miejsca podania insuliny na ciele

     

    Przy stwierdzeniu niedocukrzenia w nocy zaleca się:

    - korektę dawki insuliny bazalnej o 1-2 j

    - wprowadzić zdrowe nawyki dietetyczne wraz z korektą dawki insuliny poposiłkowej w porze wieczornej

    - nie zmieniać bez potrzeby miejsca podawania insuliny na ciele

    data-matched-content-rows-num="3"      data-matched-content-columns-num="3"

  • Glukozuria nerkowa (cukromocz) - zaburzenie wchłaniania glukozy w cewkach nerkowych. Doprowadza do obecności glukozy (cukru) w moczu (cukromocz) u osoby u której jeszce nie zdiagnozowano cukrzycy.

    Udostępnij

     Przyczyna glukozurii nerkowej może być nie tylko chorobą czynności cewek nerkowych ale również innych zaburzeń. Najczęściej spowodowana jest przekroczeniem poziomu cukru w osoczu, który nerki nie są już w stanie wchłonąć. Skutkiem tego jest przedostanie się pewnej ilości cukru do moczu. Prawidłowa glikemia (stężenie glukozy we krwi) na czczo wynosi do 70 – 90 mg/dl, natomiast prawidłowy próg nerkowy glikemii to 150 – 180mg/dl. Najczęściej przyjmuje się 160 mg/dl. Dlatego w przypadku nieprawidłowego, dopuszczalnego poziomu glukozy na czczo (100 – 125mg/dl) glukozuria nie będzie występować. Wyjątkiem jest grupa stanowiąca kobiety w ciąży. W ich przypadku tzw próg nerkowy wynosi do 150 mg/dl. U nich może występowaćglukozuria fizjologiczna. Innym wyjątkiem jest tzw cukrzycowa choroba nerek, dawniej zwana nefropatią cukrzycową. W jej przypadku próg nerkowy wynosi 300mg/dl. Tu pomimo hiperglikemii nie stwierdzi się cukromoczuInną przyczyną choroby są uszkodzone kanaliki proksymalne nerek. Cukier pojawi się pomimo prawidłowej glikemii.

    Wyróżnia się trzy rodzaje glukozurii:

    - Glukozuria łagodna

    Typu A – obecność glukozy w moczu spowodowana obniżeniem maksymalnej resorpcji glukozy oraz obniżeniem progu nerkowego

    Typu B – obecność glukozy w moczu spowodowana obniżonym progiem nerkowym

    Typu C – obecność glukozy w moczu spowodowana całkowitym brakiem resorpcji glukozy

    - Glukozuria w przebiegu cukrzycy

    - Glukozuria w przebiegu dysfunkcji kanalików nerkowych (zespół Fanconiego).

    Glukozuria nerkowa nie wymaga leczenia a gdy nie ma innych objawów choroby nerek, to nie ma obaw o rozwój niewydolności nerek.

    Odmianą glukozurii (cukromoczu), jest melituria. Jest to stan gdzie gdzie w moczu znajdziemy cukier inny niż glukoza. Znane jest kilka rodzajów meliturii w zależności od substancji znajdującej się w moczu:

    galaktozuria – obecność galaktozy

    laktozuria – obecność laktozy

    fruktoruzia – obecność fruktozy

    pentozuria – obecność w moczu cukrów z grupy pentoz takich, jak ksyloza, ksyluloza, ryboza oraz rybuloza

     

     

    data-matched-content-rows-num="3" data-matched-content-columns-num="3"

  •  
    Hiperglikemia - to wzrost stężenia glukozy we krwi powyżej górnej granicy normy, której prawidłowe stężenie wynosi 3,4-5,5 mmol/l (60-99 mg/dl).

    Udostępnij

    Hiperglikemia stresowa związana z ostrymi stanami chorobowymi jest różnie definiowana, część autorów przyjmuje, że jest to stężenie glukozy przekraczające 200 mg/dl (11,1 mmol/l) bez wcześniejszej cukrzycy, a inni przyjmują stężenie glukozy przekraczające 140 mg/dl przy hemoglobinie glikowanej<6,5 mmol/l

     Objawy hiperglikemii: duże pragnienie, częste oddawanie moczu, zmęczenie, senność, zwiększony apetyt (w przypadku rozpoczynającej się cukrzycy typ 1 duży spadek wagi ciała w krótkim okresie czasu), zaburzenia widzenia i skurcze w nogach. 

     Rozróżniamy dwa stany hiperglikemiczne:

    1.Stan przedcukrzycowy – jest to stan zwiększonego ryzyka wystąpienia cukrzycy, jest rozpoznawana w przypadku:

    - nieprawidłowej glikemii na czczo (ang. impaired fasting glucose, IFG) – jest to glikemia na czczo w przedziale 5,6–6,9 mmol/l (100–125 mg/dl),

    - nieprawidłowej tolerancji glukozy, (ang. impaired glucose toleration, IGT) – jest to glikemia w przedziale 7,8–11,0 mmol/l (140–199 mg/dl) w 120 minucie testu doustnego obciążenia glukozą.

    2.Cukrzyca rozpoznawana w następujących sytuacjach:

    - przygodna glikemia ≥11,1 mmol/l (200 mg/dl) z typowymi objawami cukrzycy (wzmożone pragnienie, wielomocz, osłabienie),

    - dwukrotnie glikemia na czczo ≥7,0 mmol/l (≥126 mg/dl) w osobnych pomiarach z różnych dni,

    - glikemia ≥11,1 mmol/l (200 mg/dl) w 120 minucie testu doustnego obciążenia glukozą.

     Preferuje się oznaczenie glikemii w osoczu krwi żylnej. Badanie wykonuje się po 8-14 godzin od ostatniego posiłku.

    objawy hiperglikemia

    Źródło: www.wikipedia.org

    Pokrewne artykuły:

    hipoglikemia-niedocukrzenie

    kwasica ketonowa

     

    data-matched-content-rows-num="3" data-matched-content-columns-num="3"

  • Hipoglikemia (niedocukrzenie) to obniżenie stężenia glukozy we krwi które rozpoznaje się poniżej 70 mg/dl (3,9 mmol/l), niezależnie od występowania objawów klinicznych, które u części osób, zwłaszcza chorujących od wielu lat na cukrzycę typu 1, mogą pojawiać się dopiero przy niższych wartościach glikemii.

     Udostępnij

     Objawy hipoglikemii mogą też wystąpić przy wyższych wartościach glikemii (> 100 mg/dl), wówczas gdy dochodzi do ich szybkiego obniżenia. Tak zwana nieświadomość hipoglikemii, określana jako nieodczuwanie patologicznie niskich (< 70 mg/dl, tj. < 3,9 mmol/l) wartości glikemii, jest istotnym powikłaniem częstego występowania epizodów hipoglikemii. Nieświadomość hipoglikemii może być także spowodowana neuropatią autonomiczną. Glikemia 55–70 mg/dl wymaga przeciwdziałania dalszemu jej spadkowi, niezależnie od wystąpienia objawów czy też ich braku. Stanowi to uzasadnienie dla wyznaczenia wartości granicznej dla zagrażającej hipoglikemii na poziomie 70 mg/dl. 

    Ryzyko wystąpienia hipoglikemii wzrasta w następujących sytuacjach:

    - stosowanie insuliny w monoterapii lub w skojarzeniu z innymi lekami przeciwhiperglikemicznymi;

    - stosowanie pochodnych sulfonylomocznika w monoterapaii bądź w skojarzeniu z innymi lekami przeciwhiperglikemicznymi;

    -niewłaściwe dawkowanie wymienionych leków w sytuacji wzmożonego wysiłku fizycznego, zmniejszonego dowozu kalorii lub spożywania alkoholu;

    -dążenie do szybkiej normalizacji wartości HbA1c. 

     Objawy hipoglikemii: pocenie się, uczucie słabości, kołatanie serca, niepokój, zaburzenia widzenia, drżenie rąk, bóle głowy, silne uczucie głodu, nudności i wymioty, niepokój, zlewne poty, tachykardia, drżenie i wzrost napięcia mięśniowego, rozszerzenie źrenic, zaburzenia koncentracji, zaburzenia koordynacji ruchowej, wystąpienie prymitywnych automatyzmów, drgawki, objawy ogniskowe, senność, śpiączka, podwójne widzenie, zaburzenia oddechu, zaburzenia krążenia.

     objawy hipoglikemia

    •  Postępowanie doraźne
    • U chorego przytomnego:

      1. — w zależności od stopnia hipoglikemii — doustnie podać 10–20 g glukozy (tabletki zawierające glukozę, żele) lub napoju słodzonego;

      2. — 10–20 g glukozy powoduje wzrost glikemii po około 10–20 minutach. Aby uniknąć wystąpienia ponownego incydentu hipoglikemii, należy spożyć węglowodany złożone, a pomiar glikemii powtórzyć po 60 minutach;

      3. — monitorować glikemię;

      4. — rozważyć podanie glukagonu podskórnie lub domięśniowo, przeszkolić osoby bliskie pacjentowi w zakresie podawania glukagonu.

        U chorego nieprzytomnego lub u osoby mającej zaburzenia świadomości i niemogącej połykać:

      5. — podać dożylnie 20-procentowy roztwór glukozy (0,2 g glukozy/kg mc.), a następnie wlew 10-procentowego roztworu glukozy;

      6. — w sytuacji trudności z dostępem do żył — podać domięśniowo lub podskórnie 1 mg glukagonu (0,5 mg u dzieci < 6. rż.);

      7. — po odzyskaniu przytomności — podać doustnie węglowodany, do chwili całkowitego ustąpienia ryzyka nawrotu incydentu hipoglikemii; — u chorych na cukrzycę typu 2 leczonych insuliną i pochodnymi sulfonylomocznika mogą wystąpić przedłużające się epizody hipoglikemii, które czasami wymagają długotrwałego wlewu roztworu glukozy;

      8. — w przypadku wystąpienia incydentu ciężkiej hipoglikemii należy rozważyć hospitalizację chorego, ze względu na stan zagrożenia życia związany z możliwością rozwoju nieodwracalnych zmian w ośrodkowym układzie nerwowym. 3.U chorych leczonych metodą intensywnej insulinoterapii, z zastosowaniem analogów insuliny lub podczas leczenia za pomocą osobistej pompy insulinowej, taktyka postępowania w hipoglikemii zwykle obejmuje tylko podanie 15 g glukozy doustnie i kontrolę glikemii po 15 minutach. Jeśli nadal utrzymuje się niska wartość glikemii, to należy powtórzyć podanie glukozy i skontrolować stężenie glukozy po kolejnych 15 minutach (reguła 15/15). 4. W przypadku pacjentów leczonych insulinami o przedłu- żonym działaniu (ludzkimi i analogami) należy uwzględniić możliwość opóźnionego nawrotu hipoglikemii po pierwotnym wyprowadzeniu chorego z tego stanu.

       

      Na podstawie:Zalecenia kliniczne dotyczące postępowania u chorych na cukrzycę, 2016   www.dk.viamedica.pl 

    Pokrewne artykuły:

    hiperglikemia-przecukrzenie

     

    data-matched-content-rows-num="3" data-matched-content-columns-num="3"

  •  Hormon wzrostu GH (polipeptyd) - wytwarzany cyklicznie w przednim płacie przysadki mózgowej dzięki komórkom kwasochłonnym.  Częstotliwość oraz intensywność wyrzutu hormonu wzrostu zależy głównie od, wieku i płci. Najwięcej produkuje się go podczas snu w okresie dojrzewania. Stymulator produkcji w wątrobie peptydów pośredniczących tzw insulino-podobnych czynników wzrostu (białka IGF-1 i IGF-2). Głównym celem hormonu wzrostu wraz z somatomedynami jest wpływ na wzrost, poprzez stymulowanie chondrogenezy i osteogenezy w chrząstkach kostnych. Dodatkowo ma wpływ na wzrost masy mięśniowej i spalanietłuszczów w organizmie.

    Udostępnij

     Młodzież chora na cukrzycę ma wyższe stężenie hormonu wzrostu niż osoby zdrowe. Ma to duże znaczenie w gospodarce węglowodanowej organizmu (bez udziału somatomedyn). Zwiększając uwalnianie glukozy z wątroby poprzez pobudzanie procesu glikogenolizy działa jako kontr-regulator do insuliny. Doprowadza to do zwiększenia poziomu glukozy we krwi (hiperglikemia). W efekcie może spowodować oporność na insulinę czyli zmniejszenie zdolności wchłaniania glukozy do komórek. W okresie dojrzewania hormon wzrostu uwalniany jest w dużym stężeniu w ciągu nocy (po 3 – 5 godz). Sytuacja ta powoduje podwyższony poziom glukozy we wczesnych godzinach porannych oraz na czczo u nastolatków. Jest to tzw efekt brzasku. Należy wówczas skorygować dawkę insuliny bazowej (zwiększyć) oraz dodatkowo zbadać cukier między 3 a 5 rano.

     Badania wykazały że młodzi diabetycy, którzy źle kontrolują swoją chorobę (wysokie HbA1c) mają zwolniony lub wstrzymany proces wzrostu. Wynika to z niedoboru białka IGF-1 w wątrobie u chorych na cukrzycę.

     Powoduje wzrost ryzyka powstania kwasicy ketonowej poprzez produkcję związków ketonowych.

    data-matched-content-rows-num="3"      data-matched-content-columns-num="3"

body mass indeks BMI glukoza.pl

dorehabilitacji.pl porady z fizjoterapii

facebook glukoza.pl